ขยายกิจการสู่ตัวเมือง

กี่ตำลึงทองกันเล่าเจ้าคะที่ท่านลุงเหอวางเดิมพันไว้กับเกียรติยศของตระกูลเฉิน? เสียงหัวเราะทุ้มต่ำแต่น่าฟังของหลินฟางดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงรับรองในตัวเมือง สายตาคู่คมกวาดมองแผ่นสัญญาซื้อขายที่เพิ่งหมึกแห้งสนิทบนโต๊ะไม้จันทน์แดง ด้านข้างของเธอนั้น เฉินหยวน สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อคลุมสีเข้มยืนสงบนิ่งราวกับเงาพิทักษ์ มือหนาข้างหนึ่งวางกุมอยู่ที่ด้ามดาบข้างกาย สื่อความหมายชัดเจนว่า พร้อมจะกวาดล้างทุกคนที่กล้าเข้ามาหาเรื่องภรรยาของเขาได้ทุกเมื่อ หลิวชุ่ยผู้เป็นแม่สามีจอมบงการนั่งหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก นางไม่เคยคาดคิดเลยว่าสะใภ้รองที่เคยถูกมองว่าเป็นเพียงเศษสวะไร้ค่าในสายตา จะสามารถกว้านซื้อที่ดินแปลงใหญ่ติดตลาดการค้าใจกลางเมืองหลวงได้ด้วยเงินสดเต็มจำนวน แถมยังเป็นการทำสัญญาผ่านสำนักงานทะเบียนการค้าที่มีตราประทับของทางการรับรองอย่างถูกต้อง "เจ้า... เจ้าเอาเงินมาจากไหนกันนังเด็กเหลือขอ!" หลิวชุ่ยกรีดร้องเสียงแหลมด้วยความอิจฉาริษยาจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "อย่าบอกนะว่าแอบไปคบชู้หรือขโมยสมบัติของตระกูลเฉินมา! หยวนเอ๋อร์! ลูกดูนางสิ! เมียชั่วช้าเช่นนี้ยังจะเก็บไว้บูชาอีกหรือ!" เฉินหยวนปรายตามองมารดาด้วยแววตาเย็นเยียบไร้ซึ่งความอาทร น้ำเสียงทุ้มกังหันเอ่ยขึ้นเพียงสั้นๆ แต่เฉียบคมดั่งคมดาบ "เงินทุกอีแปะภรรยาของข้าหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของนางเอง ท่านแม่... หากไม่มีธุระอันใดแล้ว เชิญกลับจู่ซานเถอะค่ะ ที่นี่คืออาณาจักรการค้าของฟางฟาง ไม่ใช่สถานที่สำหรับส่งเสียงโวยวายอย่างไร้มารยาท" คำว่า 'ภรรยาของข้า' และการปกป้องอย่างออกหน้าออกตาทำให้หลินฟางแอบอมยิ้มเล็กน้อย นางยื่นมือเรียวบางไปแตะแขนแกร่งของสามีเบาๆ เป็นเชิงปรามไม่ให้ปะทะคารมรุนแรงเกินไปนัก ก่อนจะหันมาปั้นหน้ายิ้มแย้มเผชิญหน้ากับเหล่าพ่อค้าคนกลางที่เคยดูถูกเหยียดหยาม การขยายกิจการสู่ตัวเมืองครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือหมากตารurที่หลินฟางวางแผนไว้ตั้งแต่ก้าวแรกที่นางใช้มิติลับผลิตพืชผลเกษตรเกรดพรีเมียม สินค้าทุกชนิดไม่ว่าจะเป็นชาสมุนไพรบำรุงโลหิต แป้งสาลีเนื้อละเอียดพิเศษ หรือแม้แต่ผักผลไม้ที่เติบโตด้วยน้ำทิพย์ในมิติ ล้วนแต่เป็นที่ต้องการของชนชั้นสูงในเมืองหลวง "เรียนคุณหนูหลิน สินค้าล็อตแรกที่ท่านส่งมอบให้หอสุราเมฆาพรรณ... บัดนี้ถูกจองCบจนหมดเกลี้ยงตั้งแต่ยังไม่ทันพ้นยามเที่ยงแล้วขอรับ!" เถ้าแก่เนี้ยโจว เจ้าของโรงเตี๊ยมใหญ่ที่สุดในย่านการค้าก้าวเข้ามาโค้งคำนับด้วยความนอบน้อม ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มกว้างจนตาหยี "กำไรในรอบนี้สูงกว่าที่คาดการณ์ไว้ถึงสามเท่าตัวทีเดียว! ทางเราจึงอยากจะทำสัญญาผูกขาดการรับซื้อสินค้าจากท่านเป็นเวลาสามปีเต็ม!" หลินฟางพยักหน้ารับอย่างใจเย็น นางรินชาสมุนไพรหอมกรุ่นส่งกลิ่นอายละมุนละไมอบAวลไปทั่วห้องรับแขก กลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาผสมผสานกับใบชาชั้นดีทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด "สามปีนั้นนานเกินไปค่ะเถ้าแก่เนี้ยโจว สัญญาการค้ากับข้า... ต้องทบทวนทุกๆ หนึ่งปี เพื่อให้สอดคล้องกับคุณภาพสินค้าที่อาจจะพัฒนาขึ้นไปอีกระดับ" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "อีกอย่าง แปลงเกษตรสาขาใหม่ที่ข้ากำลังจะเปิดตัวในวันพรุ่งนี้ จะมีสินค้าประเภทเนื้อสัตว์แปรรูปและเครื่องสำอางสมุนไพรสูตรลับเฉพาะเพิ่มเข้ามาด้วย หวังว่าทางหอสุราเมฆาพรรณจะให้ความสนใจเป็นพิเศษนะคะ" ความเฉียบแหลมในการเจรจาต่อรองทำให้เฉินหยวนที่ยืนมองอยู่ด้านหลังอดไม่ได้ที่จะทอดมองภรรยาด้วยสายתที่เปี่ยมล้นด้วยความรักและความทึ่ง ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่ฉลาดเป็นกรด แต่ยังมีเสน่ห์เย้ายวนใจที่ยากจะละสายตา นางเปรียบเสมือนดอกบัวงามที่เติบโตขึ้นจากโคลนตม แต่กลับเบ่งบานสง่างามจนผู้คนต้องก้มหัวให้ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่นและเปี่ยมด้วยความสำเร็จ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงขององครักษ์ประจำตระกูลหลิวผู้ทรงอิทธิพลก็ดังขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับร่างของบุรุษในชุดผ้าไหมปักดิ้นทองผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาอย่างถือดี "นึกไม่ถึงเลยว่า ขุนนางตกอับอย่างเฉินหยวน จะมีภรรยาที่เก่งกาจถึงเพียงนี้... น่าสนใจจริงๆ" ชายหนุ่มแปลกหน้าแย้มยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบจดจ้องมาที่หลินฟางด้วยประกายตาวับวามที่ไม่น่าไว้วางใจ "ข้าชื่อ 'หลี่เทียนเฉิง' ได้ยินกิตติศัพท์ของ 'ราชินีแห่งความมั่งคั่ง' คนใหม่มานาน วันนี้จึงตั้งใจมาขอซื้อกิจการทั้งหมดของเจ้า... ด้วยราคาที่เจ้าไม่มีวันปฏิเสธได้ลง" หลินฟางหรี่ตามองผู้มาเยือนทันที รอยยิ้มบนใบหน้าของนางค่อยๆ เลือนหายไป กลายเป็นความเย็นชาที่แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงหลายองศา ดัชเชสโพดำขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมานะคะ