การปกป้องที่น่าประทับใจ

"ถ้าคุณยังไม่อยากให้ปาร์ตี้นี้กลายเป็นงานศพของชื่อเสียงตัวเอง ก็ถอยไปก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน" น้ำเสียงของปาลินไม่ได้ดัง แต่ทุกพยางค์ที่กรีดผ่านอากาศกลับเย็นเฉียบจนคนฟังต้องชะงัก ร่างระหงของนักธุรกิจสาวก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว รัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้กลุ่มไฮโซจอมปลอมที่กำลังรุมล้อมรินดาต้องถอยร่นโดยสัญชาตญาณ รินดายืนนิ่ง หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำในอก ข้อความบนหน้าจอมือถือที่ยังคงสว่างวาบอยู่นั้นคือ 'กับดัก' ที่ถูกวางไว้อย่างประณีตเพื่อทำลายเกียรติของเธอ แต่ท่ามกลางพายุที่กำลังก่อตัว ปาลิน—ผู้หญิงที่ดูเหมือนจะห่างเหินและร้ายกาจที่สุด—กลับมายืนคั่นกลางระหว่างเธอกับเหล่าฝูงแร้งที่รอฉีกทึ้งความฉาว "คุณปาลิน... เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณนะคะ เราแค่กำลังถามถึง 'ความจริง' ที่รินดาพยายามปิดบัง" หนึ่งในนางแบบคู่แข่งเอ่ยขึ้น พยายามเค้นเสียงให้ดูมั่นใจ ทั้งที่แววตาเริ่มสั่นไหวเมื่อปาลินหันไปมองด้วยสายตาดุจมีดโกน "ความจริง?" ปาลินแค่นหัวเราะในลำคอ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่นแม้แต่นิดเดียว "ความจริงในแบบที่พวกคุณปั้นแต่งขึ้นมาในกรุ๊ปไลน์ลับๆ งั้นหรือคะ? ฉันอาจจะไม่ได้อ่านมันทุกบรรทัด แต่กลิ่นความอิจฉาริษยาของพวกคุณมันโชยแรงจนฉันเวียนหัว" "เราไม่ได้—" "อย่าปฏิเสธเลยค่ะ มันน่าสมเพช" ปาลินขยับเข้าไปประชิดตัวนางแบบคนนั้นจนอีกฝ่ายต้องก้าวถอยหลังไปสะดุดขาตัวเอง "รินดาเป็นนางแบบในสังกัดของฉัน ใครที่คิดจะเหยียบย่ำเธอเพื่ออัปเกรดตัวเองในวงการนี้ ก็เท่ากับว่ากำลังประกาศสงครามกับฉัน... และฉันเชื่อว่าพวกคุณคงไม่อยากรู้หรอกว่า ถ้าฉันเอาจริงขึ้นมา ชีวิตในวงการบันเทิงของพวกคุณจะจบลงแบบไหน" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องจัดเลี้ยงระดับวีไอพี รินดามองแผ่นหลังของปาลินที่ดูสง่างามและแข็งแกร่งอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เธอไม่เคยคิดว่าผู้หญิงที่ดูถือตัวคนนี้จะยอมลดเกียรติมา 'ปกป้อง' เธอจากคำครหาที่ตัวเองไม่ได้ก่อขึ้น เมื่อเหล่าฝูงแร้งสลายตัวไปอย่างรวดเร็วด้วยความกลัวอำนาจมืดของหญิงสาว ปาลินจึงหันกลับมาหาคนตัวเล็กกว่า เธอคว้าข้อมือของรินดาด้วยสัมผัสที่แฝงความห่วงใยภายใต้ความเด็ดขาด ก่อนจะลากเธอออกมาจากโซนจัดงาน เข้าสู่พื้นที่ส่วนตัวในห้องพักรับรองที่เงียบสงัด ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ปาลินก็ผลักรินดาเบาๆ ให้ไปพิงกับผนังห้อง ก่อนจะใช้แขนทั้งสองข้างกักขังร่างบางเอาไว้ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าสวยที่ยังคงมีความสับสนฉายชัด "โง่หรือเปล่า?" ปาลินเปิดฉากด้วยประโยคที่ทำเอารินดานิ่งไป "ทำไมต้องยืนฟังคำถากถางพวกนั้น? ปากเก่งนักไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ตอบโต้?" "มันไม่สำคัญหรอกค่ะ..." รินดาตอบเสียงแผ่ว พยายามก้มหน้าหลบสายตาที่แผดเผา "ต่อให้ฉันเถียง พวกเขาก็เชื่อในสิ่งที่อยากเชื่ออยู่ดี" "แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องแบก!" ปาลินเชยคางรินดาขึ้น บังคับให้สบตา "ในเมื่ออยู่ใต้ปีกของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์ให้ใครมาทำลายความมั่นใจเพียงเพราะเรื่องไร้สาระพวกนี้ ถ้าคุณถูกรังแกแล้วไม่บอกฉัน นั่นถือเป็นความผิดของคุณที่ปล่อยให้คนพวกนั้นได้ใจ" รินดาใจสั่นระรัว ลมหายใจของปาลินที่ปะทะกับใบหน้าทำให้เธอสูญเสียการควบคุมสติสัมปชัญญะ "ทำไมต้องทำเพื่อฉันขนาดนี้... เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย" ปาลินนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงจนน่าใจหาย เธอขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะแตะกัน ความร้อนแรงจากร่างกายของคนทั้งคู่ส่งผ่านถึงกันจนเกิดเป็นกระแสไฟฟ้าที่แล่นพล่านไปทั่วห้อง "ยังไม่รู้อีกเหรอคะว่าทำไม..." ปาลินกระซิบเสียงต่ำ พลางเลื่อนมือมาลูบแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา "หรือต้องให้ฉันพิสูจน์ให้ชัดกว่านี้ ว่าผู้หญิงอย่างฉัน... ไม่เคยปกป้องใครโดยไม่มี 'ผลประโยชน์' ที่เรียกว่าหัวใจมาเกี่ยวข้อง" รินดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอเหมือนกำลังจะหลุดออกจากอกกับคำสารภาพที่กำกวมแต่น่าสั่นสะท้านนี้ แต่ก่อนที่สถานการณ์จะเลยเถิดไปไกลกว่าการสบตา เสียงเคาะประตูจังหวะหนักๆ ก็ดังขึ้นขัดจังหวะห้วงเวลาแห่งความลุ่มหลง ปาลินชะงัก ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างขัดใจ เธอละมือออกจากผนัง แต่ยังคงยืนประชิดตัวรินดาไม่ห่าง "คุณปาลินคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เสียงร้อนรนของเลขาสาวดังลอดผ่านประตูเข้ามาพร้อมกับความตื่นตระหนก "มีคนปล่อยคลิปเสียงตอนที่คุณปาลินด่ากราดพวกนางแบบเมื่อกี้ลงโซเชียล... ตอนนี้ยอดแชร์พุ่งสูงมาก และพวกเขากำลังเล่นงานว่าคุณใช้อำนาจมืดข่มขู่คนอื่นค่ะ!" ปาลินขมวดคิ้วแน่น แววตาเปลี่ยนกลับมาเป็นนักสู้ที่พร้อมจะบดขยี้ศัตรูทันที เธอหันกลับมามองรินดาที่หน้าถอดสี "ดูเหมือนว่าพายุที่แท้จริง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นนะคะ" ปาลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความแค้นที่จุดติดไฟในแววตา ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปเปิดประตูออกไปเผชิญหน้ากับความโกลาหล โดยไม่ปล่อยมือจากรินดาที่ยังคงยืนอึ้งอยู่กับชะตากรรมที่เปลี่ยนไปเพียงชั่วพริบตา รินดามองแผ่นหลังของคนที่กำลังจะเดินออกไปรับกระสุนแทนเธอ ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในใจมันไม่ใช่แค่ความซาบซึ้ง แต่มันคือความผูกพันที่เริ่มถักทอจนยากจะตัดขาด... แต่แล้วเธอก็สังเกตเห็นบางอย่างที่แขนเสื้อของปาลิน มันมีคราบหมึกสีดำแปลกประหลาดที่คล้ายกับสัญลักษณ์บางอย่างที่เธอเคยเห็นในอดีต... รอยแผลเป็นที่เธอคุ้นเคยดีที่สุดบนไหล่ของชายคนหนึ่งที่เธอพยายามลืมมาตลอดชีวิต ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มจะซับซ้อนขึ้นทุกขณะของรินดาและปาลินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - ควีนบีทูโก