แผนร้ายรอบใหม่ของญาติสายเลือดสูบ

“ถ้าพวกเธอคิดว่าโฉناتที่ดินแปลงนี้เป็นของสาธารณะที่ยกให้ใครก็ได้ตามอำเภอใจ ก็เตรียมตัวไปอธิบายให้ผู้พิพากษาฟังที่ศาลอำเภอได้เลยครับ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เด็ดขาดราวกับคมมีดกรีดลงบนแผ่นไม้ ดังขึ้นตัดบทสนทนาอันน่ารังเกียจที่ดังลอดเข้ามาในเขตกำแพงรั้วสมุนไพร หลี่จินเหยา วางตะหลิวทองเหลืองลงบนเคาน์เตอร์ครัวไม้ไผ่ด้วยจังหวะที่พอเหมาะพอเจาะ เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นกลับทรงพลังพอบeset บรรยากาศรอบบริเวณให้เงียบกริบลงทันตาเห็น ริมฝีปากบางเฉียบยกยิสแย้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวระยับด้วยประกายแห่งความเจ้าเล่ห์แบบนักธุรกิจผู้กุมไพ่เหนือกว่า เธอปรายตามองผ่านม่านหน้าต่างออกไป เห็นเงาร่างอ้วนท้วนของป้าสะใภ้ใหญ่จางกำลังยืนเท้าสะเอวหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ข้างผู้ใหญ่บ้านหลี่ ผู้มีศักดิ์เป็นญาติห่างๆ ที่มักรับสินบนใต้โต๊ะเพื่อแลกกับการเซ็นเอกสารบิดเบือนข้อเท็จจริง “จินเหยา หล่อนอย่ามาทำเป็นปากดีนะ!” เสียงแหลมปรี๊ดของป้าสะใภ้ใหญ่จางแผดลั่นทะลุประตูรั้วเข้ามา “ที่ดินท้ายหมู่บ้านตรงนี้เดิมทีเป็นเขตป่าชุมชน ครอบครัวพวกเธอแอบลักลอบขยายอาณาเขตเข้ามาปลูกสมุนไพรแปลกปลอมพวกนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต ผู้ใหญ่บ้านมาตรวจสอบตามคำร้องเรียนของชาวบ้าน ถือว่าถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ!” “กฎหมายข้อไหนหรือครับ ป้าสะใภ้ใหญ่?” หันเฟิงก้าวเดินออกมาจากห้องเก็บฟืน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อตึงแน่นและรอยแผลเป็นจางๆ จากสนามรบที่แผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาอย่างธรรมชาติ เขายกมือขึ้นปัดเศษดินบนท่อนแขนออกช้าๆ ก่อนจะจ้องมองผู้ใหญ่บ้านหลี่ด้วยสายตาดุดันราวกับพญาอินทรีจ้องเหยื่อ “โฉนดที่ดินฉบับนี้ออกโดยกรมที่ดินมณฑล ประทับตราสำคัญถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ หรือผู้ใหญ่บ้านหลี่อ่านหนังสือไม่ออก ถึงแยกแยะไม่ออกว่าอันไหนคือเอกสารสิทธิ์ส่วนบุคคลอันชอบธรรม หรืออันไหนคือกระดาษทิชชูที่พวกท่านอุปโลกน์ขึ้นมากันแน่ครับ?” ผู้ใหญ่บ้านหลี่สะดุ้งโหยงจนตัวโยน เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มขมับ เขาอุตส่าห์รับปากกับป้าสะใภ้ใหญ่ไว้แล้วว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้จบภายในเช้าวันเดียวเพื่อแลกกับเงินใต้โต๊ะก้อนโต แต่ไม่คิดเลยว่านายทหารบาดเจ็บปลดประจำการผู้นี้จะกลับมีรัศมีกดดันที่น่ากลัวถึงเพียงนี้ แม้ขาข้างหนึ่งจะเดินกะเผลกเล็กน้อย แต่แววตาคู่นั้นกลับคมกริบเสียจนเขารู้สึกเหมือนคอตัวเองกำลังถูกพาดด้วยดาบปลายปืน “เอ่อ… ผู้กองหัน เรื่องนี้มันอาจจะเป็นความเข้าใจคลาดเคลื่อน…” ผู้ใหญ่บ้านหัวเราะแห้งๆ พยายามถอยหลังกรูดไปหลบหลังร่างท้วมของป้าสะใภ้ใหญ่ “คือทางเราได้รับเรื่องร้องเรียนว่าแปลงสมุนไพรของพวกคุณปล่อยกลิ่นรบกวนชาวบ้าน…” “กลิ่นรบกวน?” จินเหยาหัวเราะเสียงใส เดินนวยนาดถือถาดไม้ที่บรรจุชาสมุนไพรกลิ่นหอมกรุ่นออกมาที่เฉลียงบ้าน เธอยกถาดขึ้นจิบคullชาเบาๆ ก่อนจะปรายตามองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา “ชาโสมหิมะผสมเกสรบัวสวรรค์ในมือฉันนี่ต่างหาก ที่สร้างรายได้เข้าหมู่บ้านเราเดือนละหลายร้อยหยวนผ่านพ่อค้าคนกลางอย่างอาเฉิน กลิ่นหอมระเหยนี่บำรุงประสาทและรักษาโรคหอบหืดได้ดีเยี่ยม ถ้าผู้ใหญ่บ้านบอกว่านี่คือกลิ่นรบกวน เกรงว่าท่านคงต้องไปตรวจสภาพสมองที่สถานีอนามัยอำเภอเสียหน่อยแล้วกระมังครับ หรือเกรงว่า… มีใครบางคนเอาเงินยัดใส่กระเป๋าเสื้อท่าน จนทำให้จมูกและสติสัมปชัญญะใช้งานไม่ได้กันแน่?” คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้ป้าสะใภ้ใหญ่จางหน้าดำคล้ำสลับแดงด้วยความโกรธจัด นางพุ่งตัวเข้าใส่รั้วไม้ไผ่หมายจะตะกุยให้พังทลาย “นังตัวดี! ปากดีนักนะ แกคิดว่ามีสามีเป็นทหารพิการแล้วจะกร่างในหมู่บ้านนี้ได้หรือไง? ที่ดินตรงนี้บรรพบุรุษตระกูลหันเคยประกาศไว้ว่าเป็นสมบัติกองกลาง แกไม่มีสิทธิ์ครอบครองคนเดียว!” “สมบัติกองกลาง?” หันเฟิงขยับตัวเข้ามายืนบังภรรยาไว้ด้วยท่าทีปกป้องอย่างมิดชิด น้ำเสียงทุ้มต่ำตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “ตอนที่ผมบาดเจ็บปางตายกลับมาจากชายแดน ครอบครัวเราถูกขับไล่ให้มาอยู่กระท่อมร้างท้ายหมู่บ้านโดยไม่มีเงินแม้แต่แดงเดียว ป้าสะใภ้ใหญ่เคยจำได้ไหมครับว่าตอนนั้น ‘สมบัติกองกลาง’ เคยส่งข้าวต้มสักถ้วยมาให้เราบ้างหรือเปล่า หรือมีแต่คอยมาขูดรีดเอาเครื่องเรือนชิ้นสุดท้ายไปขายเพื่อเล่นการพนัน?” คำพูดของอดีตผู้กองหนุ่มทำให้บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดลง ชาวบ้านหลายคนที่แอบมามุงดูเหตุการณ์เริ่มกระซิบกระซาบกันด้วยความเห็นใจ สามีภรรยาคู่นี้สร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาได้ด้วยหยาดเหงื่อและความสามารถล้วนๆ ทุกคนในหมู่บ้านต่างรู้ดีว่าป้าสะใภ้ใหญ่มีความโลภมากเพียงใด ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าเสียไปชั่วขณะเมื่อเจอไม้นี้เข้า แต่นางยังมีไพ่ตายซ่อนอยู่ นางแค่น “ฮึ!” ออกมาเสียงดัง ก่อนจะชูเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นเหนือหัว “ถึงพวกแกจะเถียงเก่งแค่ไหน แต่สัญญาเช่าที่ดินระยะยาวฉบับนี้ลงนามโดยตาแก่หัวหน้าตระกูลเมื่อสิบปีก่อน ระบุชัดเจนว่าที่ดินแปลงนี้ต้องตกเป็นของบุตรชายคนโตตระกูลหัน ซึ่งก็คือสามีของฉัน! พวกแกมันแค่ผู้อาศัยนอกคอก เตรียมตัวเก็บข้าวของไสหัวออกไปจากที่นี่ภายในวันนี้ซะ!” จินเหยาหรี่ตาลงเล็กน้อย เธอแอบส่งกระแสจิตเข้าไปตรวจสอบใน ‘มิติพฤกษศาสตร์’ ของตนเองทันที แปลงสมุนไพรล้ำค่ากำลังสั่นไหวเล็กน้อยจากการตอบสนองต่อพลังงานปราณวิญญาณ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของเธออีกครั้ง เอกสารปลอมแปลงเก่าคร่ำครึเช่นนั้นหรือจะสู้ระบบทะเบียนราษฎร์ดิจิทัลและโฉนดตราครุฑที่เธอแอบไปเปลี่ยนชื่อเป็นกรรมสิทธิ์เด็ดขาดเมื่อสัปดาห์ก่อน? “ป้าสะใภ้ใหญ่ครับ…” จินเหยาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานราวกับกำลังเจรจาธุรกิจการค้า แต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง “ก่อนที่ท่านจะไล่พวกเราออกไป ช่วยดูรถกระบะคันที่กำลังจอดเทียบอยู่หน้าปากซอยโน่นเสียก่อนดีไหมครับ?” ทุกคนหันไปมองตามนิ้วเรียวยาวของภรรยาสาว ท่ามกลางความตกตะลึง รถกระบะคันหรูติดฟิล์มดำสนิทเปิดประตูลงมา พร้อมกับร่างของชายวัยกลางคนสวมสูทผูกเนกไทเนี้ยบกริบ—เลขาธิการฝ่ายพัฒนาเศรษฐกิจประจำอำเภอ พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกสองนายก้าวเท้าฉับๆ ตรงเข้ามายังไร่สมุนไพร “สวัสดีครับคุณหัน และคุณจินเหยา” เลขาธิการอำเภอเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มแย้มแจ่มใส สร้างความประหลาดใจให้ผู้ใหญ่บ้านและป้าสะใภ้ใหญ่จนอ้าปากค้าง “ทางอำเภอได้รับเรื่องร้องเรียนเรื่องการบุกรุกพื้นที่ แต่จากการตรวจสอบพิกัดดาวเทียมและโฉนดฉบับจริงล่าสุด ปรากฏว่าที่ดินแปลงนี้ได้รับการยกระดับเป็น ‘เขตพื้นที่อนุรักษ์เศรษฐกิจพิเศษด้านสมุนไพร’ โดยตรงจากท่านนายอำเภอแล้ว ทุกการกระทำที่ขัดขวางหรือพยายามฮุบที่ดินแปลงนี้ จะมีโทษจำคุกสูงสุดสามปีโดยไม่มีการรอลงอาญา!” ผู้ใหญ่บ้านหลี่หน้าซีดเผือก เข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นดินทันที ส่วนป้าสะใภ้ใหญ่เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เอกสารในมือร่วงหล่นลงพื้นราวกับใบไม้แห้ง จินเหยาเดินเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังสั่นเทาของป้าสะใภ้ใหญ่ เธอโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ ข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน “คิดจะเล่นเกมตอดเหยื่อกับเชฟมือหนึ่งอย่างฉัน ดูท่าทางพวกท่านคงต้องไปฝึกปรือฝีมือมาใหม่อีกสักสิบชาติแล้วล่ะครับ…” ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังคลี่คลายไปในทิศทางที่น่าพอใจ รอยยิ้มของผู้กองหันเฟิงกลับเลือนหายไปชั่วพริบตา สายตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกวาดมองเลยไปยังแนวป่ารกทึบด้านหลังไร่สมุนไพร ซึ่งเงาดำลึกลับร่างหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกลิ่นอายประหลาดที่ลอยมาตามกระแสลม—กลิ่นหอมหวานของพิษแมลงกู่จากแดนใต้ที่ถูกซ่อนไว้ในขวดแก้วใบเล็ก ซึ่งกำลังถูกโยนข้ามรั้วเข้ามาตกอยู่กลางลานบ้านอย่างเงียบเชียบ! แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — **ลมทะเลพัดรัก**