เปิดตำรับเมนูตุ๋นยาจีน

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้กลิ่นอายความเย็นชาของผู้กองหันเฟิง ไม่เคยรอดพ้นจากประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของหลี่จินเหยาไปได้เลยแม้แต่น้อย "คุณกำลังฝืนตัวเองอีกแล้วนะครับ สามี" จินเหยาวางตะหลิวไม้ลงบนขอบกระทะเหล็กหล่อ เสียงกระทบกันเบาๆ ดังสะท้อนในห้องครัวที่อบอวลไปด้วยไอความร้อนจากเตาฟืน ดวงตาคู่คมกวาดมองแผ่นหลังกว้างในชุดเครื่องแบบทหารที่กำลังยืนเกร็งกล้ามเนื้อบริเวณหัวไหล่ขวาโดยธรรมชาติ เพื่อพยายามซ่อนอาการบาดเจ็บเรื้อรังที่มักจะกำเริบทุกครั้งเมื่อยามอากาศเปลี่ยน หันเฟิงชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวออกไปที่ลานบ้าน เขากลืนก้อนความเจ็บปวดลงคออย่างเงียบเชิด ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับภรรยาด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่น ทว่าแววตาที่ทอดมองเธอกลับมีความอ่อนโยนระ1กเล็กๆ ไหลผ่าน "ผมไม่ได้เป็นอะไรมาก จินเหยา อาการเก่าจากการรบแค่นิดหน่อยเท่านั้น คุณกําลังยุ่งกับการเตรียมวัตถุดิบในมิติอยู่ไม่ใช่หรือ" "นิดหน่อยของท่านผู้กอง คงหมายถึงกระดูกหัวไหล่ที่ร้าวซ้ำซ้อนจากกระสุนอาคมในเขตชายแดนสินะครับ" จินเหยาแค่นหัวเราะในลำคอเล็กน้อย เดินเข้าไปประชิดตัวร่างสูงใหญ่ด้วยท่าทีองอาจไม่แพ้กัน เธอยื่นมือเรียวไปแตะบริเวณหัวไหล่ของเขาเบาๆ ทว่าเพียงปลายนิ้วสัมผัส หันเฟิงก็สะดุ้งเฮือกโดยไม่ตั้งใจ "ถ้าคุณยังดื้อดึงปล่อยให้ลมปราณติดขัดแบบนี้ อีกสามเดือนข้างหน้า แขนขวาของคุณได้กลายเป็นอัมพาตถาวรสมใจป้าสะใภ้ใหญ่จางที่คอยแช่งชักหักกระดูกเราแน่" คำพูดเจ็บแสบแต่นุ่มนวลนี้ทำให้มุมปากของนายทหารหนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความเย็นชาที่เคยเคลือบไว้สลายหายไปจนหมดสิ้น มีเพียงเขาคนนี้เท่านั้นที่รู้ดีว่า ภายใต้ท่าทีปากคอเราะร้ายและเข้มงวดในการทำมาหากินของภรรยา ซ่อนหัวใจที่ห่วงใยเขามากขนาดไหน "ถ้าอย่างนั้น... วันนี้คุณภรรยาผู้ปราดเปรื่องจะมีแผนการอะไรมารักษาอาการป่วยของสามีคนนี้ล่ะครับ" หันเฟิงยอมจำนนด้วยสายตา น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความอ่อนอกอ่อนใจระคนเอ็นดู จินเหยาไม่ตอบเป็นคำพูด แต่เธอหันกลับไปเปิดฝาหม้อดินเผาใบใหญ่ที่ตั้งเคี่ยวอยู่บนเตาพลังงานผสมในมิติลับ ทันใดนั้น กลิ่นหอมตลบอบอวลชวนน้ำลายสอ1ก็พวยพุ่งทะลักออกมาทันที กลิ่นอายของเครื่องเทศนานาชนิดผสานกับความหอมหวานเข้มข้นของเนื้อวัวตุ๋นเปื่อยนุ่มและสมุนไพรหายาก ทำให้บรรยากาศในห้องครัวอบอุ่นขึ้นมาถนัดตา "ตำรับยาจีนโบราณผสานกับวัตถุดิบจากมิติลับ 'เนื้อวัวตุ๋นโสมพันปีผสานรากมังกร' ครับ" จินเหยาเชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างภาคภูมิใจในฝีมือ "เนื้อวัวตุ๋นเคี่ยวไฟอ่อนๆ นานถึงแปดชั่วโมง จนคอลลาเจนและไขมันดีละลายผสานเข้ากับฤทธิ์ร้อนของสมุนไพร ช่วยขับเลือดคั่ง บำรุงเส้นเอ็น และฟื้นฟูกล้ามเนื้อที่เสียหายจากภายใน ชามนี้ต่อให้เป็นแม่ทัพใหญ่บาดเจ็บปางตายแค่ไหน ก็ต้องลุกขึ้นมาเดินเหินได้ปกติภายในสามวัน" ในขณะที่ทั้งสองกำลังงفอยู่กับการเตรียมสำรับยาจีนเพื่อบำรุงร่างกายอยู่นั้น เสียงเคาะประตูรั้วบ้านด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้มารยาท ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงน่ารำคาญที่คุ้นหูเป็นอย่างดี "หลี่จินเหยา! นังตัวดี! แกหลบหัวหัวหดอยู่ในบ้านกับสามีพิการหรือไง ถึงเวลาส่งส่วยสมุนไพรประจำเดือนของตระกูลจางแล้วนะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงแผดร้องของป้าสะใภ้ใหญ่จางดังแหวกลมเข้ามา สร้างความหงุดหงิดให้แก่บรรยากาศอันแสนสงบสุขในทันที หันเฟิงขมวดคิ้วมุ่นเตรียมจะก้าวออกไปจัดการ แต่จินเหยากลับยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน เธอยกยิ้มมุมปากด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ แววตาเป็นประกายวาววับด้วยแผนการร้ายกาจที่เตรียมไว้ต้อนรับญาติผู้พี่จอมโลภโดยเฉพาะ "ใจเย็นก่อนครับสามี ป้าสะใภ้มาเยือนถึงที่ทั้งที เราจะต้อนรับนางด้วยมือเปล่าได้อย่างไร ในเมื่อนางอยากได้สมุนไพรนัก เราก็จัด 'ยาดี' ชุดใหญ่ให้นนางได้ลิ้มลองความเผ็ดร้อนจนลืมทางกลับบ้านกันดีกว่า" จินเหยาหันไปตักน้ำซุปตุ๋นยาจีนสีอำพันเข้มข้นใส่ชามกระเบื้องเคลือบอย่างดี กลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรฤทธิ์ร้อนพุ่งทะยานออกไปแตะจมูกคนที่ยืนอยู่หน้าบ้านทันทีที่ประตูไม้ถูกผลักเปิดออกโดยฝีมือของป้าสะใภ้ใหญ่จางที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มโลภมาก ป้าสะใภ้ใหญ่จางสูดกลิ่นหอมเข้าปอดลึก ดวงตาเป็นประกายวับวาวด้วยความโลภเมื่อเห็นชามเนื้อตุ๋นควันฉุยบนโต๊ะอาหาร นางทำท่าจะพุ่งเข้าไปคว้าชามนั้นทันทีโดยไม่เกรงใจเจ้าของบ้าน "โอ้โห! กลิ่นหอมฟุ้งไปสามบ้านแปดบ้าน แบบนี้ต้องเป็นสมุนไพรล้ำค่าที่แอบซ่อนไว้แน่ๆ ส่งมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ นังเด็กหน้าเงิน!" ป้าสะใภ้ใหญ่จางยื่นมืออันสั่นเทาด้วยความอยากตะמתเข้าใส่ชามเนื้อตุ๋นยาจีน ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วของนางจะทันได้สัมผัสขอบชาม จู่ๆ ร่างของอาเฉิน เด็กหนุ่มผู้ช่วยที่เพิ่งกลับจากการส่งสินค้าในตลาดมืด ก็ก้าวเข้ามาขวางกลางไว้พร้อมกับแผ่นกระดาษสัญญาซื้อขายแผ่นหนึ่งที่สะบัดตรงหน้าเจ๊ใหญ่จางด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแต่นัยน์ตาเฉียบคม "ช้าก่อนครับท่านป้าสะใภ้... หากท่านต้องการชิมเนื้อตุ๋นยาจีนสูตรพิเศษชามนี้ของพี่จินเหยา ท่านต้องเซ็นชื่อลงใน 'สัญญาโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้าน' เสียก่อนนะครับ" ป้าสะใภ้ใหญ่จางชะงักกึก อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงจนแทบสำลักน้ำลายตัวเอง ส่วนหันเฟิงที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ถึงกับมุมปากกระตุกยิ้มกว้างอย่างชื่นชมในความร้ายกาจของภรรยา และแล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — **ลมทะเลพัดรัก**