พื้นที่ส่วนตัวกับคนกวนประสาท

"กรณ์? นี่เธอสองคน... ตกลงคุยงานกันถึงไหนแล้วล่ะเนี่ย?" เสียงใสของเพื่อนร่วมงานดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบที่โรยตัวปกคลุมห้องประชุมชั่วคราว รตาดีดตัวออกจากภวังค์ความคิด ร่างเพรียวในชุดสูทลำลองสีเอิร์ธโทนขยับถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็วเพื่อเว้นระยะห่าง ดวงตากลมโตตวัดมองสถาปนิกหนุ่มที่ยังคงตีสีหน้าเรียบเฉยราดรดด้วยความเย็นชา ทว่าแววตาคู่คมนั้นกลับไหววับชั่วเสี้ยววินาทีคล้ายคนกำลังเก็บซ่อนความลับบางอย่าง กรณ์ไม่ตอบคำถามทันที เขายกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชิร์ตแขนยาวสีเข้มออกหนึ่งเม็ดอย่างใจเย็น เผยให้เห็นลำคอแกร่งและผิวเนื้อเนียน สัญชาตญาณนักออกแบบระดับมือรางวัลทำให้เขามองข้ามความอึดอัดรอบตัวไปได้อย่างสิ้นเชิง "งานอีเวนต์กับโครงสร้างอาคารไม่ใช่เรื่องที่จะเอาความรู้สึกส่วนตัวมาปะปนกันครับคุณรตา" สถาปนิกหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังอยากจะซัดสักเปรี้ยง "ถ้าแผนผังการจัดบูธของคุณยังวางตำแหน่งเสาเข็มรับน้ำหนักผิดพลาดแบบนี้ ต่อให้จัดงานอลังการแค่ไหน สถานที่แห่งนี้ก็พังครืนลงมาก่อนแขกผู้มีเกียรติจะเดินเข้ามาเหยียบเสียด้วยซ้ำ" รตาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนเกือบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ผู้ชายคนนี้ไม่เคยรู้จักคำว่าถนอมน้ำใจคนอื่นเลยหรือไง ปากร้าย ใจดำ และเย่อหยิ่งเสียยิ่งกว่าอะไรดี "ฉันเป็นผู้จัดการอีเวนต์นะคะคุณกรณิศ ไม่ใช่เด็กฝึกงานที่จะให้คุณมาตักเตือนด้วยสายตารังเกียจแบบนั้น" รตาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาดุดันฉายแววท้าทาย "เรื่องพื้นที่รับน้ำหนัก ทีมฉันคำนวณมาอย่างรอบคอบแล้ว แต่ถ้าคุณมีปัญหาขนาดนี้... บ่ายนี้เราคงต้องลงพื้นที่หน้างานจริงกันเสียหน่อย จะได้เห็นกันจะๆ ไปเลยว่าใครกันแน่ที่มองโลกแคบ" กรณ์หรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหนาเล็กน้อยอย่างน่าหมั่นไส้ "ด้วยความยินดีครับ หวังว่ารองเท้าผ้าใบราคาแพงของคุณจะทนทานพอที่จะเดินฝุ่นตลบในไซต์งานก่อสร้างได้นะ" ครึ่งชั่วโมงต่อมา ไซต์งานก่อสร้างคอมเพล็กซ์ขนาดใหญ่ใจกลางเมืองก็กลายเป็นสนามประลองยุทธ์ขนาดย่อม กลิ่นอายของปูนซีเมนต์ เหล็กกล้า และฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ กรณ์ในชุดนิรภัยพร้อมหมวกกันน็อกสีเหลืองกำลังยืนกอดอกนิ่งอยู่หน้าโครงสร้างเหล็กหลัก สายตาคมกริบกวาดมองความเรียบร้อยของคนงานด้วยความเข้มงวดราวกับพญาอินทรีจับเหยื่อ รตาเดินตามหลังมาติดๆ มือเรียวขยับหมวกนิรภัยให้เข้าที่ แม้จะพยายามรักษามาดความมั่น and poise ขนาดไหน แต่สภาพอากาศที่ร้อนอบอ้าวกับฝุ่นละอองก็ทำให้เธอเริ่มหงุดหงิดไม่น้อย ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเธอกลับไม่ใช่โครงสร้างอาคารสูงตระหง่าน หากแต่เป็นแผ่นหลังกว้างและท่าทีจริงจังเกินเหตุของคนตรงหน้า เวลาที่กรณ์ทำงาน... เขาไม่ได้เป็นแค่ผู้ชายปากร้ายที่ชอบกวนประสาทเธอ แต่เขามีเสน่ห์บางอย่างที่ปฏิเสธไม่ได้ ความเด็ดขาด ความรอบคอบ และสมาธิที่แน่วแน่ทำให้ผู้ชายคนนี้ดูโดดเด่นราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารสถาปัตยกรรมชั้นนำ "ตรงนี้... เหล็กเสริมความแข็งแรงไม่ตรงตามสเปกที่ผมรีเควสไว้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังพอกที่จะทำให้วิศวกรคุมงานหน้าซีดเผือด "เอ่อ... ท่านสถาปนิกครับ คือว่า..." วิศวกรหนุ่มอึกอัก "ผมไม่ได้ต้องการฟังคำแก้ตัวครับ" กรณ์หันขวับไปมองด้วยแววตาเฉียบคม "ความปลอดภัยของโครงสร้างคือชีวิตคน ถ้าคุณทำงานลวกๆ แบบนี้ โครงการนี้ก็ไม่มีความจำเป็นต้องจ้างคุณต่อ ไปรื้อทำใหม่ซะ" น้ำเสียงเด็ดขาดและเฉียบกขาดนั้นทำเอารตาถึงกับยืนนิ่งอึ้ง เธอมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของสถาปนิกหนุ่มที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ความรู้สึกต่อต้านในตอนแรกค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความทึ่งลึกๆ ในใจอย่างไม่รู้ตัว ขณะที่รตากำลังเหม่อมองอยู่นั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเตือนจากคนงานก็ดังขึ้นลั่น "ระวังครับ!" ท่อเหล็กขนาดกลางที่วางพาดอยู่บนนั่งร้านด้านบนเกิดหลุดเลื่อนลงมาด้วยแรงสั่นสะเทือน รตาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองประมวลผลไม่ทันในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น หมับ! เอวบางถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจนร่างทั้งร่างปลิวเข้าไปปะทะกับแผ่นอกกว้างอย่างจัง กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นอายบุรุษเฉพาะตัวลอยเข้าจมูกพร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมคราม รตาซบหน้าลงกับลาดไหล่แกร่งโดยสัญชาตญาณ ขณะที่เสียงท่อเหล็กกระแทกพื้นดังสนั่นหวั่นไหวห่างจากจุดที่ยืนอยู่ไม่ถึงคืบ ฝุ่นคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนทั้งคู่ที่แนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง รตาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ ความตื่นตระหนกยังคงฉายชัดในดวงตากลมโต ทว่าภาพแรกที่เธอเห็นกลับเป็นใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น กรณ์กำลังก้มมองเธอด้วยแววตาที่ไหววับอย่างรุนแรง ความเย็นชาและท่าทีปากร้ายเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบงัน "เดินประสาอะไร... ซุ่มซ่ามเป็นเด็กๆ ไปได้" กรณ์เอ่ยเสียงพร่าเบาหวิว มือหนายังคงโอบกระชับเอวบางเอาไว้แน่นโดยไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย รตาเม้มปาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เธอพยายามจะดันแผ่นอกแกร่งออกเพื่อรักษาระยะห่าง ทว่ายิ่งขยับ วงแขนที่โอบรอบตัวเธอก็ยิ่งกระชับแน่นขึ้น ราวกับเขาเองก็ไม่อยากปล่อยมือจากเธอเช่นกัน ดวงตากลมโตสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ ปลายจมูกของทั้งคู่แทบจะชนกันอยู่รอมร่อ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ร้อนรุ่ม และลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำอธิบาย "ถ้าเธอเป็นอะไรไป... งานที่เหลือใครจะรับผิดชอบล่ะครับ" กรณ์กระซิบเสียงต่ำชิดริมหีบปาก นัยน์ตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้สติของรตากระเจิงไปหมด ทว่าก่อนที่รตาจะได้เอ่ยปากต่อปากต่อคำเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย เสียงฝีเท้ารัวเร็วพร้อมกับเสียงเรียกทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยก็ดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศสีชมพูนั้นเสียก่อน "รตา! คุณอยู่ที่นี่ไหม... ผมเป็นห่วงแทบแย่ พอดีผมผ่านมาแถวนี้เลยแวะมาหา" ร่างสูงโปรดของ 'ธีรภัทร' นักลงทุนหนุ่มไฟแรงและรุ่นพี่คนสนิทก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโครงสร้างเหล็ก พร้อมกับกวาดสายตามองภาพคนทั้งสองที่ยืนกอดกันกลมดิกด้วยรอยยิ้มชะงักค้างบนใบหน้า กรณ์หรี่ตาลงทันที แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและคมกราบขึ้นมาอีกครั้ง มือหนาที่โอบเอวบางค่อยๆ คลายออกช้าๆ ทว่าสายตาที่มองผู้มาใหม่กลับเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด รตาผละตัวออกมาด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีแดงเรื่ออย่างเห็นได้ชัด เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะหันไปมองธีรภัทรที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ด้วยแววตาคาดเดาไม่ได้ "คุณธีร์... มาได้ยังไงคะ?" รตาเอ่ยถามเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อย "ผมโทรหาคุณแล้วไม่ติด เลยลองแวะมาดูที่ไซต์งาน... ดูท่าทางผมจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าหรือเปล่าครับเนี่ย?" ธีรภัทรส่งยิ้มสุภาพให้รตา ทว่าสายตากลับคมกริบพุ่งตรงไปยังสถาปนิกหนุ่มที่ยืนหน้าตึงอยู่ข้างกายหญิงสาว ________________________________________ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ หวังว่าจะชื่นชอบเคมีที่ค่อยๆ คุกรุ่นของพระนางคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!