ตลาดมืดสุดคึกคัก

กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวต้มธัญพืชและไข่เค็มสมุนไพรที่หลินฟางตระเตรียมไว้ในมิติลับ ยังคงอวลอยู่ในความทรงจำ ขณะที่รถเข็นไม้คันเก่าเคลื่อนตัวฝ่าความมืดของตรอกแคบหลังตลาดมืดประจำอำเภอ ความเงียบงันยามวิกาลถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบของพ่อค้าแม่ค้าเถื่อนและสายตาหวาดระแวงที่ลอบมองลอดหมวกงอบปีกกว้าง เฉินหยวนเดินนำหน้า ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าหยาบกร้านแต่สะอาดสะอ้านแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาโดยธรรมชาติ สันจมูกโด่งเป็นคมภายใต้เงาหมวกขยับเล็กน้อยยามที่เขาเหลือบมองภรรยาคอยระแวดระวังไม่ให้รถเข็นสะดุดก้อนหิน "เดินตามหลังพี่ให้ดีนะคะ ทางช่วงนี้ค่อนข้างแคบและชื้นแฉะ หากสะดุดขึ้นมาของข้างในอาจเสียหายได้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเตือนด้วยความห่วงใย พร้อมกับยื่นมือหนามาประคองข้อศอกเรียวของหลินฟางไว้ หลินฟางชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางไม่ได้ปฏิเสธสัมผัสอบอุ่นนั้น "ฉันระวังตัวดีค่ะพี่หยวน... แต่ดูท่าทางตลาดมืดคืนนี้จะคึกคักกว่าที่เราคาดการณ์ไว้เสียอีกนะคะ" หลินฟางกวาดสายตาพิจารณาบรรยากาศเบื้องหน้า แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันพืชสลัวราพาดผ่านใบหน้าของผู้คนที่กำลังกระซิบกระซาบเจรจาซื้อขายสินค้าหนีภาษี ทันทีที่ทั้งสองลากรถเข็นมาถึงมุมอับลับตาคนตามนัดหมาย หลินฟางก็เปิดผ้าใบกันน้ำมันออก เผยให้เห็นตะกร้าไม้ไผ่สานประณีตบรรจุไข่ไก่ผิวเนียนเปล่งประกายเรืองรองเล็กน้อยจากพลังงานในมิติลับ และพืชผักสีเขียวขจีที่สดใหม่ราวกับเพิ่งเด็ดออกจากต้นเมื่อวินาทีที่แล้ว กลิ่นอายความอุดมสมบูรณ์อันบริสุทธิ์แผ่ซ่านออกไปเตะจมูกผู้คนที่เดินผ่านไปมาทันที "นี่มัน... ผักอะไรกัน ทำไมถึงสดขนาดนี้!" เสียงอุทานด้วยความทึ่งดังขึ้นจากพ่อค้าของชำรายใหญ่ประจำตลาดมืด ซึ่งแอบลอบสังเกตการณ์อยู่ใกล้ๆ หลินฟางไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ นางแย้มยิ้มอย่างเป็นมิตร ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับแม่ค้ามืออาชีพผู้กุมความได้เปรียบ "ผักปลอดสารพิษสายพันธุ์พิเศษค่ะคุณลุง ปลูกด้วยความใส่ใจทุกขั้นตอน รสชาติหวานกรอบ กรุ่นกลิ่นอายธรรมชาติแท้จริง หากนำไปประกอบอาหาร รับรองว่าต่อให้เป็นภัตตาคารหลวงก็ยังเทียบความสดไม่ได้เลยนะคะ" เพียงไม่กี่คำพูดประกอบกับรูปลักษณ์ภายนอกอันโดดเด่นของสินค้า ฝูงชนที่เดิมทีเดินผ่านไปมาเริ่มชะลอฝีเท้าและกรูเข้ามาล้อมรอบรถเข็นไม้ของสองสามีภรรยาเฉินอย่างรวดเร็ว "ฉันเอาไข่ไก่สิบฟอง! แล้วก็ผักกาดนี่อีกสามหัว!" "ทางนี้ขอผักโขมสองมัด! ขายอย่างไร ไม่ต่อราคาหรอก ขอแค่ให้ฉันก่อน!" เสียงแย่งชิงดังเซ็งแซ่จนเฉินหยวนต้องก้าวขึ้นมาบังหน้าภรรยาไว้เล็กน้อยเพื่อกันไม่ให้ฝูงชนเบียดเสียดนางจนเกินไป ขณะที่มือหนาช่วยหยิบสินค้าและรับเงินสดเข้ากระเป๋าอย่างคล่องแคล่ว ทว่าใบหน้าคมเข้มยังคงตึงเครียดด้วยสัญชาตญาณระวังภัย หลินฟางหัวسเราะเบาๆ ในลำคอ นางก้มลงหยิบจับสินค้าส่งให้ลูกค้าด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวเปี่ยมด้วยความมั่นใจ ภายในเวลาไม่ถึงเค่อ (สิบห้านาที) ตะกร้าผักขนาดใหญ่และไข่ไก่หลายร้อยฟองกลับว่างเปล่า สินค้าทั้งหมดถูกกวาดซื้อจนเกลี้ยงเกลาไม่มีเหลือแม้แต่ใบเดียว "หมดแล้วค่ะ! ต้องขออภัยทุกท่านด้วยนะคะ สินค้าของเราคัดสรรมาจำกัดจริงๆ ไว้โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ" หลินฟางกล่าวขอบคุณพร้อมโค้งศีรษะเล็กน้อยอย่างสุภาพ ขณะที่ผู้คนต่างบ่นด้วยความเสียดายที่ซื้อไม่ทัน เมื่อผู้คนเริ่มแยกย้าย หลินฟางจึงทรุดตัวลงนั่งยองๆ เพื่อนับเงินสดจำนวนมากที่อยู่ในถุงผ้า รอยยิ้มพึงพอใจระบายบนใบหน้าหวาน เม็ดเงินก้อนนี้ไม่เพียงพอที่จะปลดหนี้สินของตระกูลเฉิน แต่ยังเป็นทุนก้อนโตในการสร้างอาณาจักรฟาร์มตามแผนการที่นางวางหมากไว้ "เก่งมากค่ะภรรยา... พี่ไม่คิดเลยว่าสินค้าของเราจะขายหมดเร็วกว่าพริบตาเช่นนี้" เฉินหยวนเอ่ยชมด้วยแววตาเป็นประกายระAทึก เขาจ้องมองภรรยาด้วยความรู้สึกชื่นชมและรักใคร่จนแทบซ่อนไม่ไหว "นี่เพิ่งเป็นจุดเริ่มต้นเท่านั้นค่ะพี่หยวน..." หลินฟางเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นสามี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่ที่มุมปาก "เงินในมือนี่แหละที่จะทำให้หลิวชุ่ยและคนในตระกูลต้องหุบปากสนิท" ทว่า ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังเก็บกวาดรถเข็นเพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับ เงาร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากความมืดของมุมตึก เสียงปรบมือแปะๆ ดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับน้ำเสียงเยือกเย็นที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีเอ่ยทักทายขึ้น "ขายดิบขายดีจนน่าอิจฉาเลยนี่... สะใภ้รองหลิน ฟางผู้น้องคิดจะรวยเงียบๆ โดยไม่บอกกล่าวคนบ้านใหญ่เลยอย่างนั้นหรือ?" หลินฟางชะงักมือที่กำลังเก็บถุงเงิน หัวใจกระตุกวูบเมื่อตระหนักว่าบุคคลที่ไม่ควรพบเจอที่สุดในยามวิกาลเช่นนี้ กลับมายืนขวางทางกลับบ้านของพวกนางเสียแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกฟาร์มไปกับดัชเชสโพดำนะคะ