กาแฟแก้วนั้นที่เธอไม่ได้สั่ง

"ผมโทรหาคุณแล้วไม่ติด เลยลองแวะมาดูที่ไซต์งาน... ดูท่าทางผมจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าหรือเปล่าครับเนี่ย?" รอยยิ้มสุภาพตามแบบฉบับนักเรียนนอกของธีรภัทรไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึมครึมในโครงสร้างคอนกรีตดิบๆ นี้เบาบางลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม สายตาคมกริบที่กวาดมองระหว่างรตากับร่างสูงโปร่งของสถาปนิกหนุ่มที่ยืนหน้าตึงอยู่ข้างกาย กลับสร้างแรงกดดันประหลาดจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเจือด้วยประจุไฟฟ้าสถิต รตาขยับตัวเล็กน้อยเพื่อถอยห่างจากกรณ์ครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณของการรักษาพื้นที่ส่วนตัว แต่ทว่าความเร็วในการขยับตัวของเธอยังช้ากว่าสถาปนิกหนุ่มเจ้าระเบียบที่ก้าวเข้ามาบังมุมมองของธีรภัทรไว้เกือบมิดด้วยท่าทีเรียบเฉย "ไซต์งานอันตราย หมวกนิรภัยของคุณอยู่ไหนครับ คุณธีรภัทร" เสียงทุ้มต่ำของกรณ์เอ่ยขึ้นทันทีโดยไม่มีการทักทายตามมารยาททางสังคม น้ำเสียงนั้นราบเรียบ เย็นชา และเต็มไปด้วยอำนาจกดดันแบบที่สถาปนิกมือรางวัลมักใช้กดหัวผู้รับเหมา ธีรภัทรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบนมุมปากยังคงประดับอยู่ แต่ดวงตาคู่นั้นไหววับด้วยความท้าทาย "อ่า... ผมลืมหยิบลงมาจากรถครับ พอดีรีบเข้ามาเพราะเป็นห่วงความคืบหน้าของงานอีเวนต์... และเป็นห่วงคุณรตาด้วย" ประโยคหลังเจ้าตัวจงใจทอดเสียงนุ่มนวลพร้อมกับส่งสายตาหวานเชื่อมมาทางหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังแผงอกกว้างของกรณ์ รตาเม้มปากเล็กน้อย เตรียมจะอ้าปากตอบเพื่อรักษาบรรยากาศการทำงานไม่ให้เสียเรื่อง แต่ปรากฏว่ากรณ์ไวกว่า มือหนาเอื้อมไปหยิบหมวกนิรภัยสีขาวอีกใบที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานสนามขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะยื่นส่งให้รุ่นพี่หนุ่มตรงหน้าด้วยกิริยาที่เรียกว่า 'ยัดเยียด' มากกว่าการส่งให้ด้วยความเต็มใจ "กฎความปลอดภัยของผม ไม่สนว่าใครจะใหญ่มาจากไหน ถ้าไม่มีหมวก ห้ามเข้าพื้นที่ครับ" กรณ์พูดหน้าตาย ดวงตาสีเข้มจ้องมองอีกฝ่ายนิ่งสนิท "เชิญครับ หรือถ้าไม่สะดวก จะยืนคุยกันอยู่แค่นี้แล้วให้ผมเชิญออกนอกเขตก่อสร้าง ก็สุดแล้วแต่คุณจะกรุณา" รตาแอบลอบถอนหายใจยาวเหยียดในใจ เธอมองแผ่นหลังกว้างที่แผ่รังสีความฮึดฮัดออกมาเป็นระลอกๆ *พ่อคุณเอ๊ย... พกความซึนมาเกินร้อยหรือไง ถึงได้กวนประสาทคนอื่นได้หน้าตายขนาดนี้* "ใจเย็นก่อนสครับคุณกรณ์ ผมแค่..." ธีรภัทรหัวנסแผ่วเบาอย่างไม่ถือสา รับหมวกนิรภัยมาถือไว้โดยไม่สวม แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่รتا "พอดีผมแวะไปซื้อกาแฟร้านโปรดแถวนี้มา กะว่าจะเอามาฝากคุณรตาเสียหน่อย แต่ดูท่าทาง... คุณรตาคงมีคนดูแลเรื่องเครื่องดื่มร้อนๆ ดีอยู่แล้วสินะครับ" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้รตาต้องเหลือบสายตาไปมองโต๊ะทำงานตัวเก่าของเธอ บนนั้นมีแก้วกระดาษเก็บความร้อนสีดำสนิทวางอยู่ ไม่มีลวดลาย ไม่มีชื่อร้าน และที่สำคัญคือ... เธอยังไม่ได้แตะมันเลยตั้งแต่กรณ์เดินหายเข้าไปในโซนโครงสร้างหลักเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน กรณ์ชะงักไปนิดเดียว เสี้ยววินาทีนั้นสันกรามคมชัดขยับเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ใบหน้าหล่อเหลากลับยังคงเรียบสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน "อ้อ กาแฟแก้วนั่นเหรอครับ" กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงกวนประสาทถูกงัดออกมาใช้อย่างหน้าตาเฉย "พอดีผมสั่งมาเกินครับ สั่งมอคกาแฟร้อนหวานน้อยมาสิบแก้ว แจกคนงานก่อสร้างจนหมดแล้ว เหลือแก้วสุดท้ายไม่มีใครเอา ผมเลยเอามาวางทิ้งไว้แถวนี้... เผื่อใครแถวนี้จะหิวโซจนต้องมานั่งดมกลิ่น" รตาหรี่ตามองคนปากแข็งทันที *สั่งมาเกิน? สิบแก้ว? คนงานก่อสร้างผู้ชายอกสามศอกเนี่ยนะจะกินมอคกาแฟร้อนหวานน้อย? โกหกหน้าตายได้โล่จริงๆ* "อ้าวเหรอครับ?" ธีรภัทรยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน "แต่เท่าที่ผมจำได้ ร้านแถวนี้ไม่มีเมนูนี้ขายนะ ต้องขับรถไปไกลถึงย่านธุรกิจโน่น ถึงจะมี... แหม คุณกรณ์นี่ใส่ใจคนงานดีจังเลยนะครับ ขับรถไปซื้อกาแฟไกลเป็นกิโลเพื่อให้คนงานดื่มแก้เครียด" บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา กรณ์หรี่ตามองธีรภัทรด้วยแววตาวาวโรจน์ รังสีความเป็นปรปักษ์แผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงจนรตารู้สึกได้ เธอไม่อยากให้สถานการณ์บานปลายกลายเป็นศึกชิงนางกลางกองทราย จึงก้าวออกไปยืนเคียงข้างสถาปนิกหนุ่ม พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดแบบนักประชาสัมพันธ์มืออาชีพให้รุ่นพี่หนุ่ม "ขอบคุณสำหรับน้ำใจนะคะคุณธีรภัทร แต่พอดีฉันชอบดื่มกาแฟรสชาติเฉพาะตัว... ที่บังเอิญว่า *คนแถวนี้* เขาซื้อมาฝากได้ถูกใจพอดีน่ะค่ะ" รตาจงใจเน้นเสียงคำว่า 'คนแถวนี้' พร้อมกับปรายตาไปยังกรณ์ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างๆ กรณ์สำลักลมหายใจตัวเองเบาๆ แต่ยังคงรักษาฟอร์มทำเป็นมองไปทางอื่น ใบหูสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวพยายามทำเป็นมองไม่เห็น ธีรภัทรหรี่ตาลงรอยยิ้มจางลงไปครึ่งส่วน "ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องบอกว่า รสนิยมของคุณรตานี่ตรงกับคุณกรณ์เขาพอดีเลยสินะครับ... น่าอิจฉาจัง" "เรื่องงานอีเวนต์ที่คุณธีรภัทรบอกว่าเป็นห่วงล่ะครับ มีอะไรจะเสนอแนะเป็นพิเศษไหม หรือแค่แวะมาส่งกาแฟเฉยๆ" กรณ์รีบตัดบทเสียงแข็ง ไม่ยอมปล่อยให้คู่แข่งทางหัวใจได้ยืนหยัดหยอกล้อกับหญิงสาวนานกว่านี้ มือหนาเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้โดยอัตโนมัติ ราวกับจะแสดงความเป็นเจ้าของกลายๆ ว่านี่คือพื้นที่ของเขา และนี่คือของที่เขา 'ซื้อมาเกิน' (ตามที่ปากแข็งบอก) "อ๋อ เรื่องงานอีเวนต์..." ธีรภัทรปรับสีหน้ากลับมาเป็นนักธุรกิจมืออาชีพทันที ดวงตาคมกริบมองสลับระหว่างกรณ์กับรตา "ทางผู้บริหารใหญ่เขาอยากให้ปรับเปลี่ยนผังเวทีตรงโซนเปิดตัวนิดหน่อยครับ อยากให้เปิดโล่งรับวิวตึกระฟ้าด้านหลังมากกว่าจะบล็อกด้วยฉากหลังทึบๆ ของคุณกรณ์... ซึ่งผมคิดว่า มันคงต้องรบกวนสถาปนิกผู้แสนจะเจ้าระเบียบคนนี้ รื้อแบบใหม่ทั้งหมด... ภายในคืนนี้" คำพูดนั้นทำให้รตาถึงกับหน้าเสีย การรื้อผังเวทีใหม่หมายถึงโครงสร้างหลักที่กรณ์คํานวณและเซ็นอนุมัติไปแล้วต้องพับฐาน และนั่นหมายถึงงานหนักหนสาหัสที่จะต้องโถมใส่ทีมงานทุกคนก่อนวันงานจริงเพียงไม่กี่วัน "เป็นไปไม่ได้" กรณ์ตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟัน "โครงสร้างนั้นคำนวณรับน้ำหนักตามหลักวิศวกรรม ไม่ใช่กระดาษพับที่จะรื้อเล่นตามใจชอบของนักลงทุนที่วันๆ เอาแต่นั่งห้องแอร์แล้วคิดเพ้อเจ้อ ถ้าจะเปลี่ยน... เชิญคุณไปหาคนอื่นเซ็นแบบให้ใหม่ครับ ผมไม่ทำ" "คุณกรณ์คะ!" รตารีบดึงแขนเสื้อของสถาปนิกหนุ่มไว้เบาๆ เพื่อปรามไม่ให้ใช้อารมณ์ ถึงแม้เธอจะเห็นด้วยกับเขาในแง่ของความยากลำบาก แต่การปะทะคารมกับนักลงทุนรายใหญ่ตรงๆ ไม่ใช่ผลดีต่อโปรเจกต์เลย กรณ์ก้มมองมือบางที่จับแขนเสื้อของตนเอง ความโกรธขึงเมื่อครู่คล้ายถูกน้ำเย็นราดรดลงมาจนเบาบางลง แต่สีหน้ายังคงบึ้งตึง เขายอมผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ แต่โดยดี ไม่สะบัดแขนหนี ปล่อยให้รตากุมไว้แบบนั้นภายใต้สายตาของธีรภัทร ธีรภัทรหรี่ตามองการกระทำนั้น รอยยิ้มบนมุมปากจางหายไปจนหมดสิ้น แววตาฉายแววคุกเขามองความสนิทสนมที่ดูเกินขอบเขตระหว่างสถาปนิกหนุ่มกับผู้จัดการอีเวนต์สาว "งั้นเหรอครับ..." ธีรภัทรหัวเราะในลำคอเสียงต่ำ "แต่ถ้าผมบอกว่า... ถ้าไม่ทำตามนี้ ผมอาจจะต้องทบทวนเรื่องงบสนับสนุนในส่วนที่เหลือล่ะครับ คุณกรณ์" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนน่าใจหาย รตาหน้าซีดเผือดด้วยความเครียด เธอกำลังจะอ้าปากเจรจาเพื่อผ่อนหนักเป็นเบา แต่กรณ์กลับขยับตัวก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว บดบังร่างบางของเธอไว้ด้านหลังอย่างมิดชิดราวกับต้องการปกป้อง ดวงตาสีเข้มของสถาปนิกหนุ่มวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดขึ้นจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับ "เชิญถอนทุนตามสบายครับ" กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและชัดถ้อยชัดคำ "แต่ถ้าคุณอยากให้ตึกนี้พังลงมาทับหัวคนในวันงานจริง... ก็เชิญหา 'สถาปนิกคนอื่น' ที่ไร้จรรยาบรรณพอจะทำตามใจคุณมาเซ็นเองก็แล้วกัน" พูดจบ กรณ์ก็คว้าข้อมือของรตาให้เดินตามหลังเขาทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบจากนักลงทุนหนุ่มแม้แต่ครึ่งคำ ปล่อยให้ธีรภัทรยืนหน้าชาอยู่กลางไซต์งานท่ามกลางฝุ่นปูน รตาที่ถูกลากให้เดินตามแรงดึงกึ่งบังคับ หัวใจเต้นรัวแรงด้วยความตกใจและหงุดหงิด เธอพยายามบิดข้อมือออกจากการจับกุมเมื่อพ้นรัศมีสายตาของธีรภัทรมาได้ในมุมอับของเสาปูนใหญ่ "นี่คุณกรณ์! จะบ้าหรือไง! นั่นคือนักลงทุนหลักนะ ถ้าเขาถอนทุนขึ้นมาจริงๆ โปรเจกต์พังหมดพอด..." ยังไม่ทันที่รตาจะต่อว่าจบ กรณ์ก็หมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว แรงเหวี่ยงเบาๆ ทำให้ร่างบางของเธอชนเข้ากับแผงอกกว้างเต็มรัก กลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นฝุ่นปูนจางๆ จากตัวเขาโชยเข้าจมูกจนเธอชะงัก ก่อนที่เธอจะทันได้เงยหน้าขึ้นต่อว่า ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อมือหนาข้างหนึ่งของกรณ์ยกขึ้นมาจับกنفกรามของเธอเบาๆ ไม่ให้ขยับหนี ส่วนอีกข้าง... เอื้อมมาแตะที่แก้วกาแฟในมือของเธออย่างถือวิสาสะ "ปากเก่งนักนะ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจอุ่นร้อนปัดป่านอยู่ใกล้จนผิวหน้าร้อนผ่าว "เป็นห่วงไอ้บ้านั่นมากหรือไง ถึงได้วิ่งไปยืนยิ้มรับหน้ามันขนาดนั้น" "ฉันไม่ได้..." "กินกาแฟซะ" กรณ์ตัดบทดลย์ดื้อๆ น้ำเสียงห้วนจัดแต่แววตากลับสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด "แล้วก็เลิกทำหน้าเครียดสักที... เรื่องแบบผมจัดการเองได้ คุณมีหน้าที่ทำอีเวนต์ของคุณไป" พูดจบ สถาปนิกหนุ่มก็ก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน ดวงตาสีเข้มจ้องมองริมฝีปากที่กำลังอ้าพะงาบๆ จะเถียงของเธอด้วยสายตาร้อนแรงที่ทำเอาสติของรตากระเจิงไปชั่วขณะ "แล้วก็..." กรณ์กระซิบเสียงพร่าชิดริมหูจนขนลุกซู่ "กาแฟแก้วนั้น... ผมตั้งใจซื้อให้คุณ ไม่ได้สั่งเกิน...เข้าใจไหมครับ" หัวใจของรตากระตุกวูบ ไร้คำพูดใดๆ จะหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากที่ถูกสะกดไว้ด้วยดวงตาคู่นั้น -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ