ขยายโรงเรือนในมิติ

"ถอยไปค่ะ" น้ำเสียงของหลินฟางราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงใหญ่ที่ปราศจากแรงลม ทว่าแววตากลับคมกริบดุจใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในฝักแพรไหม นางไม่ได้ขยับถอยหลังแม้แต่เพียงครึ่งก้าว ร่างระหงในชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้านยืนหยัดค้ำยันอยู่เบื้องหน้าประตูรั้วไม้ไผ่ที่นางเป็นคนลงมือซ่อมแซมด้วยหยาดเหงื่อของตนเอง เงาร่างสูงโปร่งที่ก้าวออกมาจากด้านหลังของหลิวชุ่ยไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'คุณชายรองสกุลหลี่'—บุรุษผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์เพทุบายและเป็นอดีคู่หมั้นเก่าที่เคยประกาศถอนหมั้นนางอย่างไร้เยื่อใยในวันที่ตระกูลหลินตกต่ำถึงขีดสุด รอยยิ้มเยือกเย็นที่ระบายอยู่บนริมฝีปากบางเฉียบของหลี่จื่อXินช่างบาดตาบาดใจ รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความดูแคลนระคนสมเพช ราวกับกำลังมองดูสุนัขข้างถนนที่บังเอิญตะเกียกตะกายขึ้นมามีชีวิตรอดได้ชั่วคราว "ไม่เจอกันนานนะ... พี่หญิงรอง หลินฟาง" หลี่จื่อซินลากเสียงยาวอย่างจงใจ สายตากวาดมองสำรวจเรือนพักหลังน้อยและแปลงผักเขียวขจีเบื้องหลังร่างของนางด้วยความสนใจใคร่รู้ "ไม่นึกเลยว่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่เคยจับแต่พู่กันและดีดพิณ จะตกต่ำจนต้องมาใช้มือคู่สวยนี้ขุดดินทำสวนในหมู่บ้านกันดารเช่นนี้... ดูท่าทางข่าวลือเรื่องที่เจ้าถูกสามีชาวบ้านทุบตีจนเกือบตาย จะไม่ใช่เรื่องโกหกสินะคะ?" คำพูดเหน็บแนมเจือกลิ่นอายเย้ยหยันพุ่งตรงมาเป็นชุด หลิวชุ่ยที่ยืนอยู่ข้างกายถึงกับยืดอกขึ้นด้วยความลำพองใจ นางส่งเสียงหัวเราะฮึดฮัดในลำคอ ก่อนจะเอ่ยเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงกระด้าง "เห็นหรือยังล่ะนังตัวดี! คุณชายรองหลี่เมตตามาเยี่ยมเยียนถึงที่ เพราะท่านสนใจสูตรสมุนไพรบำรุงดินที่เจ้าแอบอุ่นไอผลิตออกาขายในตลาดมืด! ถ้ารักษาชีวิตน้อยๆ ของตัวเองไว้ ก็รีบมอบตำรับยานั้นมาเสียดีๆ มิฉะนั้น... อย่าหาว่าพวกเราไม่เตือน!" หลินฟางปรายตามองคนทั้งสองด้วยความรู้สึกขบขันระคนสมเพช นางแย้มยิ้มบางเบa—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ทว่ากลับทรงพลังพอที่จะทำให้หลี่จื่อซินชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวล้ำเข้ามาในเขตบ้านของนาง "สูตรยาบำรุงดิน?" หลินฟางทวนคำ น้ำเสียงเจือแววเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง "น่าขันเสียจริงค่ะคุณชายหลี่ ถึงกับต้องลงทุนเดินทางมาถึงชายแดนรกร้างด้วยตัวเอง เพียงเพื่ออยากได้เคล็ดลับวิชาการเกษตรต่ำต้อยของหญิงชาวบ้านเช่นข้า... หรือว่ากิจการโรงผ้าของสกุลหลี่ที่เมืองหลวงกำลังจะล้มละลาย จนต้องผันตัวมาเป็นพวกเที่ยวปล้นชิงผลงานคนอื่นกินเสียแล้วคะ?" "เจ้า!" หลี่จื่อซินหน้าถอดสี รอยยิ้มเยือกเย็นเมื่อครู่แตกสลายหายวับไปกับตา ความโกรธเกรี้ยวแล่นพล่านขึ้นมาจนใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยว "ปากกล้าดีนี่หลินฟาง! คิดว่ามีสามีเป็นแค่ทหารยศกระจอกแล้วจะไม่มีใครกล้าทำอะไรเจ้าอย่างนั้นหรือ? ถ้าข้าจะทำให้สินค้าของเจ้าไม่มีวันวางขายในแคว้นนี้ได้แม้แต่ชิ้นเดียว... เจ้าคิดว่าเจ้าจะหาเงินแม้แต่ตำลึงเดียวได้จากที่ไหน!" บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นในฉับพลัน เสียงลมหายใจของหลิวชุ่ยดังฮึดฮัดด้วยความสะใจ รอน้ำตาและท่าทีพ่ายแพ้จากหลินฟาง ทว่าสิ่งที่พวกเขากลับได้รับ มีเพียงความเงียบสงบอันน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากร่างของหญิงสาว หลินฟางสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในห้วงจิตสำนึกของนาง... สัญญาณเตือนจาก 'มิติลับ' กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง *[ติ๊ง! ตรวจพบพลังงานจิตด้านลบและเจตంటุร้ายจากบุคคลภายนอก เงื่อนไขการอัปเกรดโรงเรือนเพาะปลูกระดับที่สอง... สมบูรณ์ครบถ้วน 100%!]* เสียงแจ้งเตือนก้องกังวานอยู่ในหัวของนาง พร้อมกับภาพโฮโลแกรมสามมิติสีทองจางๆ ที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตา ข้อมูลการเปลี่ยนแปลงของมิติลับพรั่งพรูเข้ามาในสมองในเสี้ยววินาที โรงเรือนสมุนไพรโบราณและแปลงเกษตรกรรมสวรรค์ที่เคยจำกัดพื้นที่ ได้รับการปลดล็อก 'ฟังก์ชันเร่งเวลาอัตโนมัติ' และ 'ระบบคัดแยกเมล็ดพันธุ์พืชวิญญาณ' เป็นที่เรียบร้อยแล้ว! มุมปากของหลินฟางยกย่องขึ้นสูงกว่าเดิม ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด นางไม่จำเป็นต้องเสียเวลาต่อปากต่อคำกับคนไร้ค่าเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย "เชิญพวกท่านตามสบายนะคะ" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างน่าขนลุก ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าตัวบ้านอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้หลี่จื่อซินและหลิวชุ่ยยืนค้างเติ่งอยู่หน้าประตูท่ามกลางความงุนงง "นัง... นังนี่! กล้าดียังไงมาเมินข้า!" หลี่จื่อซินคำรามด้วยความโมโห ก้าวเท้าจะพุ่งตามเข้าไปกระชากตัวนาง ทว่า... ก่อนที่ปลายเท้าของคุณชายรองสกุลหลี่จะก้าวข้ามธรณีประตูรั้ว เสียงทุ้มต่ำอันทรงพลังและเปี่ยมด้วยไอสังหารเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ก็ดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขาเสียก่อน "หากท่านก้าวล้ำเข้ามาอีกเพียงครึ่งก้าว... ข้าเกรงว่ามือคู่นั้นของท่าน จะไม่ได้มีโอกาสได้จับพู่กันเขียนสิ่งใดอีกตลอดชีวิต" เฉินหยวนก้าวออกมาจากเงาไม้ใหญ่ริมทางเดิน ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารเก่าคร่ำคร่าเต็มไปด้วยฝุ่นผงจากการเดินทางไกล บนบ่ากว้างสะพายธนูไม้เหล็กและซากสัตว์ป่าตัวใหญ่ แววตาคมกราบกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองหลี่จื่อซินราวกับมองซากศพไร้ค่า ไอสังหารที่สะสมมาจากการสนามรบจริงแผ่ซกดกดดันจนหลี่จื่อซินถึงกับผถอยหลังกรูดด้วยความหวาดผวา หลิวชุ่ยหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด นางอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกเมื่อเผชิญหน้ากับบุตรชายคนที่นางเคยคิดจะเหยียบย่ำให้จมดิน บัดนี้กลับแผ่ออร่าที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าสัตว์ป่าดุร้าย ภายในบ้าน... หลินฟางทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ไผ่ หลับตาลงตั้งสติเพื่อเชื่อมต่อกับมิติลับที่เพิ่งได้รับการอัปเกรด กลิ่นหอมจางๆ ของโสมวิญญาณและละอองน้ำค้างสวรรค์ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ทว่าในขณะที่นางกำลังจะหยิบพืชสมุนไพรล็อตใหม่ออกมาแปรรูปเพื่อเตรียมรับมือกับสงครามการค้าที่กำลังจะมาถึง... ปลายนิ้วของนางกลับสัมผัสเข้ากับ 'กล่องไม้ปริศนา' ลึกลับที่ถูกปลดล็อกขึ้นมาใหม่โดยอัตโนมัติ พร้อมกับม้วนกระดาษหนังแก้วโบราณที่ร่วงหล่นลงมาบนตัก ข้อความที่สลักอยู่ด้วยหมึกสีแดงชาดบนกระดาษแผ่นนั้น... ทำให้ลมหายใจของหลินฟางสะดุดกึกในทันที! *[คำเตือนจากมิติลับ: เจ้าของร่างเดิมไม่ได้ตายเพราะความอ่อนแอ... แต่ถูกวางยาพิษตระกูล 'บัวโลหิต' จากคนใกล้ชิดที่กำลังยืนอยู่ห่างจากท่านไม่ถึงส้าววาในขณะนี้!]* ดวงตาของหลินฟางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นมาจากกระดูกสันหลัง ใครกัน? ใครคือคนใกล้ชิดที่ลงมือวางยานางตั้งแต่ก่อนที่นางจะทะลุมิติตรมาอยู่ที่นี่! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บและการสร้างเนื้อสร้างตัวของหลินฟางเสมอนะคะ