ข่าวลือเรื่องการค้าขาย

"ฮูหยินรอง... ข้านำ 'สินค้าล็อตใหม่' ตามที่ท่านสั่งพิเศษจากในเมืองหลวงมาส่งถึงที่แล้ว ขอรับ..." เสียงกระซิบแหบพร่าของพ่อค้าเร่หน้าตาเจ้าเล่ห์ดังขึ้นที่ประตูหลังเรือน ทว่ายังไม่ทันที่หลินฟางจะก้าวเท้าออกไปรับห่อผ้าลินินสีหม่น ประตูไม้สนเก่าคร่ำครึก็ถูกถีบกระเด็นด้วยแรงมหาศาล เสียงโครมครามสนั่นหวั่นไหวทำให้ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากขื่อคา "บัง1อาจนัก! นังสารเลวหลินฟาง เจ้ากล้าซุกซ่อนสินค้า contraband ค้าขายลับหลังตระกูลเฉินอย่างนั้นรึ!" เสียงแหลมสูงของหลิวชุ่ย แม่สามีตัวแสบแผดเผาขึ้นท่ามกลางความโกลาหล ด้านหลังนางยังมีเจ้าหน้าที่ตรวจการจากทางการในชุดเครื่องแบบสีครามเข้ม ใบหน้าถมึงทึงถือหมายค้นตราประทับแดงฉานก้าวเข้ามาล้อมกรอบเรือนครัวของนางไว้จนหมดทางหนี หลินฟางไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นางเพียงค่อยๆ วางทัพพีไม้ที่ใช้คนกวนน้ำเชื่อมดอกกุ้ยฮวาในหม้อดินเผาลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น รอยยิ้มบางเบาแต่แฝงไว้ด้วยความเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางปัดเศษแป้งบางเบาออกจากชายแขนเสื้อ นัยน์ตาดอกท้อคู่สวยกวาดมองผู้มาเยือนทั้งหมดด้วยความรู้สึกราวกับกำลังมองดูละครสัตว์ฉากหนึ่งที่น่าขันสิ้นดี "ฮูหยินแม่... เสียงดังโวกเวกเช่นนี้ ไม่กลัวชาวบ้านเขาจะหัวเราะเยาะเอาหรือคะว่าคนตระกูลเฉินมารยาททราม บุกรุกเรือนผู้อื่นยามวิกาลแถมยังไม่มีสัมมาคารวะ" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าทรงพลังจนเจ้าหน้าที่ทางการชะงักฝีเท้าไปชั่วขณะ "หุบปากนะ!" หลิวชุ่ยถลึงตาใส่จนแทบถួกลงมา "พวกเจ้าดูสินายท่าน เจ้าหน้าที่! นังนี่มันค้านอกลู่นอกทาง แอบลักลอบนำเข้าสินค้าต้องห้ามจากเมืองหลวงโดยไม่เสียภาษีการค้า หวังจะกอบโกยเข้ากระเป๋าตัวเองคนเดียว หลักฐานคาตาเช่นนี้ ยังจะกล้าปฏิเสธอีกหรือ!" เจ้าหน้าที่ตรวจการก้าวออกมาก้าวหนึ่ง สีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา เขาชี้นิ้วไปยังห่อผ้าในมือพ่อค้าเร่ที่ตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว "เรียนฮูหยินหลิน มีผู้ร้องเรียนว่าท่านแอบลอบค้าขายใบชาชั้นดีและสมุนไพรทิพย์จากมิติลับโดยไม่ผ่านการตรวจสอบของหอการค้าหลวง ถือว่ามีความผิดฐานหลีกเลี่ยงภาษีและฝ่าฝืนกฎหมายการค้า จงเปิดห่อผ้าให้เราตรวจสอบเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นเราจะจับกุมท่านฐานขัดขวางเจ้าพนักงาน!" บรรยากาศในเรือนครัวพลันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก พ่อค้าเร่หน้าซีดเผือดจนเป็นลมล้มพับไปกองกับพื้น ส่วนหลิวชุ่ยก็ยกย่องรอยยิ้มเยาะเย้ยอย่างผู้กำชัยชนะในกำมือ นางจงใจวางแผนนี้มาเป็นอย่างดีเพื่อให้หลินฟางหมดอนาคตและถูกขับไล่ออกจากตระกูลเฉินอย่างอัปยศ ทว่า... หลินฟางกลับไม่แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้ห่อผ้าลินินสีหม่นนั้นช้าๆ กลิ่นหอมละมุนของชาดอกเหมยหลอมรวมกับกลิ่นอายจางๆ จากมิติลับโชยออกมาเตะจมูก นางหันไปสบตาưกับเจ้าหน้าที่ตรวจการด้วยแววตาที่นิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงใหญ่ "ท่านเจ้าหน้าที่กล่าวหาว่าข้าค้าขายสินค้าต้องห้าม... ช่างน่าขันสิ้นดี เจ้าค่ะ" "เจ้าจะเถียงกระไรอีก หลักฐานคาตา!" หลิวชุ่ยแทรกขึ้นเสียงแหลม "เงียบก่อนเถอะค่ะ ฮูหยินแม่... การที่ผู้ใดจะค้าขายสิ่งใด ย่อมต้องมี 'ใบอนุญาตพิเศษ' และ 'ตราประทับรับรอง' จากสำนักการค้าหลวงเสมอไม่ใช่หรือคะ?" หลินฟางเอ่ยพรางยื่นมือเรียวขาวดั่งหยกไปหยิบแผ่นกระดาษยันต์สีทองอร่ามที่ซ่อนอยู่ใต้ห่อผ้าขึ้นมาสะบัดเบาๆ ตราประทับสีชาดประทับตรารูปมังกรทองห้าเล็บปรากฏเด่นชัดสะท้อนแสงไฟตะเกียง เจ้าหน้าที่ตรวจการถึงกับหน้าถอดสี เข่าทรุดฮวบลงครึ่งหนึ่งด้วยความตกใจกลัวจนตัวสั่นเทา เพราะนั่นคือตราประทับส่วนพระองค์จากองค์ชายสามผู้กำกับดูแลกิจการการค้าทั่วราชอาณาจักร! "ทะ... ตราประทับนี้... หรือว่าท่าน..." เจ้าหน้าที่ตรวจการละล่ำละลักละลานเสียงสั่นเครือ หลินฟางแย้มยิ้มบางเบา นางกวาดสายตาคมกริบมองหน้าแม่สามีที่บัดนี้สีหน้าซีดเผือกราวกับกระดาษ "สินค้าล็อตนี้... หาใช่สินค้าลักลอบค้าขายไม่ หากแต่เป็น 'สิ่งบรรณาการพิเศษ' ที่ข้าได้รับมอบหมายจากเบื้องสูง ให้มาทดลองแปรรูปและจำหน่ายเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจในเขตชายแดนแห่งนี้ต่างหากเล่าคะ" นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองหลิวชุ่ยที่ยืนแข็งค้างราวกับถูกสาบให้เป็นหิน ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขาม "ในเมื่อท่านเจ้าหน้าที่มาถึงที่นี่แล้ว... เกรงว่าเราคงต้องมาสะสางกันให้ชัดเจนเสียหน่อย ว่าผู้ใดกันแน่ที่เป็นคน 'กุข่าวลือ' เพื่อใส่ร้ายป้ายสีผู้บริสุทธิ์ และใครคือผู้ที่พยายามขัดขวางราชiโองการลับในครั้งนี้!" เฉินหยวน สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งกลับจากการตรวจเวรยามที่ค่ายทหารก้าวเข้ามาหยุดยืนที่หน้าประตูเรือนพอดี ในมือของเขายังถือห่อกระดาษบรรจุขนมเปี๊ยะไส้ทะลักร้อนๆ ที่ภรรยาคนสวยชื่นชอบ ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงเคร่งขรึม นัยน์ตาดุจพญาอินทรีย์กวาดมองสถานการณ์ทั้งหมดด้วยรังสีสังหารแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศาเซลเซียส "เกิดอะไรขึ้น... ใครกล้าหาญชาญชัยมารังควานภรรยาของข้าที่เรือน?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถามขึ้น ทว่าก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากแก้ตัว เฉินหยวนก็ก้าวเข้าไปโอบเอวบางของหลินฟางเข้ามาแนบชิดติดกายอย่างปกป้อง สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังมารดาบังเกิดเกล้าของตนเองด้วยแววตาที่เยียบเย็นจนหลิวชุ่ยต้องถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในเส้นทางสายธุรกิจและการแก้แค้นนี้ไปพร้อมกับฟางฟางนะคะ