คำประกาศกร้าวของเฉินหยวน

"ถ้าพวกท่านยังกล้าก้าวเท้าล้ำเข้ามาในเขตฟาร์มของภรรยาฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันคนนี้ไม่เตือน!" เสียงคำรามต่ำทุบกระแทกความเงียบสงบของลานหน้าบ้านจนสะเทือน เฉินหยวนยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าประตูรั้วไม้ไผ่ที่หลินฟางเพิ่งลงมือซ่อมแซมเมื่อวาน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีเข้ม ไหล่กว้างที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงแผ่รังสีคุกคามเยือกเย็นออกมาจนผู้ใหญ่บ้านและเหล่าญาติฝ่ายสามีถึงกับหน้าถอดสี ถอยร่นกรูดไปคนละก้าวสองก้าวด้วยความหวาดผวา ดิฉันมองภาพนั้นผ่านม่านหน้าต่างห้องครัว พลางใช้ปลายนิ้วเรียวนวดแป้งสาลีที่หมักจนขึ้นฟูได้ที่ รสสัมผัสเนียนนุ่มยืดหยุ่นใต้ฝ่ามือสะท้อนถึงความพร้อมของวัตถุดิบ ในมิติลับของฉัน เมล็ดพันธุ์ข้าวสาลีป่าที่รดด้วยน้ำทิพย์สวรรค์ให้ผลผลิตที่มีกลิ่นหอมหวานล้ำลึกกว่าโลกภายนอกหลายเท่า วันนี้ดิฉันตั้งใจจะทำ "ซาลาเปาไส้หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงซอสมิติลับ" เพื่อฉลองความสำเร็จในการขยายพื้นที่แปลงเกษตรเฟสแรก แต่ดูเหมือนว่าแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มเดิมจะยังไม่เข้าใจภาษาคน "หยวนฮัว... นี่เจ้าเสียสติไปแล้วหรือไร?" เสียงแหลมสูงของหลิวชุ่ยผู้เป็นแม่สามีแผดขึ้นด้วยความขัดเคือง นางพยายามรักษาหน้าท่ามกลางชาวบ้านที่มารุมล้อมดูความสนุก "นั่นก็น้องชายเจ้า นี่ก็ป้าสะใภ้ ข้าวของในฟาร์มนี้ตระกูลเฉินเรามีสิทธิ์ร่วมกันครึ่งหนึ่ง! นังตัวดีหลินฟางมันมอมยาอะไรเจ้า ถึงได้กล้าไล่ญาติพี่น้องเลือดเนื้อเชื้อไขตัวเองแบบนี้!" เฉินหยวนไม่แม้แต่จะชายตามองมารดาบังเกิดเกล้า สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองทุกคนอย่างเหยียดหยัน เขาก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงรองเท้าผ้าดิบกระทบพื้นดินหนักแน่นราวกับตอกหมุด "สิทธิ์? ท่านแม่พูดถึงสิทธิ์อะไรหรือขอรับ?" มุมปากของชายหนุ่มกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่หาดูได้ยาก "ตอนที่ข้าบาดเจ็บปางตายกลับมาจากชายแดน ตระกูลเฉินขับไล่พวกเราสองคนสามีภรรยาออกมาเหมือนหมูเหมือนหมา ไม่เคยมีข้าวสารกรอกหม้อสักเม็ด ไม่เคยมีแม้แต่ผ้าห่มกันหนาวให้พวกเราซุกหัวนอน! วันนี้เมื่อฟาร์มแห่งนี้งอกเงย ผลผลิตออกดอกออกผลจนพวกท่านตาโต อยากจะมาฮุบเอาไปเฉยๆ อย่างนั้นหรือ?" ความเงียบกริบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าสบตาเฉินหยวน รังสีความอำมหิตของนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนไม่ใช่สิ่งที่ชาวบ้านธรรมดาจะต่อกรได้ง่ายๆ "ข้าขอประกาศให้ชัดเจน ณ ตรงนี้ ต่อหน้าธารกำนัล..." เฉินหยวนสูดลมหายใจลึก น้ำเสียงกังวานหนักแน่นทรงพลังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ "ฟาร์มแห่งนี้คือหยาดเหงื่อแรงกายและทรัพย์สินส่วนตัวของหลินฟาง ภรรยาของข้าแต่เพียงผู้เดียว ทุกตารางนิ้ว ทุกผลผลิต และทุกเหรียญทองแดงที่หามาได้ เป็นสิทธิ์ขาดของนาง ใครก็ตามที่กล้าแตะต้องนาง หรือแม้แต่คิดจะช2มชิมผลประโยชน์ที่พวกเราสร้างขึ้นด้วยลำแข้ง... อย่าหาว่าข้าคนนี้ไร้ความปรานี!" ดิฉันยืนฟังคำประกาศกร้าวเหล่านั้นอยู่หลังบานประตู หัวใจที่เคยด้านชาในร่างเดิมพลันกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาจากช่องท้องลามเลียไปทั่วร่าง นี่ไม่ใช่คำพูดจีบ 3 คารมลม 3 แล้ง แต่เป็นคำประกาศสงครามเพื่อปกป้องภรรยาอย่างแท้จริง นายทหารผู้ซื่อบื้อในวันนั้น บัดนี้กลายเป็นสุนัขป่าดุร้ายที่พร้อมฉีกกระชากทุกคนที่กล้ามาล้ำเส้นครอบครัวของเขาเสียแล้ว "สามี... พูดได้ดีมากค่ะ" ดิฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ รอยยิ้มพึงพอใจผุดขึ้นที่มุมปาก ก่อนจะหันกลับมาสนใจงานตรงหน้า บนโต๊ะไม้เนื้อดี แผ่นแป้งถูกรีดออกเป็นวงกลมหนานุ่มกำลังดี ไส้หมูสามชั้นที่เคี่ยวกับเครื่องเทศลับในมิติ หอมกรุ่นกลิ่นซีอิ๊วดำและน้ำตาลเคี่ยวจนละลายเคลือบเนื้อหมูสีแดงฉ่ำ ชิ้นเนื้อแทบจะละลายในปากเมื่อสัมผัสกับลิ้น ดิฉันตักไส้ปริมาณพอเหมาะลงตรงกลาง แز่งจีบพับรอบตัวแป้งอย่างประณีตบรรจงทีละจีบ จนกลายเป็นซาลาเปาดอกบัวตูมที่งดงามราวกับงานศิลปะ กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งสาลีหมักและเครื่องเทศสูตรพิเศษเริ่มฟุ้งกระจายผ่านช่องลม ลอยออกไปปะทะกับบรรยากาศภายนอกที่ยังคงคุกกรุ่นด้วยความตึงเครียด กลิ่นหอมอันเย้ายวนนี้รุนแรงเสียจนคนที่กำลังยืนเถียงกันอยู่หน้าบ้านต้องสูดจมูกฟุดฟิดโดยไม่รู้ตัว เสียงโต้เถียงเงียบลงทีละน้อย ความหิวโหยและกลิ่นอายความอร่อยที่ลอยมาเตะจมูกทำให้ทุกคนเริ่มเสียสมาธิ หลิวชุ่ยกลืนน้ำลายลงคออึือกใหญ่ นางเหลียวมองไปทางห้องครัวด้วยความริษยาและตะกละตะกลาม เฉินหยวนเองก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อกลิ่นหอมนั้นลอยมาแตะนาสิก เขารู้ดีว่านั่นคือฝีมือของภรรยาอันเป็นที่รัก รอยยิ้มดุดันเมื่อครู่พลันอ่อน Theลงกลายเป็นความอบอุ่นล้ำลึกในแววตา ชายหนุ่มหมุนตัวกลับ เดินสาวเท้าเข้ามาในบ้านด้วยท่าทีมั่นคง ทิ้งให้ญาติพี่น้องและผู้ใหญ่บ้านยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความอับอาย ดิฉันกำลังจัดเรียงซาลาเปาลักษณะงดงามลงในลังถึงไม้ไผ่ ไอน้ำร้อนพวยพุ่งขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมฟุ้งที่ตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว มือเรียวยกผ้าเช็ดมือขึ้นซับเหงื่อที่ไรผมเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าสบตากับสามีที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวโดยไร้ซึ่งเสียงเตือน "เหนื่อยไหมคะ?" ดิฉันเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความอ่อนโยน พลางส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้เขา เฉินหยวนไม่ตอบคำถาม เขาโน้มตัวลงซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่ของดิฉัน แขนแกร่งสวมกอดเอวคอดกิ่วไว้แน่นราวกับกลัวว่าภรรยาจะสลายหายไป ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ตรงซอกคอ สะท้อนถึงความเหนื่อยล้าและความตึงเครียดที่เพิ่งผ่านพ้น "ถ้าพวกมันยังกล้ามาอีก ข้าจะหักขาพวกมันให้หมด" เขากระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวงแหนอย่างล้นปรี่ ดิฉันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มของสามีอย่างปลอบประโลม "ใจเย็นก่อนค่ะคนดี อาหารมื้อนี้กำลังจะสุกพอดี ไว้เราค่อยฉลองความสำเร็จกันให้เต็มที่" ทว่า ในวินาทีที่ดิฉันกำลังจะหยิบฝาไม้ปิดลังถึงเพื่อเร่งไฟให้แรงขึ้น เสียงเคาะประตูด้านหลังบ้านซึ่งเชื่อมต่อกับแนวป่าทึบก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเป็นจังหวะ... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เฉินหยวนผละออกจากร่างของดิฉันทันที สัญชาตญาณทหารตื่นตัวขึ้นในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบหันขวับไปจ้องเขม็งยังประตูหลังบ้านที่ควรจะปิดตาย ไม่มีใครรู้ว่าเส้นทางหลังบ้านนั้นเชื่อมต่อกับมิติลับ และไม่มีใครควรจะมาเคาะประตูในเวลาวิกาลเช่นนี้... เว้นเสียแต่ว่า 'แขกผู้มาเยือน' คนใหม่ จะไม่ได้มาดี และล่วงรู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของหลินฟางเข้าแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ดัชเชสโพดำ" มาโดยตลอดนะคะ