ปรับปรุงเรือนพักให้กลายเป็นวิมาน

เสียงทุบไม้โป๊กๆ ดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียงตะโกนสั่งการอย่างกระฉับกระเฉงของช่างไม้ประจำหมู่บ้าน ทำให้เรือนพักหลังเก่าที่เคยเงียบเหงาและใกล้พังทลาย กลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตาเห็น หลี่จินเหยายืนกอดอกพิจารณาโครงสร้างคานไม้ที่เพิ่งได้รับการเสริมความแข็งแรง นางสวมชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีสีครามสะอาดตา ทว่าในมือกลับถือสมุดบัญชีและกระดาษร่างผังการจัดสวนสมุนไพรหลังบ้านอย่างเอาจริงเอาจัง ทุกย่างก้าวของการปรับปรุงครั้งนี้ นางไม่ได้ใช้เงินจากเบี้ยหวัดทหารอันน้อยนิดของสามี แต่เป็นกำไรก้อนโตที่ได้จากการขายชาสมุนไพรในตลาดมืดเมื่อไม่กี่วันก่อนล้วนๆ “คุณหนูหลี่... เอ๊ย ฮูหยินหัน โครงสร้างเสาหลักทางทิศตะวันตกขัดสนิมและทาน้ำުރกันปลวกเรียบร้อยแล้วขอรับ แต่เรื่องเครื่องครัวนำเข้าจากตัวเมืองที่ท่านสั่งพิเศษ ช่างตีเหล็กบอกว่าต้องเพิ่มมัดจำอีกสตำลึงจึงจะยอมเร่งมือให้เสร็จภายในมะรืนนี้” อาเฉิน วิ่งหน้าตั้งถือใบรายการสินค้าเข้ามา รายงานด้วยความตื่นเต้น จินเหรายกยิ้มมุมปาก ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างเหนือชั้น นางหยิบถุงเงินอวบอัดออกจากเอวโยนให้อาเฉินรับไว้ได้อย่างแม่นยำ “เพิ่มไปเลยสองตำลึง บอกเขาว่าข้าต้องการกระทะเหล็กกล้าตีมือแบบหนาพิเศษ สามใบ สามขนาด พร้อมชุดเตาอั้งโล่อัจฉริยะที่ข้าร่างแบบไว้ หากส่งของช้ากว่ากำหนด แม้แต่เศษทองแดงแดงเดียวก็อย่าหวังว่าจะได้จากข้า” อาเฉินกลืนน้ำลายเอื้อมมือรับถุงเงินด้วยความทึ่ง พลางคิดในใจว่าฮูหยinของผู้กองหันผู้นี้ช่างเฉียบขาดและมือเติบเสียยิ่งกว่าพ่อค้าคนกลางในเมืองหลวงเสียอีก ขณะที่สองคนกำลังตรวจความเรียบร้อยของห้องครัวใหม่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากหน้าประตู ผู้กองหันเฟิงในชุดเครื่องแบบทหารพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรี สีหน้าของเขาผ่อนคลายลงมากเมื่อเทียบกับหลายเดือนก่อน อาการบาดเจ็บเรื้อรังที่หัวเข่าได้รับการบำบัดด้วยยาสมุนไพรสกัดเข้มข้นในมิติของภรรยา ทำให้ตอนนี้เขาสามารถเดินเหินได้อย่างคล่องแคล่ว แทบไม่เหลือเค้าลางของนายทหารพิการที่รอวันปลดประจำการเลยแม้แต่น้อย “ดูท่าทางเจ้าจะสนุกกับการรื้อบ้านเก่าหลังนี้มากนะจินเหยา” หันเฟิงเอ่ยปากทักด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ละสายตาจากกองไม้มาหยุดอยู่ที่ใบหน้าเนียนใสของภรรยาที่ยังมีคราบเขม่าดินจางๆ ติดอยู่ จินเหยาหันขวับไปมอง รอยยิ้มหวานหยดพุ่งตรงไปที่สามี นางเดินเข้าไปใกล้ ถือวิสาสะใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบริเวณขมับให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติ “ใครว่าข้าสนุกกันเล่า ข้ากำลังสร้าง ‘วิมาน’ ของเราต่างหากเล่าท่านพี่ บ้านหลังเก่าที่เต็มไปด้วยความทรงจำแย่ๆ และพวกญาติหน้าเงินจอมปล้นสะดม สมควรถูกรื้อถอนและสร้างใหม่ให้หรูหราจนพวกมันตาค้างต่างหาก” หันเฟิงหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ มือหนายื่นไปกุมมือเรียวเล็กของภรรยาไว้ “ข้าตามใจเจ้าทุกอย่างอยู่แล้ว อยากทุบก็ทุบ อยากสร้างก็สร้าง เงินเดือนทหารของข้ากับกำไรการค้าของเจ้า รวมกันแล้วตอนนี้ เกรงว่าต่อให้ซื้อครึ่งหมู่บ้านนี้ก็ยังทำได้สบายๆ” “พูดจาใหญ่โต ระวังป้าสะใภ้ใหญ่จางผ่านมาได้ยินเข้า นางจะมานอนชักดิ้นชักงอขอส่วนแบ่งหน้าประตูอีกนะท่านพี่” จินเหยาหัวเราะคิกคัก นึกถึงใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอิจฉาริษยาของป้าสะใภ้ใหญ่ในวันที่นางหิ้วตะกร้าสมุนไพรไปตบหน้ากลางตลาด “นางกล้าหรือ...” หันเฟิงหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตของนายทหารผ่านศึกแผ่ซ่านออกมาวูบหนึ่ง “ถ้ามันกล้ามาเหยียบเรือนเราอีกรอบ ข้าจะใช้ข้อหาบุกรุกพื้นที่ทางทหารเตะมันออกไปให้พ้นเขตหมู่บ้านเลยทีเดียว” บรรยากาศหวานชื่นระหว่างสามีภรรยาถูกเบรกด้วยเสียงเคาะประตูรั้วด้านนอกดังปังๆ ติดต่อกันหลายครั้ง ตามมาด้วยเสียงโวยวายแหลมสูงที่คุ้นหูจนน่ารำคาญ “หลี่จินเหยา!นังตัวดี! แกคิดจะทำอะไรกับบ้านหลังนี้ ทำไมเสียงดังหนวกหูไปทั่ว เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ถ้าพวกแกซ่อนของดีอะไรไว้แล้วไม่ยอมแบ่งให้ตระกูลจาง วันนี้ฉันจะไปฟ้องผู้ใหญ่บ้านว่าพวกแกคิดแยกตัวเป็นกบฏต่อตระกูล!” เสียงแหลมแสบแก้วหูนั้นไม่ใช่ใครอื่น นอกจากป้าสะใภ้ใหญ่จางที่หอบหิ้วตะกร้าใบโต พร้อมด้วยลูกชายคนเล็กที่ทำหน้าตาหาเรื่องยืนอยู่ด้านหลัง อาเฉินที่ยืนอยู่ใกล้ประตูทำหน้ายุ่งยากใจทันที “ฮูหยิน... จะให้ข้าออกไปจัดการนางเลยไหมขอรับ” จินเหยาโบกมือห้าม รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก นางหันไปสบตากับสามีที่พยักหน้าสนับสนุนเงียบๆ “ไม่ต้องอาเฉิน ปล่อยให้ข้าต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญผู้นี้ด้วยตัวเอง... วันนี้แหละ ข้าจะทำให้นางรู้ว่า การมาเหยียบวิมานที่กำลังสร้างใหม่ของฉัน ต้องจ่ายค่าผ่านทางแพงหูฉี่แค่ไหน” จินเหยาย่างสามขุมเดินมุ่งหน้าไปที่ประตูรั้ว ปล่อยให้เสียงโวยวายด้านนอกดังระคนไปกับเสียงเครื่องมือช่างที่ยังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง และแล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — **ลมทะเลพัดรัก**