ค่ำคืนที่เต้นรำด้วยกัน

กลีบกุหลาบสีดำอาบเลือดในกล่องกำมะหยี่สีชาดยังคงส่งกลิ่นอายความอัปמงคลคละคลุ้งอยู่ในความทรงจำ แต่ในวินาทีนี้... แสงไฟระยิบระยับนับพันดวงจากแชนเดอเลียร์คริสตัลสวารอฟสกี้กลางห้องโถงแกรนด์บอลรูมของโรงแรมระดับหกดาว กลับทำหน้าที่ขับเน้นความหรูหราอลังการของงานกาล่าการกุศลแห่งปีให้เจิดจ้าจนแทบแสบตา รินดากวาดสายตามองผ่านเลนส์แว่นกันแดด... ไม่สี่... คืนนี้เธอสวมชุดราตรีผ้าไหมซาตินสีมรกตเข้ารูป ผ่าลึกอวดแผ่นหลังเนียนละเอียดและเรียวขาสวยที่ก้าวเดินแต่ละครั้งราวกับนางพญาเสือดาวกำลังย่างก้าวเข้าสู่สนามล่าเหยื่อ ปลายจิบค็อกเทลในมือสั่นไหวเล็กน้อยด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เพิ่งกระดกเข้าไปเพื่อดับภาพ 'ของขวัญ' สยองขวัญชิ้นนั้น บ้าจริง... ใครกันที่กล้าส่งคำขู่ทุเรศๆ แบบนั้นมาให้เธอในคืนสำคัญ "ยืนเหม่อแบบนี้ ระวังจะโดนหมาคาบไปกินนะคะ คุณรินดา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นชิดริมใบหู พร้อมกับสัมผัสอุ่นจัดบริเวณเอวคอดที่ถูกรั้งเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ รินดาสะดุ้งเฮือก หันขวับไปหมายจะฟาดปากคนอวดดีสักฉาด แต่กลับปะทะเข้ากับแผงอกกว้างภายใต้สูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิทของปาลิน... หญิงสาวผู้ทรงอิทธิพลที่สวยสง่าราวนางพญาในชุดราตรีเกาะอกสีแดงเพลิงตัดกับผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบ ปากอิ่มเคลือบลิดสติกสีไวน์แดงยกยิ้มเยาะด้วยความเหนือกว่าอย่างทุกที "ปล่อยค่ะคุณปาลิน คนมองกันหมดแล้ว" รินดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามบิดตัวออกจากวงแขนแข็งแกร่งที่โอบรัดเธอแน่นราวกับคีมเหล็ก "ให้มองสิคะ ฉันกำลังแสดงความเป็นเจ้าของ... มีปัญหาอะไรหรือไงคะ หรือว่ากลัวคนอื่นเขาจะไม่รู้ว่าคุณน่ะ เป็น 'คนของฉัน'?" ปาลินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชา ปาลินแกล้งจงใจใช้น้ำเสียงกระซิบกระซาบยียวน เพื่อปั่นป่วนหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำของรินดาให้รวนเรเล่น รินดาแค่น "หึ" ในลำคอ ปรายตามองคนตรงหน้าอย่างหมั่นไส้ "มั่นหน้าเกินไปแล้วค่ะคุณปาลิน ฉันยังไม่ได้ตกลงเป็นอะไรกับคุณสักหน่อย กล่องกุหลาบเลือดนั่นฉันยังเคลียร์ไม่จบเลยนะ" ทันทีที่เอ่ยถึงเรื่องนั้น รอยยิ้มเย้ายวนบนใบหน้าของปาลินก็แข็งค้างขึ้นมาวูบหนึ่ง ประกายตาวาวโรจน์ขึ้นด้วยความกรุ่นโกรธที่พยายามสะกดกลั้นไว้ น้ำเสียงที่เคยติดตลกเปลี่ยนเป็นจริงจังและเย็นเยียบขึ้นทันตาเห็น "เรื่องนั้น... ฉันจัดการเองค่ะ ใครหน้าไหนที่บังอาจส่งของน่ารังเกียจมาให้คุณ มันจะไม่มีวันได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกแน่... จำคำฉันไว้" น้ำเสียงจริงจังและแววตาเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัดความห่วงใยเจือความคลั่งรักแบบสุดโต่ง ทำให้รินดาชะงักไป หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ ปาลินอาจจะเป็นคนปากร้าย เอาแต่ใจ และเผด็จการที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... ยามที่ผู้หญิงคนนี้ปกป้องเธอ แววตาคู่นั้นทรงพลังจนเธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ในจังหวะนั้นเอง เสียงเพลงบรรเลงจากวงออร์เคสตราสดก็เปลี่ยนจังหวะเป็นเพลงวอลทซ์ช้าๆ นุ่มนวล แสงไฟรอบห้องโถงหรี่ลงเหลือเพียงลำแสงสีนวลสาดส่องลงมากลางฟลอร์เต้นรำ ปาลินไม่รอให้รินดาได้ทันตั้งตัว มือเรียวยาวข้างหนึ่งคว้ามือบางของเธอขึ้นมากุมไว้ ส่วนอีกข้างกระชับเอวคอดให้แนบชิดยิ่งขึ้นจนแทบไม่มีช่องว่าง "ไปค่ะ... ถึงเวลาออกกำลังกายเบาๆ แล้ว" "เดี๋ยวดสิคุณปาลิน! ฉันเต้นไม่..." คำท้วงติองกลืนหายไปในลำคอ เมื่อปาลินพาเธอก้าวเข้าสู่กลางฟลอร์ด้วยลีลาที่สง่างามและคล่องแคล่ว รินดาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเคลื่อนไหวตามแรงนำของอีกฝ่าย เพื่อไม่ให้ตัวเองสะดุดขาคู่ของตัวเองล้มกลิ้งไม่เป็นท่าต่อหน้าแขกเหรื่อผู้ดีตีนแดงนับร้อยชีวิตในงาน หนึ่งก้าว... สองก้าว... สามก้าว... จังหวะการหมุนตัวทำให้กระโปรงผ้าไหมซาตินสีมรกตพลิ้วไหวราวกับคลื่นน้ำยามต้องแสงจันทร์ รินดาต้องใช้สมาธิอย่างมากในการก้าวเท้าตามปาลิน แต่สิ่งที่ยากกว่าการรักษาจังหวะเต้นรำ ก็คือการควบคุมสายตาไม่ให้เผลอจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่อยู่ใกล้แค่คืบ และการห้ามไม่ให้หัวใจเต้นแรงเกินไปจนอีกฝ่ายได้ยิน "เต้นเก่งนี่คะ บอกว่าไม่เป็น..." ปาลินกระซิบเย้าขณะหมุนตัวเธอเข้าหาอ้อมอกอีกครั้ง ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนรินดารับรู้ได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของกันและกัน "ฉันเรียนมาต่างหากค่ะ ไม่ได้เก่งเพราะคุณนำสักหน่อย" รินดาเชิดหน้าเถียง กลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วพวงแก้ม "ปากแข็งจังนะคะ..." ปาลินหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่ขึ้นสีเรื่อด้วยความเอ็นดูระคนคลั่งรัก รอยยิ้มที่ปรากฏบนมุมปากของนักธุรกิจสาวผู้ทรงอิทธิพลในตอนนี้ ไม่ได้มีความเย็นชาเหลืออยู่เลย มีเพียงความอ่อนโยนที่มอบให้คนในอ้อมแขนเพียงคนเดียว "แต่ไม่เป็นไรค่ะ ฉันชอบคนปากแข็ง... ยิ่งแข็งเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งอยากทำให้มันอ่อนระทวยคามือฉันมากเท่านั้น" คำพูดสองแง่สองง่ามทำเอารินดาหน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู เธอยกมือขึ้นตีไหล่กว้างของอีกฝ่ายเบาๆ อย่างหมั่นไส้ "คนทะลึ่ง! ในงานกาล่าสาธารณะแบบนี้ยังจะกล้าพูดจาลามกอีกเหรอคะ" "ฉันพูดความจริงต่างหาก..." ปาลินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น พาเธอหมุนตัวไปตามจังหวะเพลงที่เริ่มเร่งเร้าอารมณ์ให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ร่างกายแนบชิดกันจนรินดารับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วไม่แพ้กันของคนตรงหน้า กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของปาลินช่างเย้ายวนจนสติสตางค์ของเธอเริ่มกระเจิดกระเจิง บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก มีเพียงแสงไฟสลัว เสียงดนตรีบรรเลงแผ่วเบา และคนตรงหน้าที่ทำให้โลกทั้งใบของรินดาแคบลงเหลือเพียงแค่สองเรา ความหวาดระแวงจากกล่องกุหลาบเลือดเมื่อตอนเย็นถูกปัดเป่าหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นและแรงดึงดูดประหลาดที่ดึงให้พวกเธอเข้าหากันเรื่อยๆ ปาลินหยุดการเคลื่อนไหวลงช้าๆ เมื่อเพลงเดินทางมาถึงท่อนสุดท้าย ทั้งคู่ยืนอยู่กลางฟลอร์ที่ว่างเปล่า สายตาสองคู่ประสานกันนิ่งนาน ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ปาลินเลื่อนมือจากเอวคอดขึ้นมาประคองแก้มเนียนนุ่มของรินดาไว้อย่างทะนุถนอม นิ้วโป้งลูบไล้พวงแก้มใสแผ่วเบาราวกับกำลังสัมผัสของล้ำค่าที่สุดในชีวิต "รินดา..." เสียงทุ้มต่ำเอמהเรียกชื่อเธอแผ่วเบา เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก รินดาช้อนตาขึ้นมอง นัยน์ตาสั่นไหวระริก หัวใจเต้นรัวรา과จะกระโดดออกมานอกอก เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อใบหน้าของปาลินค่อยๆ โน้มต่ำลงมาใกล้เรื่อยๆ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความประหม่า แต่กลับไม่ได้ถอยหนี ใกล้เข้ามาอีกนิด... ใกล้จนลมหายใจรินรดกันและกัน ใกล้จนรินดาหลับตาลงช้าๆ รอรับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น... *ปัง!* เสียงประตูกระจกบานใหญ่ด้านข้างห้องบอลรูมถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีเท้าของใครบางคน พร้อมกับเสียงเอะอะโกลาหลที่ดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศโรแมนติกจนพังทลาย "คุณปาลินครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เลขานุการส่วนตัวของปาลินวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามากลางฟลอร์เต้นรำ สีหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด "ทางโกดังสินค้าหลักของเราที่ท่าเรือ... โดนลอบวางเพลิงครับ! แถมในที่เกิดเหตุ... มี 'สิ่งนั้น' ทิ้งไว้เหมือนกับที่ส่งให้คุณรินดาเลยครับ!" รินดาลืมตาโพรงขึ้นทันที ความงงงวยและมึนชาเข้าเกาะกุมจิตใจในเสี้ยววินาที ขณะที่นัยน์ตาสีรัตติกาลของปาลินแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมและดุดันดั่งพญามารที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุลในพริบตาเดียว! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ควีนบีทูโก" มาโดยตลอดนะคะ!