ไม่รักแต่ก็หวง

ความเงียบงันภายในห้องสูทเพนต์เฮาส์หรูใจกลางมหานครดังก้องเสียยิ่งกว่าเสียงอสุนีบาท รินดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่แผ่นหลังบางแนบชิดติดกับผนังเย็นเฉียบ ปาลินไม่ได้ขยับถอยห่าง นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นยังคงจดจ้องใบหน้าของเธอราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังพิจารณาเหยื่อชิ้นโอชะ "มองอะไรคะ คุณปาลิน" รินดายกยิ้มมุมปาก พยายามกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอกด้วยท่าทีหยิ่งทะนงตามสไตล์นางแบบสาวเบอร์ต้น "หรือว่าตกตะลึงในความสวยของฉันจนสมองประมวลผลไม่ทันแล้ว?" "ปากเก่ง..." ปาลินเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจนั้นสั่นน้อยๆ อย่างระงับอารมณ์ ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคยทาเล็บเจลสีนู้ดหรูหราเอื้อมขึ้นมาแตะกรอบหน้าของรินดาอย่างถือวิสาสะ สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วนั้นทำเอารินดาสะดุ้งเฮือกราวกับโดนกระแสไฟอ่อนๆ ช็อตเข้าที่กลางใจ "แต่เวลานอน... เธอกลับเงียบกริบยิ่งกว่าแมวเซา" "ฉันจะหลับแบบไหนมันก็เรื่องของฉัน ปล่อยค่ะ!" รินดาปัดมือคู่นั้นออกอย่างไม่ใยดี ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวเร็วจนน่าหงุดหงิด เธอเกลียดความรู้สึกแบบนี้... ความรู้สึกที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ยามที่ยืนอยู่ใกล้ผู้หญิงอันตรายคนนี้ ปาลินมีแรงดึงดูดบางอย่างที่เปรียบเสมือนหลุมดำ พร้อมจะดูดกลืนความมั่นใจทั้งหมดของเธอไปทีละนิด ปาลินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงในชุดนอนผ้าไหมเนื้อนุ่มของรินดาด้วยสายตาที่ทำเอาคนถูกมองรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ "เรื่องของเธอเหรอ? หึ... ตั้งแต่ที่เธอก้าวเข้ามาในเพนต์เฮาส์หลังนี้ ไม่มีอะไรที่เป็น 'เรื่องของเธอ' คนเดียวหรอก รินดา ทุกตารางนิ้ว ทุกนาที แม้แต่ลมหายใจของเธอ... ตอนนี้ก็อยู่ภายใต้เงื่อนไขของฉันทั้งสิ้น" "คุณมันเผด็จการ!" "แล้วไงคะ? ชอบคนใจดีหรือไง ถึงได้วิ่งไปทำหน้าแบ๊วใส่ไอ้พระเอกหนุ่มหน้าอ่อนคนนั้นในงานแฟชั่นวีคเมื่อคืนก่อน" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาพร้อมกับไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วห้อง ปาลินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นหอมละมุนของน้ำหอมแบรนด์นิชราคาแพงปะทะเข้ากับพวงแก้มของรินดา รินดาชะงักไปชั่วขณะ สมองประมวลผลคำพูดเมื่อครู่ด้วยความรวดเร็ว... *นี่เธอกำลัง... หึงเหรอ?* ความคิดนั้นทำให้รินดาเผลอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในช่องท้อง "อย่าบอกนะคะว่าคุณ... กำลังหึงฉัน?" ปาลินชะงัก นัยน์ตาวาววับไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่เกราะป้องกันความเย็นชาจะถูกยกขึ้นมาปิดกั้นไว้อย่างรวดเร็ว หญิงสาวถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว เหยียดยิ้มหยันที่มุมปากอย่างเหนือกว่า "หึง? ฝันไปหรือเปล่ารินดา คนอย่างปาลินไม่เคยเสียเวลาเปลืองความรู้สึกกับของเล่นชั่วคราวหรอกค่ะ ฉันแค่ไม่ชอบให้ใครมาทำลายภาพลักษณ์ของโปรเจกต์ที่ฉันลงทุนลงแรงก็เท่านั้น ถ้าข่าวฉาวระหว่างเธอกับไอ้เด็กนั่นหลุดออกไป มีหวังหุ้นบริษัทร่วงกราวรูดพอดี" คำพูดที่เฉือดเฉือนและเต็มไปด้วยเหตุผลทางธุรกิจนั้นควรจะทำให้รินดาโล่งใจ... แต่มันกลับสร้างความเจ็บแปลบแปลกๆ ขึ้นมาในอกอย่างไม่ทราบสาเหตุ รินดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอเชิดหน้าขึ้น สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติและความมั่นใจกลับคืนมา "ถ้าอย่างนั้นก็สบายใจได้เลยค่ะ คุณหญิงปาลิน!" รินดากระแทกเสียงใส่ "ฉันรู้หน้าที่ของตัวเองดีว่าควรวางตัวยังไง ไม่จำเป็นต้องมาคอยจิกกัดหรือคอยตามควบคุมฉันทุกฝีก้าวหรอกค่ะ เชิญกลับห้องของคุณไปได้แล้ว ฉันจะนอน!" พูดจบ รินดาก็หันหลังให้ทันที ตั้งใจจะเดินหนีไปยังเตียงนอนเพื่อจบการสนทนาอันตรายนี่เสียที แต่ทว่า... ก้าวแรกยังไม่ทันพ้นพื้นพรม ปาลินก็พุ่งเข้ามาคว้าข้อแขนเรียวไว้แล้วออกแรงดึงกระชากเพียงนิดเดียว ร่างของรินดาก็หมุนกลับไปปะทะเข้ากับแผงอกอุ่นของอีกฝ่ายอย่างจัง "ปล่อยนะ!" "ฉันยังพูดไม่จบ" ปาลินกระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ "ต่อให้ฉันไม่ได้รู้สึกอะไร แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า... ฉันจะยอมให้ใครมาแตะต้องของที่อยู่ในการดูแลของฉัน เข้าใจไหมคะ?" รินดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ไดอะล็อกอวดดีเมื่อครู่หายวับไปกับตา สมองขาวโพลนเมื่อปลายนิ้วมือเรียวของปาลินเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ระต้นคออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่จงใจยั่วเย้าทำเอาเข่าแทบทรุด ปาลินก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากของเธออีกครั้ง ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือกลีบปากอิ่ม "จำใส่สมองเอาไว้... ว่าสถานะระหว่างเรา มันไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ รินดา" ในเสี้ยววินาทีที่รินดากำลังจะอ้าปากเถียงกลับด้วยประโยคเจ็บแสบ เสียงเคาะประตูก็ดังสนั่นขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ขัดจังหวะบรรยากาศที่กำลังระอุถึงขีดสุดราวกับมีคนจงใจราดน้ำเย็นจัดลงบนกองไฟ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณปาลินครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับท่าน! คุณคิมหันต์บุกเข้ามาที่ชั้นล่างแล้วกำลังจะขึ้นมาบนเพนต์เฮาส์ครับ!" เสียงตะโกนร้อนรนของเลขานุการหนุ่มผ่านอินเตอร์คอมหน้าประตูห้องดังแทรกเข้ามา ทำเอาปาลินผละออกจากรินดาในทันที นัยน์ตาสีรัตติกาลแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมขึ้นมาอีกครั้งในพริบตา รินดายืนหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและอารมณ์ที่ยังค้างคา เธอหันไปมองหน้าปาลินที่ตอนนี้รัศมีแห่งความดุดันแผ่ซ่านออกมาจนน่ากลัว ปาลินแค่นยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ก่อนจะหันมามองรินดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ดูท่า... คืนนี้พวกเราคงไม่ได้นอนกันง่ายๆ แล้วล่ะค่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บและคอยเปย์หัวใจให้ "ควีนบีทูโก" เสมอมานะคะ!