สายใยบางๆ

คราบหมึกสีดำบนกระดาษเอกสารลับแผ่นนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่รอยเปื้อนราคาถูก แต่มันคือลวดลายของหนามกุหลาบที่พันธนาการอยู่บนไหล่ซ้ายของใครบางคน... คนที่รินดาพยายามใช้เวลาค่อนชีวิตวิ่งหนีและลบเลือนออกจากความทรงจำ นิ้วเรียวสวยที่เพิ่งผ่านการทำเล็บเจลราคาแพงมาหมาดๆ สั่นน้อยๆ จนเธอต้องกำมุมกระดาษแผ่นนั้นแน่น ปลายนิ้วขาวซีดลงด้วยแรงบีบ ดวงตาคมกวาดมองข้อความสั้นๆ ในเอกสารที่หลุดรอดออกมาจากเซฟของปาลิน หัวใจดวงที่เคยแข็งกระด้างและเกราะป้องกันตัวอันหนาแน่นราวกับกำแพงเมืองจีนกลับสั่นไหวอย่างรุนแรงจนน่ารำคาญ ภาพอดีตอันเจ็บปวดซัดสาดเข้ามาในโสตประสาทราวกับคลื่นลมมรสุมนอกชายฝั่ง ไหล่ข้างนั้น... รอยสักรูปหนามกุหลาบสีดำสนิทที่ฝังรากลึกอยู่บนผิวเนื้อของคนใจร้ายคนนั้น มันคือสัญลักษณ์เดียวกับองค์กรเบื้องหลังที่กำลังคุกคามชีวิตของเธอกับปาลินในตอนนี้อย่างนั้นหรือ? "เหม่ออะไรอยู่คะ หรือว่าความจริงในเอกสารแผ่นนั้นมันทำให้คุณตาสว่างขึ้นมาบ้างแล้ว" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็นจากความมืดสลัวริมระเบียงกระจกใส ปาลินก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยชุดสูทผ้าไหมสีชาร์โคลเข้ารูปที่ขับเน้นสัดส่วนความสง่างามดั่งนางพญา กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับความเย็นเยียบของอากาศยามดึกโชยมาแตะจมูก รินดาเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและคำถามคาดคั้น "คุณรู้เรื่องนี้มานานแค่ไหนแล้ว ปาลิน" รินดาถามเสียงลอดไรฟัน พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว แต่ความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายในกลับทรยศเธอด้วยการส่งเสียงแหบพร่าออกมาเล็กน้อย ปาลินหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ร่างสูงโปร่งทิ้งระยะห่างเพียงแค่คืบเดียวจนรินดารับรู้ได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากตัวของนักธุรกิจสาวผู้ทรงอิทธิพล ปาลินยกมือขึ้นกอดอก ปรายตามองเอกสารในมือของรินดาด้วยแววตาเรียเฉย ทว่าขากรรไกรที่ขบเข้าหากันแน่นนั้นบ่งบอกว่าอีกฝ่ายกำลังซ่อนอารมณ์บางอย่างไว้ไม่แพ้กัน "ฉันรู้เท่าที่จำเป็นต้องรู้ค่ะ... และฉันก็รู้ด้วยว่าคุณกำลังพยายามวิ่งหนีเงาหัวตัวเองอยู่" ปาลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบคม ไดอะล็อกบาดลึกราวกับคมมีด "คนที่คุณพยายามลืมมาตลอดชีวิต เขาไม่ได้เป็นแค่แค่อดีตที่ผ่านมาแล้วผ่านไปหรอกนะคะรินดา... แต่เขากำลังกลับมาทวงคืนทุกอย่าง รวมทั้งตัวคุณด้วย" "คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดจาดูถูกอดีตของฉัน!" รินดาลุกพรวดขึ้นประจันหน้า ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมากลบความกลัวในใจ เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกับสันจنادอันโดดเด่นของอีกฝ่าย "คุณรู้ปมในใจฉันแค่ไหนเชียว ปาลิน? คุณก็เป็นแค่ผู้หญิงเย็นชา เอาแต่ใจ และใช้เงินซื้อทุกอย่างได้ตามอำเภอใจเท่านั้นแหละ!" ปาลินไม่ถอยหนี แถมยังก้าวล้ำเส้นเข้าไปอีกก้าว รัศมีความกดดันจากร่างสูงใหญ่กว่าทำให้รินดาต้องเผลอสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียวปากสีแดงสดของปาลินยกยิ้มเยาะหยัน แต่แววตากลับไหววูบด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา "ใช่ค่ะ... ฉันมันก็แค่ผู้หญิงเอาแต่ใจคนหนึ่ง" ปาลินโน้มใบหน้าลงมาจนกระซิบชิดริมหูของนางแบบสาว ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนรินดาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "แต่ผู้หญิงเอาแต่ใจคนนี้แหละ ที่กำลังปกป้องคุณจากเงาปีศาจที่คุณกลัวนักกลัวหนา... ทั้งๆ ที่คุณเอาแต่ทำตัวอวดเก่งไปวันๆ" คำพูดนั้นจี้ใจดำจนรินดาอยากจะยกมือขึ้นตบหน้าสวยๆ นั่นสักที แต่ทว่าเรียวแขนที่ถูกปาลินคว้าหมับไว้ด้วยความเร็วเหนือคาดกลับตรึงเธอไว้กับที่ ปาลินไม่ได้ใช้กำลังรุนแรง แต่แรงบีบที่ข้อมือนั้นมั่นคงและอบอุ่นจนน่าประหลาด บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวกว้างใหญ่รอบตัวราวกับถูกดูดกลืนออกไปจนเหลือเพียงเสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นรัวโครมครามแข่งกัน รินดามองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น ดวงตาที่มักจะมองเธอด้วยความเย็นชาและเหยียดหยามเสมอ แต่ในนาทีนี้ มันกลับสะท้อนภาพของเธอ... ภาพของความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความดุดันและทิฐิอันสูงส่ง นี่เธอกำลังทำบ้าอะไรอยู่? ทำไมหัวใจเจ้ากรรมถึงได้เต้นผิดจังหวะให้กับความเย็นชาของผู้หญิงอันตรายคนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า? รินดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความหวั่นไหวที่พยายามกดทับไว้ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา บัดนี้มันทะลักล้นออกมาจนต้านทานไม่ไหว ความเย็นชาของปาลินไม่ใช่เกราะป้องกันที่น่ากลัวอีกต่อไป แต่มันกลับกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยประหลาดที่เธอเผลออยากจะทิ้งตัวลงซบเมื่อรู้สึกเหนื่อยล้า "ปล่อยฉัน..." รินดาเอמהเสียงแผ่วเบaลงอย่างผิดวิสัย ความดื้อรั้นในแววตาสลายหายไปเหลือเพียงความอ่อนแอที่ถูกเปิดเปลือยต่อหน้าศัตรูหัวใจ ปาลินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นหยาดน้ำใสๆ คลอเบ้าอยู่ในดวงตาคู่สวยของนางแบบสาว ปากที่มักจะหาเรื่องเก่งอยู่เสมอปิดสนิท ร่องรอยความเย่อหยิ่งทลายลงในเสี้ยววินาที มือที่เคยบีบข้อมือบางคลายออกเปลี่ยนเป็นสอดนิ้วเรียวเข้าไปกุมมือของรินดาไว้แทนอย่างแนบแน่น ไออุ่นจากฝ่ามือของปาลินส่งผ่านความรู้สึกประหลาดที่ทำให้รินดาต้องหลับตาลงเพื่อซ่อนความสั่นไหว "ฉันไม่เคยใจดีกับใครนะคะ รินดา..." ปาลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบข้างแก้ม นัยน์ตาสีเข้มฉายแววคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้อย่างมิดชิด "แต่กับคุณ... ให้ตายเถอะ ฉันเกลียดตัวเองชะมัดที่ปล่อยให้ผู้หญิงปากจัดอย่างคุณเข้ามามีอิทธิพลกับความรู้สึกของฉันได้ขนาดนี้" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของนักธุรกิจสาวผู้ทรงอิทธิพลทำให้รินดารู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน เธอลืมตาขึ้นสบตากับปาลินอีกครั้ง ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นหอมหวานของกุหลาบป่าผสมกับความเย้ายวนของค่ำคืนนี้ดึงดูดให้รินดาเผลอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัส หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก รินดายอมรับกับตัวเองในวินาทีนั้นแล้วว่า... เธอกำลังพ่ายแพ้ พ่ายแพ้ให้กับความเยียบเย็นที่แฝงไว้ด้วยความคลั่งรักของปาลินอย่างราบคาบ เรียวปากสีพีชของรินดาเผยอออกน้อยๆ ราวกับจะเชื้อเชิญ และปาลินก็ไม่รอช้าที่จะโน้มใบหน้าลงมาเพื่อปิดระยะห่างที่เหลืออยู่... ปัง! เสียงประตูกระจกนิรภัยด้านนอกห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างของบอดี้การ์ดมือขวาที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "คุณปาลินครับ! แย่แล้วครับ... คนของเราที่ส่งไปสืบเรื่องรอยสักหนามกุหลาบ ถูกส่งตัวกลับมาที่นี่แล้ว... ในสภาพที่ไร้วิญญาณครับ!" -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งแซ่บและซึนของรินดากับปาลินในตอนนี้นะคะ ควีนบีทูโกสัญญาว่าตอนหน้าความเข้มข้นจะพุ่งทะยานจนหยุดอ่านไม่ได้แน่นอนค่ะ!