อาหารมื้อพิเศษของสองเรา

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประหลาดสามครั้งดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงันของห้องเก็บของเล็กๆ ดวงตากลมโตของหลินฟางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ ร่างกายของเธอนิ่งค้างไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกักไว้ที่ลำคอ แสงเรืองรองสีทองอ่อนๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากรอยแตกของบานไม้เก่าแก่ไม่ใช่ภาพหลอน แต่มันคือปฏิกิริยาบางอย่างที่มิติลับในตัวเธอไม่เคยแสดงออกมาเลยตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา มิติลับที่ควรจะมีแค่เธอผู้เป็นนายเพียงคนเดียวควบคุมได้... แล้วเวลานี้ สิ่งใด หรือ *ใคร* กำลังเคาะเรียกจากด้านในกันล่ะคะ? "ฟางฟาง..." เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยดังขึ้นจากเบื้องหลัง พร้อมกับสัมผัสอุ่นจัดของฝ่ามือหนาที่แตะลงบนลาดไหล่ของเธอแผ่วเบา เฉินหยวนขยับเข้ามาประชิดตัวภรรยาโดยที่เธอแทบไม่ทันตั้งตัว ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มฉายแววระแวดระวังเต็มขั้น เขากวาดตามองรอยแยกของประตูไม้ที่เปล่งแสงสีทองเรืองรองด้วยความรู้สึกไม่ไว้วางใจ มือข้างหนึ่งเลื่อนลงกุมมือเรียวของเธอไว้แน่นราวกับต้องการปกป้อง "คุณคะ... เมื่อครู่นี้คุณได้ยิน..." หลินฟางเอ่ยเสียงแผ่วเบา หันไปสบตากับสามี ความสงสัยและความระแวงตีรวนอยู่ในอก "ได้ยินครับ..." เฉินหยวนตอบสั้นๆ น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและจริงจัง ดวงตาคมเข้มหรี่ลงเล็กน้อย "มันมาจากข้างในนั้น... ถอยไปข้างหลังก่อน ให้ผมจัดการเอง" แม้ปากจะบอกให้เธอถอย แต่เฉินหยวนกลับดึงร่างบางมาหลบไว้ด้านหลังครึ่งหนึ่ง มือแกร่งเอื้อมออกไปผลักบานประตูไม้เก่าของห้องเก็บของให้เปิดออกอย่างระมัดระวัง แอ๊ด... เสียงบานประตูเก่าแก่เสียดสีกันดังลั่น ทันทีที่ช่องว่างเปิดกว้างขึ้น แสงสีทองเจิดจ้าก็สาดส่องออกมาอาบไล้ไปทั่วบริเวณห้องเก็บของ จนหลินฟางต้องหรี่ตาลงเพื่อปรับรับแสง ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหลังประตูบานนั้นกลับไม่ใช่ชั้นวางพืชผลหรือแปลงเกษตรในมิติเดิมที่เธอคุ้นเคย... แต่มันคือระเบียงไม้แกะสลักลวดลายประณีต ทิวทัศน์ของสวนดอกไม้เรืองแสง และโต๊ะอาหารหินอ่อนที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างงดงามราวกับดินแดนแห่งความฝัน! ที่กลางโต๊ะนั้น มีหม้อดินอุ่นร้อนส่งควันสีขาวกรุ่นพร้อมกลิ่นหอมเย้ายวนของสมุนไพรและเนื้อตุ๋นเคี่ยวจนเปื่อยนุ่มลอยตลบอบอวลไปทั่ว ทั้งยังมีจานอาหารหน้าตาน่ารับประทานอีกหลายเมนูที่ถูกรังสรรค์ขึ้นอย่างประณีตราวกับมีพ่อครัวมือหนึ่งมาจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า เฉินหยวนนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบฉายแววประหลาดใจอย่างที่สุด เขาหันกลับมามองภรรยาด้วยความคาดไม่ถึง "นี่คือ...?" หลินฟางเองก็อึ้งไม่แพ้กัน สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว มิติลับนี้ผูกติดกับจิตวิญญาณของเธอ แต่มันไม่เคยมีฟังก์ชัน "เซอร์ไพรส์" หรือการเชื่อมต่อกับพื้นที่อื่นมาก่อน เว้นแต่ว่า... นี่คือของขวัญจากระบบที่เธอทำภารกิจสะสมแต้มความมั่งคั่งสำเร็จจนปลดล็อกพื้นที่ลับขั้นสูง! ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอปัดมือไล่ความตื่นตระหนกออกไปทันที ร่างบางก้าวผ่านหน้าสามีเข้าไปในพื้นที่เรืองแสงสีทองนั้นอย่างไม่ลังเล พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกกลบเกลื่อนความประหม่า "ดูท่าทาง... เจ้าของมิติลับนี้จะรู้ว่าสามีภรรยาคู่นี้เหน็ดเหนื่อยจากการหักล้างกับตระกูลเฉินมาทั้งวัน ถึงกับจัดเตรียมดินเนอร์สุดพิเศษไว้รอต้อนรับเชียวนะคะ" เฉินหยวนก้าวตามเข้ามาในมิติลับอย่างระแวดระวัง เมื่อมั่นใจว่าไม่มีอันตรายใดๆ ร่างสูงจึงผ่อนคลายลง เขากวาดสายตามองบรรยากาศโดยรอบที่เงียบสงบ โรแมนติก และอบอุ่น ผิดกับโลกภายนอกที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและสายตาริษยาของผู้คนอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ เข้าไปประชิดตัวภรรยาคนสวยแล้วใช้ท่อนแขนแข็งแรงรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มเนียน "หึ... เจ้าของมิติจะใจดีหรือไม่อันนี้ผมไม่รู้..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากของเธอ "แต่ที่แน่ๆ ภรรยาตัวแสบของผมกำลังจะหาเรื่องชวนผมกินอาหารมื้อดึกอีกแล้วสินะครับ" "ใครว่าฉันหาเรื่องกันล่ะคะ?" หลินฟางค้อนใส่เขาค้อนใหญ่ มือเรียวเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างของสามีเบาๆ แต่มีหรือที่แรงแค่นี้จะสะเทือนร่างของนายทหารผู้ผ่านศึกมาโชกโชน "นี่คือรางวัลจากการทำงานหนักต่างหาก ตั้งแต่เช้าฉันต้องคัดแยกเมล็ดพันธุ์ จัดการบัญชีร้านค้า แถมยังต้องรับมือกับคำพูดเหน็บแนมของแม่คุณอีก... ถ้าฉันไม่กินอาหารอร่อยๆ เพื่อเยียวยาจิตใจ ฉันคงอกแตกตายก่อนจะได้เห็นตระกูลเฉินล่มจมพอดีค่ะ" คำว่า 'ตระกูลเฉินล่มจม' จากปากภรรยา ทำให้เฉินหยวนหลุดหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ฝ่ามือหนาลูบไล้เส้นผมยาวสลวยของเธออย่างเบามือ แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลึกซึ้งจนแทบหยาดเยิ้ม "วางใจเถอะครับ..." เฉินหยวนกระซิบเสียงต่ำแต่มั่นคง ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอ "ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ทำให้คุณต้องอกแตกตายทั้งนั้น เพราะต่อจากนี้... ชีวิตและทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเฉิน รวมถึงตัวผมเอง ก็ตกเป็นของภรรยาคนนี้แต่เพียงผู้เดียวแล้ว" คำหวานที่ถูกพ่นออกมาอย่างไร้การปรุงแต่ง แต่กลับทรงพลังและจริงใจจนหลินฟางรู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้ม หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับตีกลอง เธอเบือนหน้าหนีสายตาร้อนแรงของเขาเล็กน้อยด้วยความเขินอาย ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อกลบเกลื่อนอาการใจสั่น "อะ...แฮ่ม! ถ้าพูดจาเสร็จแล้ว ก็มานั่งทานข้าวกันเถอะค่ะ ก่อนที่อาหารจะหายร้อน" หลินฟางสะบัดตัวหลุดจากการพันธนาการของสามีอย่างนุ่มนวล แล้วทรุดตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้หินอ่อนที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อย กลิ่นหอมกรุ่นของ "ซุปไก่ตุ๋นโสมพันปี" และ "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรลับเฉพาะ" ลอยเข้าจมูกจนกระตุ้นต่อมน้ำลายให้ทำงานอย่างหนัก อาหารทุกจานถูกปรุงด้วยวัตถุดิบเกรดพรีเมียมที่ผลิตจากมิติลับแห่งนี้ สีสันน่ารับประทานและจัดแต่งอย่างพิถีพิถันราวกับอาหารในภัตตาคารชั้นยอด เฉินหยวนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความทึ่ง เขาเองก็รู้ว่าภรรยามีความสามารถในการปลูกพืชผลแปลกๆ แต่ไม่คิดเลยว่าฝีมือการทำอาหารของเธอจะยกระดับมาถึงขั้นนี้ได้ ชายหนุ่มนั่งลงฝั่งตรงข้าม แต่สายตายังคงไม่ละไปจากใบหน้าเนียนใสของภรรยา "ผมชักอยากจะรู้แล้วสิ..." เฉินหยวนเอ่ยขึ้นขณะที่มือหยิบตะเกียบขึ้นมา "ว่าอาหารมื้อพิเศษที่ปรุงจากฝีมือภรรยาคนเก่ง จะรสชาติยอดเยี่ยมแค่ไหน" "ไม่ใช่ฝีมือฉันเสียหน่อยค่ะ..." หลินฟางยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย พลางคีบชิ้นหมูสามชั้นตุ๋นสีแดงฉ่ำมันวาวใส่ลงในถ้วยข้าวของสามี "นี่คือความกรุณาของ 'ระบบ' ต่างหากล่ะคะ รีบชิมดูสิคะ ว่าถูกปากนายทหารผู้เคร่งขรึมอย่างคุณไหม" เฉินหยวนมองชิ้นหมูสามชั้นในถ้วยสลับกับใบหน้ายิ้มแย้มของภรรยา เขาสดุดีความฉลาดและเสน่ห์ที่ล้นเหลือของหญิงสาวในใจ ชายหนุ่มคีบชิ้นเนื้อเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างช้าๆ รสชาติหวานเค็มกลมกล่อมละมุนลิ้น เนื้อหมูเปื่อยนุ่มแทบจะละลายในปากทันที กลิ่นหอมของเครื่องเทศและสมุนไพรจีนกระจายไปทั่วโพรงปาก ตามด้วยความอุ่นซ่านที่แผ่ซ่านไปถึงขั้วหัวใจ "อร่อยมากครับ..." เฉินหยวนเอ่ยชมด้วยความจริงใจ ดวงตาคมมองเธอด้วยประกายความรักที่ลึกซึ้งขึ้นไปอีกขั้น "อร่อยจนผมไม่อยากแบ่งให้ใครกินอีกเลย" บรรยากาศภายในมิติลับอบอวลไปด้วยความหวานชื่น เสียงหัวเราะเบาๆ และบทสนทนาหยอกล้อเคล้าเสียงช้อนกระทบจานดำเนินไปอย่างมีความสุข ท่ามกลางความเหนื่อยล้าจากโลกภายนอก ที่นี่คือหลุมหลบภัยที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับคนทั้งสอง แต่ทว่า... ความสงบสุขมักอยู่ได้ไม่นานเมื่อมีเงื่อนงำบางอย่างซ่อนอยู่ ในขณะที่หลินฟางกำลังจะตักซุปใส่ถ้วยให้สามี จู่ๆ แสงสีทองเรืองรองรอบตัวห้องก็กะพริบไหวรุนแรงขึ้นสามครั้งติดๆ กัน! เสียงเตือนแหลมเล็กที่เธอคุ้นเคยจากระบบดัง "ติ๊ด!" ขึ้นในโสตประสาทอย่างกระชั้นชิด พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีแดงฉานที่เด้งขึ้นกลางอากาศต่อหน้าต่อตาเธอโดยไม่ทันตั้งตัว! [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูง! ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมพยายามเจาะทะลวงเขตแดนจากภายนอก... รหัสความปลอดภัยถูกละเมิด!] ดวงตากลมโตของหลินฟางหรี่ลงทันที รอยยิ้มหวานบนใบหน้าเลือนหายไปในพริบตา ความเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง เฉินหยวนที่สังเกตเห็นความผิดปกติ วางตะเกียบคู่ลงบนโต๊ะทันที ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเฉียบคมดุจใบมีด ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับดึงตัวภรรยามาไว้ข้างกายอย่างปกป้อง สัญชาตญาณดิบของนายทหารตื่นตัวเต็มที่ "มีคนกำลังพยายามพังประตูห้องเก็บของข้างนอกเข้ามา..." เฉินหยวนกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน แววตาดุดันฉายแววอันตราย "และเสียงฝีเท้าแบบนั้น... ไม่ใช่คนของตระกูลเฉินธรรมดาแน่" หลินฟางกัดริมฝีปากแน่น สมองหมุนเร็วจี๋ ใครกันที่รู้ความลับเรื่องห้องเก็บของนี้? หรือว่าความลับเรื่องมิติลับของเธอจะรั่วไหลออกไปแล้ว? ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ทันตั้งตัว แรงกระแทกมหาศาลจากภายนอกก็ซัดเข้าใส่บานประตูไม้เก่าแก่จนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว! โครม! แล้วร่างเงาดำทะมืดร่างหนึ่งก็พังประตูทะลวงเข้ามาในห้องเก็บของ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่กรีดแทงบรรยากาศอันอบอุ่นให้พังทลายลงในพริบตา! "เจอตัวจนได้นะ... สะใภ้ตัวดี!" (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ดัชเชสโพดำ" มาโดยตลอดนะคะ!