เช็คลิสต์การตบหน้าขั้นเทพ

กระดาษแผ่นบางเบาในมือป้าสะใภ้ใหญ่จางสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บของอากาศยามบ่าย แต่เป็นเพราะความโลภที่พุ่งพล่านจนสมองส่วนหน้าแทบพิการ "เซ็นชื่อตรงนี้เสีย... หลี่จินเหยา เจ้าแต่งเข้ามาในตระกูลหันแล้ว ที่ดินผืนนี้รวมถึงสิทธิ์ในการครอบครองไร่สมุนไพรเบื้องหลัง ถือเป็นทรัพย์สินส่วนกลางที่ต้องนำมาแบ่งปันให้เครือญาติผู้ยากไร้ พิจารณาดูเถิดว่าพวกเราลำบากยากแค้นเพียงใดกว่าจะเลี้ยงดูหันเฟิงจนเติบใหญ่ถึงเพียงนี้" เสียงแหลมสูงบาดหูของนางดังแว่วก้องลานบ้าน ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านหลายคนที่ถูกจ้างวานหรือถูกเป่าหูให้มาเป็นสักขีพยาน บรรยากาศตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ อาเฉินยืนกำหมัดแน่นอยู่ข้างเสาเรือน ใบหน้าเด็กหนุ่มแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวจนอยากจะพุ่งเข้าไปกระชากหน้ากากจอมปลอมของหญิงแก่ผู้นี้เสียให้สิ้นเรื่อง ทว่า หลี่จินเหยา—เจ้าของร่างเพรียวระหงในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่าย กลับยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ นางไม่แม้แต่จะชายตากระดาษสัญญาโง่เง่าแผ่นนั้น ดวงตากลมโตฉายแววขบขันระคนสมเพชราวกับกำลังมองตัวตลกกำลังแสดงละครสัตว์ฉากใหญ่ "ป้าสะใภ้ใหญ่ ท่านช่างมีความกตัญญูกตเวทีต่อสามีข้าเสียจริงนะฃ รับรองว่าถ้าหันเฟิงได้ยินคำพูดเมื่อครู่นี้ เขาคงจะซาบซึ้งใจจนอยากจะเอาโล่เกียรติยศไปปาใส่หน้าท่านสักสามรอบ" จินเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อยๆ แต่เชือดเฉือนจนคนฟังหน้าชา "นังเด็กปากดี! นี่คือสัญญาถูกต้องตามกฎหมาย ข้ามีพยาน มีลายมือชื่อ... ถ้าแกไม่ยอมเซ็นวันนี้ อย่าหาว่าข้าไม่เตือนว่าตระกูลหลี่และตระกูลหันจะอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้!" จางซื่อตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนชี้หน้าด่าทอด้วยความเหลืออด จินเหยาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางก้าวเท้าเดินช้าๆ เข้าไปใกล้โต๊ะไม้เก่าๆ ที่วางสัญญาฉบับนั้นไว้ กลิ่นอายความมั่นอกมั่นใจของนางทำให้ป้าสะใภ้ใหญ่ชะงักไปชั่วขณะ "ท่านป้าสะใภ้ใจร้อนเกินไปแล้ว เช็คลิสต์การตบหน้าคนไร้ยางอายแบบท่าน ข้ายังไม่ได้เริ่มเปิดอ่านข้อแรกเลยด้วยซ้ำ" นางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาสะบัดเบาๆ ก่อนจะอ่านออกเสียงด้วยน้ำเสียงกังวานชัดเจน "ข้อที่หนึ่ง... โฉนดที่ดินผืนนี้ ออกชื่อและกรรมสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียวโดย 'หลี่จินเหยา' ตั้งแต่ก่อนแต่งงาน ซึ่งตามกฎหมายใหม่ของทางการทรัพย์สินส่วนนี้ห้ามนำมารวมเป็นสินสมรสเด็ดขาด... ท่านว่าจริงไหมครับท่านผู้ใหญ่บ้าน?" นางหันไปยิ้มหวานให้กับชายวัยกลางคนสวมหมวกฟางที่ยืนหน้าซีดอยู่ริมกลุ่มชาวบ้าน ผู้ใหญ่บ้านรีบก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว สערส่ายหน้าพัลวัน ปฏิเสธความเกี่ยวข้องทันทีเพราะไม่คิดว่าเรื่องจะลุกลามถึงขั้นผิดกฎหมายบ้านเมือง "ทะ...โฉนดปลอมหรือเปล่า!" จางซื่อเสียงสั่นพร่า หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความตกใจ "อยากดูต้นฉบับไหมครับ?" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังขึ้นจากความมืดบริเวณทางเดินข้างเรือนร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ปลดกระดุมคอเสื้อออกเล็กน้อย ผู้กองหันเฟิงก้าวเดินออกมา ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมไร้รอยยิ้ม แววตาดุดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองกลุ่มญาติจอมละโมบจนทุกคนต้องหลบตาด้วยความหวาดกลัว ขาข้างที่เคยบาดเจ็บก้าวได้อย่างมั่นคงไม่มีอาการกะโผลกกะเผลกให้เห็นแม้แต่น้อย "หันเฟิง! แก... แกหายดีแล้วหรือ?" จางซื่อหน้าถอดสี ถอยหลังก้นจ้ำเบ้าลงเก้าอี้ "ถ้าข้ายังไม่หายดี ข้าคงไม่ได้ยินเสียงสุนัขเห่าหอนพยายามฮุบสมบัติของภรรยาข้าหรอกกระมัง" หันเฟิงเดินมาหยุดยืนเคียงข้างภรรยา มือหนาโอบไหล่บางไว้หลวมๆ เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของและปกป้องอย่างชัดเจน จินเหยาส,งยิ้มมุมปาก นางหยิบเอกสารฉบับที่สองและสามออกมาจากแฟ้มหนังอย่างใจเย็น "ข้อที่สอง... หลักฐานการยักยอกเงินกองทุนหมู่บ้านที่ท่านแอบอ้างชื่อสามีข้าไปเบิกเมื่อสามเดือนก่อน และข้อที่สาม... พยานปากเอกที่พร้อมจะยืนยันว่าท่านเคยพยายามวางยาพิษแปลงสมุนไพรของข้า อาเฉิน เชิญพยานเข้ามา!" สิ้นเสียงของนาง ประตูรั้วหน้าบ้านก็เปิดผางออก เจ้าหน้าที่สารวัตรทหารสองนายพร้อมด้วยชายวัยกลางคนท่าทางหวาดกลัวถูกคุมตัวเข้ามาด้านใน จางซื่อเห็นดังนั้นก็หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม ลมหายใจติดขัดจนแทบเป็นลมล้มพับ สถานการณ์พลิกผันในพริบตา จากผู้ล่ากลายเป็นผู้ถูกล่าอย่างสมบูรณ์แบบ หันเฟิงก้มลงกระซิบข้างหูภรรยาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ต่างจากเมื่อครู่วับ "เจ้าจัดการคนพวกนี้ได้ยอดเยี่ยมมากภรรยาของพี่" "เรื่องเล็กน้อยค่ะคุณสามี..." จินเหยาตอบรับด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะหันไปจัดการขั้นเด็ดขาดกับกลุ่มญาติจอมโลภที่ตอนนี้คุกเข่าขอร้องอ้อนวอน ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนของการเคลียร์พื้นที่และเสียงโวยวายของป้าสะใภ้ใหญ่ที่ถูกเจ้าหน้าที่หามตัวออกไป อาเฉินก็วิ่งหน้าตาตื่นถือจดหมายด่วนเข้ามาหาจินเหยาด้วยท่าทางลนลาน "พี่จินเหยา! แย่แล้วครับ... สินค้าสมุนไพรแปรรูปและน้ำพริกสูตรลับล็อตแรกในมิติที่ฝากส่งไปตลาดมืด... ตอนนี้มีคนเหมาซื้อจนเกลี้ยงเกลา แต่ทว่า... ลูกค้ารายใหญ่ที่เหมาไปทั้งหมด กำลังยืนรอพบท่านอยู่ที่หน้าไร่ด้วยตัวเอง และเขาคนนั้นคือ..." อาเฉินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่หันเฟิงหรี่ตาลงทันทีเมื่อเห็นเงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทสากลราคาแพงก้าวผ่านประตูเข้ามา พร้อมรอยยิ้มปริศนาที่ส่งตรงมายังจินเหยาเพียงคนเดียว แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — **ลมทะเลพัดรัก**