ฟื้นขึ้นมาในดงหญ้าคา

"ถ้าพวกแกยังไม่มีเงินสองร้อยหยวนมาคืนภายในวันนี้ อย่าหาว่าฉันคนนี้ใจร้าย ไถนาของพวกแกเอาไปขายใช้หนี้เสียให้เข็ด!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของป้าสะใภ้ใหญ่จางดังทะลุผนังดินเหนียวที่ผุพังเข้ามา กระแทกเข้าสู่ประสาทสัมผัสของหลี่จินเหยาอย่างจัง จนหญิงสาวที่เพิ่งรู้สึกตัวตื่นจากการหลับใหลอันยาวนานต้องนิ่วหน้าด้วยความหงุดหงิด กลิ่นอับชื้นของฟางข้าวเก่าๆ และกลิ่นสาบดินโคลนลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องแคบๆ มืดทึบ ใต้ร่างที่เธอนอนอยู่ไม่ใช่เตียงสปริงราคาแพงในคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ไม่ใช่โต๊ะเตรียมอาหารสเตนเลสเงาวับที่เธอคุ้นเคย แต่เป็นแผ่นไม้กระดานแข็งกระด้างที่รองด้วยฟางข้าวแห้งกรอบ ใบหน้าของเธอมีหยดน้ำค้างซึมผ่านหลังคาแฝกหยดลงมาโดนแก้มพอดี *นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน...* จินเหยาขมวดคิ้วมุ่น สมองที่เคยประมวลผลสูตรอาหารและต้นทุนวัตถุดิบระดับมิชลินสตาร์กำลังสับสนอลหม่าน ความทรงจำแปลกปลอมหลั่งไหลเข้ามาในหัวดั่งกระแสน้ำป่า หลี่จินเหยา... ชื่อเดียวกัน หน้าตาใกล้เคียงกัน แต่เป็นภรรยาชาวไร่ผู้ยากจนข้นแค้นในยุคแปดศูนย์ สามีของนางคือ "หันเฟิง" นายทหารหนุ่มที่เพิ่งบาดเจ็บปลดประจำการและนอนซมอยู่บนเตียงอีกมุมหนึ่งของห้อง ส่วนเธอก็เพิ่งกินยาพิษฆ่าตัวตายหนีความอับอายเพราะไปกู้เงินนอกระบบมาปรนเปรอญาติฝั่งสามีจอมปลอมกลุ่มนี้ "พี่สะใภ้รอง! ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องนะ อย่าทำเป็นหดหัวอยู่ในกระดองเต่า เงินห้าสิบหยวนที่ยืมไปเมื่อสามเดือนก่อน บอกว่าจะคืนสิ้นเดือนนี้ นี่ล่วงเลยมานานเท่าไหร่แล้ว? หรือคิดจะชักดาบตระกูลหันถึงได้หน้าด้านหน้าทนแบบนี้!" เสียงของป้าสะใภ้ใหญ่จางยังคงแผדแผดเสียงด่าทอไม่หยุด พร้อมกับเสียงทุบประตูไม้เก่าๆ ดังปังๆ จนฝุ่นผงร่วงกราว จินเหยาค่อยๆ พยุงร่างอันบอบบางและไร้เรี่ยวแรงลุกขึ้นนั่ง อาการปวดแปลบที่หน้าอกจากการกินยาพิษยังคงหลงเหลืออยู่ แต่นัยน์ตาคู่คมกลับฉายแววเยียบเย็นและเด็ดเดี่ยว เธอยกมือขึ้นปัดเศษฟางออกจากเสื้อผ้าเนื้อหยาบที่สวมใส่ ริมฝีปากบางเฉียบเหยียดยิ้มหยัน ในโลกก่อนเธอคือนักพฤกษศาสตร์และเชฟมือฉมังผู้กุมอาณาจักรอาหารออร์แกนิกและสมุนไพรหายาก ผ่านการฟาดฟันกับนักลงทุนหน้าเลือดและคู่แข่งทางการค้ามาโชกโชน มาชาตินี้กลับต้องมาเกิดใหม่ในร่างหญิงสาวที่ยอมให้คนอื่นขูดรีดจนแทบไม่เหลือแม้แต่กระดูก "แม่ครับ... แม่เป็นยังไงบ้าง" เสียงแหบแห้งกระซิบเรียกแผ่วเบามาจากมุมมืด หันเฉิน ลูกชายวัยสิบขวบของร่างนี้กำลังกอดเข่าตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ดวงตาคู่เล็กคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตา แก้มตอบซูบผอมจนน่าเวทนา เด็กน้อยคลานเข้ามาจับชายเสื้อของเธอด้วยมือที่สั่นเทา จินเหยาหันไปมองเด็กชาย หัวใจที่เคยแข็งกระด้างของเชฟสาวกลับรู้สึกแปลบปวดขึ้นมาวูบหนึ่ง นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบศีรษะเล็กๆ นั้นอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแม้จะแหบพร่าแต่นุ่มนวลและมั่นคงอย่างประหลาด "ไม่ต้องกลัวลูก แม่ตื่นแล้ว ไม่มีใครทำอะไรเราได้ทั้งนั้น" พูดจบ จินเหยาค่อยๆ ก้าวลงจากเตียงไม้ แม้เรียวขาจะสั่นเทาเล็กน้อยจากการขาดสารอาหาร แต่วิถีการก้าวเดินกลับสง่างามและเปี่ยมด้วยพลังอำนาจ นางกวาดสายตามองไปรอบห้องครัวปนห้องนอนที่คับแคบ สิ่งของมีค่าแทบไม่มีหลงเหลือ หม้อหุงข้าวมีรอยบิ่น ไหเกลือว่างเปล่า มีเพียงข้าวสารก้นไหไม่ถึงหนึ่งกำมือ ทว่า... ในห้วงความคิดลึกๆ ของนาง กลับมีความลับบางอย่างสั่นไหว มิติลับเพาะปลูกและคลังสมุนไพรโบราณที่นางใช้เวลาศึกษามาครึ่งชีวิต ติดตามวิญญาณของเธอข้ามภพข้ามชาติมาด้วย! นางสัมผัสได้ถึงไอร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากปลายนิ้ว ความอุดมสมบูรณ์นับพันไร่กำลังรอให้นางไปพลิกฟื้น "หลี่จินเหยา! นังตัวดี! ถ้าแกยังไม่ออกมา ฉันจะพังประตูเข้าไปรื้อค้นเอาของมีค่าในบ้านแกออกไปขายชดใช้หนี้เดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมแสบแก้วหูดังขึ้นอีกระลอก พร้อมกับเสียงถีบประตูไม้จนบานพับสั่นคลอน จินเหยาสะบัดชายเสื้อเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองต้องสันหลังวาบ นางสาวเท้าก้าวตรงไปยังประตูไม้ผุๆ นั้นทันที เมื่อกลอนไม้ถูกเลื่อนเปิดออก แสงแดดจ้าสาดส่องเข้ามาปะทะใบหน้า ป้าสะใภ้ใหญ่จางที่กำลังง้างเท้าเตรียมถีบซ้ำถึงกับชะงักค้าง หญิงวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วม สวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบสีตุ่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโลภและริ้วรอยแห่งความเจ้าเล่ห์ อ้าปากค้างเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่หญิงสาวขี้ขลาดตาขาวที่เอาแต่นั่งร้องไห้เช่นเคย "อ้าว นึกว่าหมาที่ไหนมาเห่าหอนอยู่หน้าบ้าน ที่แท้ก็ป้าสะใภ้ใหญ่นี่เอง" จินเหยาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบางเบาประดับบนใบหน้า ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ป้าสะใภ้ใหญ่จางหน้าเปลี่ยนสีทันที นางชักสีหน้าใส่ด้วยความไม่พอใจ เท้าสะเอวแล้วแผดเสียงแหลมลั่นทันทีที่ตั้งสติได้ "นังจินเหยา! แกกล้าดี อย่างไรมาว่าฉันเป็นหมา! ปีกกล้าขาแข็งนักนะ เงินห้าสิบหยวนที่ยืมไปสามเดือนก่อน พร้อมดอกเบี้ยอีกสิบหยวน รวมเป็นหกสิบหยวน วันนี้ถ้าแกไม่มีจ่าย ฉันจะเกณฑ์คนมาขนตู้เสื้อผ้าและข้าวของในบ้านแกไปให้หมด!" จินเหยาหัวเราะในลำคอเบาๆ "หกสิบหยวน? ป้าสะใภ้ใหญ่ ความจำเสื่อมหรือว่าตั้งใจโกงกันแน่ เงินก้อนนั้นฉันยืมมาแค่สามสิบหยวนเมื่อสองเดือนก่อน ไม่ใช่ห้าสิบหยวนอย่างที่ปากพล่อยพูดออกมา และดอกเบี้ยสิบหยวนที่ว่า กฎหมายข้อไหนกำหนดให้คิดดอกเบี้ยร้อยละสามสิบต่อเดือน? แบบนี้เขาเรียกว่าปล่อยเงินกู้นอกระบบผิดกฎหมาย ทางการจับเข้าคุกไม่ต่ำกว่าห้าปีนะป้า" คำพูดที่ฉาดฉานและเต็มไปด้วยเหตุผลทำให้ชาวบ้านที่เริ่มมามุงดูเหตุการณ์รอบๆ บ้านส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที หลายคนพยักหน้าเห็นด้วย เพราะตระกูลของป้าสะใภ้ใหญ่ขึ้นชื่อเรื่องการเอาเปรียบชาวบ้านด้วยวิธีสกปรกแบบนี้มานานแล้ว ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าดำคร่ำเครียดจนกลายเป็นสีตับหมู นางไม่คิดว่านังสะใภ้โง่คนนี้จะกล้าต่อปากต่อคำแถมยังหยิบยกกฎหมายมาขู่ นางถลึงตาใส่ด้วยความโกรธจัด พุ่งตัวเข้าไปหมายจะคว้าผมของจินเหยา "นังสารเลว! ปากดีนักนะ แกกล้าขู่ฉันเหรอ วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกแทนพ่อแม่เอง!" จินเหยาไม่หลบ นางรอจังหวะนั้นอย่างใจเย็น มือเรียวบางคว้าข้อมืออวบอ้วนของป้าสะใภ้ใหญ่ไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงบิดข้อมือตามจุดข้อต่อทำให้ป้าสะใภ้ใหญ่ต้องร้องอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าที่อ้วนท้วมบิดเบี้ยวทันที "โอ๊ย! มือฉัน! ปล่อยนะ นังบ้า! แกกล้าทำร้ายผู้ใหญ่หรอก..." "ผู้ใหญ่ที่ไม่มีความละอายแก่ใจ ไม่สมควรได้รับการเคารพหรอกครับ... อ้อ ไม่สิ ฉันหมายถึงว่า..." จินเหยาแย้มยิ้มหวานหยด แต่แววตากลับเยียบเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง "ถ้าอยากได้เงินคืนนัก ก็เชิญรอสักครู่..." นางสะบัดมือป้าสะใภ้ใหญ่ออกอย่างไม่ไยดี จนหญิงร่างอ้วนเซถลาเกือบล้มคว่ำ จินเหยาหันหลังกลับไปหยิบสิ่งของบางอย่างในครัว ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของชาวบ้านและเสียงร้องโวยวายด้วยความเจ็บใจของป้าสะใภ้ใหญ่ ทันใดนั้นเอง กลิ่นหอมกรุ่นอันแปลกประหลาดและทรงพลังอย่างยิ่งก็โชยออกมาจากในบ้าน กลิ่นหอมของสมุนไพรป่าผสมผสานกับเครื่องเทศชั้น L ชนิดที่คนในหมู่บ้านไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณจนทุกคนต้องสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว... ------------------------------------------------ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดประตูสู่อาณาจักรสมุนไพรและเรื่องราวอลวนนี้ด้วยกันนะครับ)