ความฝันที่ซ่อนอยู่

กลิ่นไอน้ำมันหอมระเหยกลิ่นกุหลาบผสมไม้จันทน์หอมฟุ้งกรุ่นอยู่ในห้องเพนท์เฮาส์ส่วนตัว แต่บรรยากาศรอบตัวกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก เมื่อข่าวสารจากลูกน้องคนสนิทเพิ่งถูกถ่ายทอดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ร่างสูงระหงของปาลินในชุดสูทผ้าไหมสีชาแนลสีดำสนิทไม่ได้ขยับเขยื้อน ราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาด้วยความพิถีพิถัน ดวงตาคมกริบภายใต้ขนตางอนงามหรี่ลงเล็กน้อย รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ "ไร้วิญญาณอย่างนั้นเหรอคะ... นายกล้าดียังไงถึงปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในอาณาเขตของฉัน" น้ำเสียงของปาลินราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนคนรายงานแทบทรุดเข่าลงไปกองกับพื้น รอยสักรูปหนามกุหลาบที่ข้อมือของศพไร้วิญญาณนั้น เป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่เธอกำลังตามล่า และตอนนี้... มันกำลังบอกว่าเกมนี้ไม่ได้มีแค่เธอกับรินดาอีกต่อไปแล้ว แต่มันมี 'ผู้เล่น' อีกคนที่ซ่อนอยู่ในเงามืด และพร้อมจะฉีกกระชากพวกเธอให้เป็นชิ้นๆ ประตูกระจกบาน슬라이딩เปิดออกเบาๆ พร้อมกับร่างบางของรินดาที่ก้าวเข้ามาด้วยส้นสูงคริสตัล ในชุดนอนผ้าไหมซาตินสีมุก ทว่าแววตาคู่สวยกลับไม่มีความง่วงงันหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย เธอกวาดตามองบรรยากาศที่ตึงเครียด ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันตามแบบฉบับของนางแบบสาวผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร "ทำหน้าเครียดเป็นยักษ์​ปักหลั่นแบบนี้... คงไม่ใช่ว่าความลับเรื่องรอยสักบ้านั่นกำลังเล่นงานคุณอยู่หรอกนะคะ, คุณปาลิน" รินดาเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกึ่งเย้ากึ่งจริงจัง พร้อมกับเดินน่องเรียวยาวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าผู้บริหารสาว ทว่าปาลินไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจาเชือดเฉือนเช่นเคย มือเรียวภายใต้เล็บเจลสีนู้ดเรียบหรูเอื้อมไปคว้าข้อมือของรินดาก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินผ่านไป แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่มันเด็ดขาดและเต็มไปด้วยความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากนางพญา "หยุดทำตัวเป็นเด็กไม่รู้กาลเทศะสักทีได้ไหมรินดา... เรื่องนี้มันอันตรายเกินกว่าที่คุณจะมายืนลอยหน้าลอยตาพูดจาประชดประชัน" ปาลินเอ่ยเสียงต่ำ ดวงตาคู่คมจดจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตของอีกฝ่าย คล้ายพยายามค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตาคู่นั้น รินดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม เธอบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมอย่างไม่แยแส "อันตรายเหรอคะ? ชีวิตฉันมันก็อยู่บนปากเหวมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว... หรือว่าที่คุณสติแตกขนาดนี้ เพราะกลัวว่าฉันจะตายก่อนที่คุณจะเขี่ยฉันพ้นทางกันแน่ล่ะคะ" "ฉันไม่ได้กลัวคุณตาย... แต่ฉันกลัวว่าตัวเองจะทนอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณต่างหาก" ปาลินสวนกลับทันควัน ไดอะล็อกคมกริบหลุดออกมาจากริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงก่ำอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ รินดาชะงักไป ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากแข็งอย่างปาลิน บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปในพริบตา ความตึงเครียดจากเรื่องคดีฆาตกรรมถูกแทนที่ด้วยกระแสความร้อนรุ่มที่วิ่งพล่านไปตามผิวหนัง ปาลินขยับตัวเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวโชยเข้าจมูก ร่างสูงกว่าก้มลงมองนางแบบสาวที่มักจะมีกำแพงสูงลิ่ว ทว่าตอนนี้กลับยืนนิ่งอึ้งไปกับประโยคเมื่อครู่ "คุณมันบ้า..." รินดาพึมพำเบาๆ หลบสายตาคู่นั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะ เธอยกมือขึ้นกอดอกตัวเองเพื่อสร้างเกราะกำบัง "เลิกใช้ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้มากลบเกลื่อนความกลัวของคุณสักทีค่ะ" "ฉันไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้น... นอกเสียจากความฝันบ้าๆ ของคุณ" ปาลินถอนหายใจยาว มือเรียวยกขึ้นทัดผมยาวสลวยของรินดาไปทัดหูอย่างเบามือสัมผัสที่อ่อนโยนผิดกับมาดนักธุรกิจสาวเด็ดเดี่ยวทำให้รินดาถึงกับสะท้าน "เล่ามาเถอะค่ะ... ความฝันที่คุณฝันถึงทุกคืนวันพุธ... มันหมายความว่าอะไร ทำไมคุณถึงสะดุ้งตื่นพร้อมกับน้ำตาและรอยแผลเป็นในใจทุกครั้ง" รินดาเม้มริมฝีปากแน่น เปลือกตาสีมุกปิดลงช้าๆ เพื่อสลัดภาพความทรงจำที่เธอพยายามฝังกลบมันมาตลอดหลายปี ความฝันที่หลอกหลอนเธอมาตั้งแต่คืนวันที่ความรักในอดีตพังทลายลง ความฝันที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของดอกกุหลาบสีเลือดและเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ปลายเตียง "คุณอยากรู้จริงๆ เหรอคะ..." รินดาเปิดเปลือกตาขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นฉายแววเจ็บปวดร้าวลึกจนปาลินรู้สึกแปลบที่กลางอก "ในความฝันนั้น... ฉันไม่ได้ยืนอยู่คนเดียวค่ะ คุณปาลิน" ปาลินเงียบ ตั้งใจฟังทุกพยางค์ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากอิบอิ่มนั้น "ฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง... เธอยืนอยู่ท่ามกลางกองไฟและกลีบกุหลาบที่กำลังมอดไหม้ เธอยื่นมือมาหาฉัน พยายามจะดึงฉันออกไปจากความมืดมิด แต่มือข้างนั้น... เต็มไปด้วยเลือด" เสียงของรินดาเริ่มสั่นพร่า ร่างบางสั่นเทาเล็กน้อยจนปาลินต้องขยับเข้าไปโอบไหล่บางเอาไว้โดยสัญชาตญาณ "และทุกครั้งที่ฉันเอื้อมมือไปคว้า... ผู้หญิงคนนั้นก็จะหันมา... และใบหน้าของเธอก็คือ... หน้าของคุณค่ะ, ปาลิน" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ปาลินนิ่งงัดไป ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจของนักธุรกิจสาวกระตุกวูบ ภาพความฝันของรินดามันซ้อนทับกับอดีตบางอย่างที่เธอพยายามลืมเลือน ภาพเหตุการณ์ในคืนไฟไหม้คฤหาสน์ตระกูลเก่าแก่เมื่อหลายปีก่อน... คืนที่เธอสูญเสียทุกอย่าง และเป็นคืนเดียวกับที่รอยสักหนามกุหลาบถูกประทับลงบนแผ่นหลังของใครบางคน "รินดา... คุณ..." ปาลินกำลังจะเอ่ยปากถามบางอย่างเพื่อเชื่อมโยงเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ ทำลายบรรยากาศอันเปราะบางระหว่างคนทั้งสองลงทันที ปาลินขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ ก่อนที่ประตูดานหน้าห้องจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยส่วนตัวของเธอเอง สีหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษ และมีคราบเหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม "คุณปาลินครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงหอบสะท้านเอ่ยขึ้นอย่างตื่นตระหนก "ระบบรักษาความปลอดภัยชั้นใต้ดินถูกแฮก... และ... และมีคนส่งพัสดุกล่องหนึ่งมาวางไว้ที่หน้าลิฟท์ครับ" ปาลินหันขวับไปมองผู้ช่วยด้วยแววตาเฉียบคม "พัสดุอะไร?" ผู้ช่วยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้เลือดในกายของปาลินและรินดาเย็นเฉียบในพริบตา "กล่องใส่... กลีบกุหลาบสีดำอาบเลือด... พร้อมกับข้อความจ่าหน้าถึง 'คุณรินดา' ว่า... *'ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... เจ้าสาวของฉัน'* ครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ