มิติลับและแปลงผักเร่งโต

"จมูกของพวกท่านนี่ไวเสียยิ่งกว่าสุนัขเฝ้าบ้านเสียอีกนะครับ..." หลี่จินเหยากล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ มุมปากยกขึ้นเป็นเส้นตรงที่เคลือบด้วยความเย้ยหยัน ดวงตากลมโตเป็นประกายคมกริบ กวาดมองร่างของป้าสะใภ้ใหญ่จางและกลุ่มญาติผู้หิวโหยที่เบียดเสียดกันเข้ามาถึงหน้าประตูกระท่อมอย่างถือวิสาสะ กลิ่นหอมฉุยของสมุนไพรป่าคั่วเกลือผสมกระเทียมดำที่นางเพิ่งทดลองเคี่ยวในหม้อดิน ลอยอบอวลตลบอบอวลไปทั่วบริเวณจนคนข้างนอกต่างกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วยังคงติดตรึงในโสตประสาท ทุกคนต่างสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว แต่ป้าสะใภ้ใหญ่จางกลับไม่มีเวลามามัวเคลิบเคลิ้มกับกลิ่นหอม ร่างอ้วนท้วนในชุดผ้าฝ้ายเก่าคร่ำครึพยายามดันประตูไม้เก่าๆ ให้เปิดกว้างขึ้นด้วยสีหน้าโลภโมละเวน ดวงตาเล็กหรี่มองเข้าไปในครัวราวกับสุนัขป่าที่พบเหยื่ออันโอชะ "กลิ่นอะไร! กลิ่นบ้าอะไรหอมขนาดนี้ ยัยตัวดี! นังจินเหยา! เธอแอบซ่อนเนื้อหรูๆ ไว้กินกันเองสองคนใช่ไหม ป่วยการจะปฏิเสธนะ ฉันได้กลิ่นโชยมาถึงปากซอย! บ้านนี้เป็นหนี้บุญคุณตระกูลเรา ตั้งแต่ลูกชายพิการของเธอเข้ามารับเบี้ยบำนาญกระจิ๋วหลิว อาหารดีๆ แบบนี้ต้องเอาไปเซ่นไหว้บรรพบุรุษทางโน้นก่อน ไม่ใช่มาแอบกินกันลับๆ แบบนี้!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของป้าสะใภ้ใหญ่แผดลั่นจนชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดฝีเท้าหันมามอง ทว่าจินเหยาหาได้สะทกสะท้านไม่ หญิงสาวยกมือขึ้นกอดอก สายตาคมกริบมองร่างท้วมที่พยายามจะก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัว นางขยับตัวเพียงเล็กน้อยเพื่อบังทางเข้าครัวเอาไว้ ปรายตามองด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง "บรรพบุรุษบ้านไหนกันครับ ป้าสะใภ้ใหญ่? หรือว่าบรรพบุรุษที่เคยมาขนข้าวสารของเราไปจนเกลี้ยงยุ้งฉางเมื่อปีกลาย? ถ้าจำไม่ผิด ตอนที่สามีของฉันนอนซมเพราะพิษบาดแผลจากสนามรบ พวกท่านไม่เคยแม้แต่จะชายตาแล แถมยังมาทวงสัญญาเช่าที่ดินแปลงกระจิ๋วหลิวนี้ล่วงหน้าถึงสามปีซ้อน... วันนี้มีหน้าอะไรมาอ้างบุญคุณกันอีกครับ?" คำพูดที่ร้อยเรียงด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ ทำเอาป้าสะใภ้ใหญ่หน้าชาหนาไปหลายนิ้ว นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ใบหน้าอวบอูมขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธเกรี้ยว "นัง... นังปากดี! กล้าดียังไงมาพูดจากับผู้อาวุโสแบบนี้! นายทหารหันเฟิง! แกตายไปแล้วหรือไงถึงปล่อยให้เมียปากปีจอมาปีนเกลียวฉัน ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" นางตะโกนเรียกชื่อสามีนายทหารที่นั่งนิ่งอยู่ตรงมุมห้องโถง ผู้กองหันเฟิงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะไม้เก่าๆ ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์มองตรงไปยังผู้เป็นป้าสะใภ้ด้วยความเย็นชา ไหล่กว้างที่เคยผ่านสนามรบมาอย่างโชกโชนขยับเพียงเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวแผ่รังสีคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวออกมาโดยไม่ต้องเปล่งเสียงแม้แต่ครึ่งคำ ความเงียบงันที่กดดันทำให้ป้าสะใภ้ใหญ่ถึงกับกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอโดยอัตโนมัติ "บ้านหลังนี้... เป็นสิทธิ์ขาดของผมและภรรยาครับ" หันเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ กังวาน และทรงพลัง จนคนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ "ถ้าไม่มีธุระสำคัญอะไร เชิญพวกท่านกลับไปเสียเถอะครับ ก่อนที่ผมจะต้องใช้กฎระเบียบของกองทัพมาจัดการกับข้อหาบุกรุกยามวิกาล" คำขู่ที่สงบนิ่งแต่จริงจังเด็ดขาด ทำให้กลุ่มญาติจอมโลภที่ตามหลังมาเริ่มถอยร่นทีละก้าว ป้าสะใภ้ใหญ่กัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง นางจ้องมองจินเหยาด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย "ฝากไว้ก่อนเถอะนังตัวดี! แกคิดว่ามีสามีพิการคอยปกป้องแล้วจะเบ่งได้นานแค่ไหนกันเชียว!" ว่าแล้วนางก็สะบัดก้นเดินหนีไปพร้อมกับบริวารด้วยความเจ็บใจ เมื่อความวุ่นวายผ่านพ้นไป ประตูไม้ก็ถูกลงกลอนอย่างแน่นหนา จินเหยาถอนหายใจยาวเหยียด นางหันกลับมามองสามีรูปงามที่นั่งมองนางด้วยแววตาอ่อนโยนขึ้นมาบ้างเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าคมคายของชายหนุ่ม "เธอจัดการได้ดีมาก... แต่ระวังตัวหน่อย พวกนั้นไม่ยอมรามือแค่นี้แน่" "ปล่อยให้พวกมันมาเถอะครับ สามี... ยิ่งพวกมันดิ้นรนมากเท่าไหร่ เราก็ยิ่งมีข้ออ้างในการจัดการขั้นเด็ดขาดมากเท่านั้น" จินเหยาคลี่ยิ้มกริ่ม แววตาเป็นประกายวับวับด้วยแผนการทางธุรกิจที่วางไว้ในหัว นางหมุนตัวกลับไปยังหม้อดินที่ยังคงเดือดปุดๆ กลิ่นหอมของสมุนไพรลอยฟุ้งขึ้นอีกระลอก ทว่าในวินาทีที่นางเปิดฝาหม้อออกเพื่อคนส่วนผสม จิตใจของนางก็พลันเกิดอาการวูบไหว ประสาทสัมผัสภายในสมองราวกับถูกกระตุ้นด้วยกระแสไฟฟ้าแรงสูง ภาพทัศนียภาพอันแปลกประหลาดก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด—มันไม่ใช่ภาพในห้องครัวอีกต่อไป แต่เป็นผืนดินสีดำสนิทที่อุดมสมบูรณ์ ไอน้ำสีขาวบริสุทธิ์ลอยกรุ่น และพื้นที่โล่งกว้างที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกจางๆ *มิติลับในจิตใจ... ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว* หัวใจของจินเหยาเต้นระรัว นางตั้งสติอย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งจิตเข้าไปสำรวจพื้นที่มหัศจรรย์นั้น ทันทีที่จิตสัมผัสกับผืนดินในมิติ เวลาและสิ่งแวดล้อมรอบตัวก็คล้ายจะหยุดนิ่ง นางพบว่าตนเองยืนอยู่ท่ามกลางแปลงดินขนาดใหญ่ที่พร้อมสำหรับการเพาะปลูก และที่มุมหนึ่งของมิติ มีเมล็ดพันธุ์สมุนไพรโบราณหายากเรืองแสงอ่อนๆ วางอยู่บนแท่นหินหยกขาว—เมล็ดพันธุ์ "โสมมังกรหิมะ" และ "รากบัวสวรรค์เก้าชั้น" สมุนไพรล้ำค่าที่สูญพันธุ์ไปจากโลกภายนอกนับร้อยปี! มือเรียวบางเอื้อมหยิบเมล็ดพันธุ์สีทองอร่ามขึ้นมาอย่างทะนุถนอม นางตัดสินใจลองนำเมล็ดพันธุ์เหล่านี้หว่านลงบนดินวิเศษในมิติ และใช้น้ำทิพย์จากบ่อน้ำกลางมิติลดลงไปเพียงหยดเดียว ปาฏิหาริย์บังเกิดต่อหน้าต่อตา! เพียงชั่วพริบตาเดียว ดินสีดำสนิทก็สั่นสะเทือนเบาๆ ยอดอ่อนสีเขียวมรกตพุ่งทะลุผืนดินขึ้นมาอย่างรวดเร็วดั่งปาฏิหาริย์ ใบไม้แผ่ขยายออกรับแสงสว่างเรืองรอง กลิ่นหอมหวานล้ำลึกพวยพุ่งทะลักออกจากมิติลับจนร่างกายของจินเหยาแทบจะลอยเคลิ้ม นางสูดกลิ่นอายพลังชีวิตอันบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด รับรู้ได้ทันทีว่าสมุนไพรเหล่านี้สามารถเปลี่ยนชะตาชีวิตของพวกนางให้พลิกผันกลายเป็นเศรษฐีพันล้านได้ภายในชั่วข้ามคืน! จินเหยาหลุดออกจากภวังค์มิติลับ หญิงสาวลืมตาขึ้นด้วยความตื่นเต้นระคนยินดี นางหันไปสบตากับหันเฟิงที่กำลังมองมาด้วยความแปลกใจระคนเป็นห่วง เนื่องจากเห็นภรรยาเหม่อลอยไปชั่วขณะ "จินเหยา... เธอเป็นอะไรไป? สีหน้าดูแปลกๆ นะ" หันเฟิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางเอื้อมมือหนามาแตะไหลราบเบาๆ เพื่อเรียกสติ จินเหยายิ้มกว้าง รอยยิ้มที่งดงามและเปี่ยมด้วยความมั่นใจจนชายหนุ่มถึงกับชะงักงัน นางขยับเข้าไปใกล้สามี กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นที่พยายามกดให้ต่ำที่สุด "สามีครับ... เตรียมตัวให้พร้อมนะ พรุ่งนี้เช้า เราจะเอาของดีไปเปิดตลาดกัน... และรับรองว่าพวกญาติจอมโลภพวกนั้น จะต้องกระอักเลือดตายด้วยความอิจฉาอย่างแน่นอน" ทว่า ในขณะที่จินเหยากำลังจะอธิบายแผนการทั้งหมดให้สามีฟังนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระท่อมอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ไม่ใช่เสียงเคาะแบบคนทั่วไป แต่เป็นการทุบประตูด้วยความเกรี้ยวกราด พร้อมกับเสียงตะโกนแหบพร่าของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด—ชายชราลึกลับผู้ถือครองคัมภีร์โบราณประจำหมู่บ้าน ที่ไม่เคยปรากฏตัวมานานกว่าสิบปี! "เปิดประตู! ข้ารู้ว่าพวกเจ้าครอบครองสมุนไพรต้องห้าม... ส่งมันมาให้ข้าเสียดีๆ มิฉะนั้นหายนะจะมาเยือนบ้านหลังนี้ก่อนตะวันรุ่ง!" [ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "ลมทะเลพัดรัก" ครับ อย่าลืมกดติดตามตอนต่อไปเพื่อลุ้นระทึกไปพร้อมกันนะครับ]