ศัตรูหัวใจ (ที่ไม่เคยมีอยู่จริง)

"ถ้าน้องสาวของท่านป้าหลิวสะสวยเรียบร้อยขนาดนั้น เหตุใดจึงไม่เก็บไว้เชยชมในเรือนของตนเองเล่าคะ จะMอบหมายความหวังดีแบบผิดๆ มาให้สามีชาวบ้านเขาดูแลแทนทำไม หรือว่าที่บ้านเรือนตระกูลหลิว... กำลังขาดแคลนพื้นที่ใช้สอย จนต้องส่งคนมาเบียดเบียนเตียงนอนของคนอื่นกันแน่" น้ำเสียงของหลินฟางราบเรียบ ไพเราะ และเจือรอยยิ้มบางเบาชนิดที่เรียกว่า ‘ยิ้มไม่ไปถึงตา’ ทว่ากลับเฉียบคมราวกับใบมีดที่อาบยาพิษ คำพูดประโยคนี้ถูกส่งออกไปท่ามกลางวงสนทนาของเหล่าแม่บ้านหน้าลานหมู่บ้าน ทำเอาเสียงหัว.เราะต่อกระซิกเมื่อครู่เงียบกริบลงทันตาเห็น ใบหน้าของท่านป้าหลิว หญิงแก่จอมจุเจือแห่งตระกูลข้างบ้านถึงกับเขียวคล้ำสลับแดง นางตั้งใจจะมาคุยโวโอ้อวดเรื่องบุตรสาวของน้องภรรยาผู้มีใบหน้าผุดผ่อง พร้อมกับห่อผ้าที่บรรจุขนมจีบแป้งบางไส้หมูอวบออเพื่อเอาใจแม่สามีอย่างหลิวชุ่ย หวังจะใช้โอกาสนี้ยัดเยียดหญิงสาวชาวกรุงผู้บอบบางเข้ามาเป็น ‘อนุภรรยา’ หรือ ‘สตรีร่วมเรือน’ ของเฉินหยวน นายทหารหนุ่มอนาคตไกลที่เพิ่งได้เลื่อนขั้นและขนเงินกลับบ้านจนฐานะพุ่งทะยาน หลิวชุ่ยเองแม้จะเกลียดชังหลินฟางเข้าไส้ แต่พอมองห่อผ้าและได้ยินคำเยินยอ ดวงตาฝ้าฟางก็เป็นประกายโลภขึ้นมาทันที นางกำลังจะอ้าปากรับคำและเออออห่อหมกให้เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม นามว่า ‘มู่หลาน’ ก้าวเข้ามาเป็นเสี้ยนหนามตำใจสะใภ้รองผู้นี้เสียหน่อย ใครจะรู้ว่าหลินฟางจะเดินถือตะกร้าสมุนไพรสดๆ ออกมาจากแปลงเกษตรหลังบ้าน แล้วสกัดดาวรุ่งด้วยประโยคเชือดเฉือนกลางวงชนนีเช่นนี้ "หลินฟาง! เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรกัน มู่หลานนางเป็นกุลสตรีผู้เรียบร้อย งดงามราวกับดอกไม้ป่าริมธาร ย่อมคู่ควรกับบุรุษหนุ่มอนาคตไกลอย่างเฉินหยวนมากกว่าสตรีมือหยาบกร้านอย่างเจ้า ที่วันๆ เอาแต่ขลุกอยู่กับดินโคลนและกลิ่นปุ๋ยหมัก!" หลิวชุ่ยกระแทกเสียงกร้าว พยายามปกป้องหน้าตาของพันธมิตรเฉพาะกิจ หลินฟางมิได้โกรธเคือง นางเพียงแต่ยกปลายนิ้วขึ้นมาปัดเศษใบไม้แห้งที่ติดอยู่บนเสื้อคลุมผ้าฝ้ายเนื้อดีอย่างไม่ใส่ใจ รอยยิ้มประดับมุมปากยิ่งทำให้ใบหน้าที่งดงามอยู่แล้วดูเย้ายวนจนน่าหมั่นไส้ "มือหยาบกร้านของข้าคนนี้แหละค่ะท่านแม่ ที่หาเงินซื้อข้าวสารกรอกหม้อ ซื้อผ้าไหมเนื้อดีตัดชุดให้คนในบ้าน และส่งเบี้ยเลี้ยงให้บุรุษที่ท่านแม่ภาคภูมิใจนักหนาได้มีกินมีใช้จนหน้าตาเปล่งปลั่งในทุกวันนี้... ส่วนดอกไม้ป่าริมธารที่ท่านป้าหลิวพยายามหิ้วปีกมาเสนอขาย หากมันบอบบางนัก เกรงว่าเวลาเอามาใช้งานหนักในฟาร์ม อาจจะเฉาตายตั้งแต่ยังไม่ทันได้ถอนหญ้าแปลงแรกกระมังคะ" มู่หลานที่ยืนหลบอยู่หลังมารดาและท่านป้าหลิว ถึงกับสะท้านเฮือก ใบหน้ารูปไข่แดงก่ำด้วยความอับอาย นางแอบช้อนสายตาขึ้นมองหลินฟางด้วยความเคียดแค้นชิงชัง แต่เมื่อปะทะเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่ลẫกซึ้งและเยือกเย็นราวน้ำแข็งพันปีของหลินฟาง ร่างบางก็ต้องรีบหลบสายตาลงต่ำ ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างไม่ทราบสาเหตุ บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เหล่าชาวบ้านที่มุงดูเหตุการณ์ต่างพากันกลืนน้ำลายเอื้อมระอา ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากเข้าข้างฝ่ายใด เพราะต่างรู้ดีว่า ‘หลินฟาง’ ในยามนี้นั้นไม่ใช่สะใภ้รองผู้ขี้ขลาดตาขาวคนเดิมอีกต่อไป นางทั้งฉลาดเป็นกรด วาจาคมกริบ และที่สำคัญ... นางกุมความลับเรื่องการเงินและการค้าขายในตลาดมืดของตระกูลเฉินไว้ทั้งหมด หากใครทำให้หลินฟางขัดเคือง คนผู้นั้นย่อมไม่มีวันได้เห็นเศษเงินแดงเดียวจากฟาร์มตระกูลเฉินอย่างแน่นอน ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นจากทางเดินยาวหน้าหมู่บ้าน ร่างสูงโปรดในชุดเครื่องแบบทหารสีเข้มที่รีดเรียบกริบปรากฏแก่สายตาทุกคู่ เฉินหยวนก้าวเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าเพียงชั่วพริบตาเดียวก็เข้าใจแจ่มแจ้งทุกอย่าง กลิ่นอายความกดดันระดับนายทหารสนามรบแผ่ซ่านออกมาจนทุกคนต้องถอยร่นโดยอัตโนมัติ เฉินหยวนไม่ได้ชายตามองห่อขนมจีบหรือแม้แต่ร่างระหงของมู่หลานที่พยายามทำตัวอ่อนช้อยน่าสงสารแม้แต่น้อย สายตาของเขาทอดมองตรงไปยังภรรยาตัวน้อยที่ยืนกอดอกเชิดหน้าอย่างถือดี ร่องรอยความอ่อนโยนฉายชัดขึ้นในดวงตาคมคายคู่นั้นอย่างปิดไม่มิด "สามี กลับมาเหนื่อยๆ ไยจึงมายืนทำหน้าดุตรงนี้ล่ะคะ" หลินฟางเปลี่ยนน้ำเสียงทันที น้ำเสียงของนางอ่อนหวานลง เล็กน้อย เจือแววออดอ้อนนิดๆ ตามประสาภรรยาที่รู้ว่าสามีอยู่ข้างตนเสมอ นางก้าวเข้าไปใกล้ จัดปกเสื้อเครื่องแบบให้เขาอย่างเบามือ "พอดีที่นี่เขามีของขวัญชิ้นใหญ่มาเสนอขายให้ท่านถึงเรือนเชียวค่ะ... สนใจรับไว้พิจารณาหน่อยไหมคะ" เฉินหยวนคว้าข้อมือนุ่มของภรรยาไว้ สัมผัสหยาบกร้านจากการทำงานแตะผ่านผิวเนื้อทำให้เขารู้สึกปวดใจทุกครั้ง เขาไม่แม้แต่จะปรายตาแลหญิงสาวแปลกหน้าผู้นั้น เอמהน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "ของไร้ค่า... ต่อให้เอามากองตรงหน้าข้าเป็นภูเขา ข้าก็ไม่ชายตามองให้เสียเวลาหรอกฟางเอ๋อร์" เขาเอמהพลางกระชับมือเรียวของนางแน่นขึ้น "กลับเรือนเถอะค่ะ ข้ามีเรื่องจะรายงาน และมีของที่เจ้าอยากได้มาฝากด้วย" ทว่า ก่อนที่ทั้งสองคนจะทันได้ก้าวเดินออกจากวงล้อมนั้น จู่ๆ เสียงรถม้าคันหรูหราผิดวิสัยชาวบ้านธรรมดา ก็วิ่งตะบึงฝุ่นตลบเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าลานบ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องด้วยความตกใจของเฒ่าแก่ผู้ดูแลตลาดมืดประจำอำเภอ "คุณชายเฉิน! คุณหนูหลิน!แย่แล้วครับ! สินค้าล็อตพิเศษ ‘ชาสมุนไพรหิมะ’ และ ‘แป้งโสมสกัด’ ที่พวกท่านฝากขายในหีบทองคำ... มีคนเหมาเกลี้ยงหมดคลังในเวลาไม่ถึงครึ่งกท. แถมตอนนี้... ตอนนี้มีบุรุษสูงศักดิ์แต่งกายด้วยชุดผ้าแพรปักลายมังกรจากเมืองหลวง กำลังยืนรอพบพวกท่านอยู่ที่เรือนพักรับรองด้วยตนเองแล้ว!" หลินฟางชะงักฝีเท้า หางตาเรียวตวัดขึ้นเล็กน้อย ความตื่นเต้นระคนสงสัยวาบผ่านนัยน์ตา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ดัชเชสโพดำ" มาโดยตลอดนะคะ