ศัตรูหัวใจ

บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของปาลินเงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจที่สั่นพร่า รินดาขยับตัวออกห่างจากร่างสูงสง่าที่เพิ่งผลักเธอออกไปเมื่อครู่ ร่างระหงของนางแบบสาวจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ สายตาคู่สวยตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยความรำคาญใจที่ถูกขัดจังหวะในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระรัว “มาโดยไม่ให้สุ้มให้เสียงแบบนี้ นี่คือมารยาทของคนที่ร่ำเรียนมาสูงส่งหรือคะ คุณคีรินทร์?” รินดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน เธอเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย คีรินทร์ ทายาทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่และคู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจของปาลินยืนอยู่ตรงหน้าประตู เขาสวมสูทสั่งตัดราคาเหยียบแสน แววตาคมปลาบของเขาไม่ได้มองที่รินดา แต่มันจ้องเขม็งไปที่ปาลิน ราวกับจะกลืนกินอีกฝ่ายให้ลงท้อง “พอดีผมมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับสัญญาโปรเจกต์ที่ท่าเรือน่ะครับคุณปาลิน ไม่คิดว่าต้องมาขัดจังหวะ ‘กิจกรรมส่วนตัว’ ของคุณเข้า” คีรินทร์ก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายจนรินดารู้สึกสะอิดสะเอียน ปาลินกระชับสูทสีขาวสะอาดตาของตนเองให้เข้าที่ ใบหน้าของนักธุรกิจสาวนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง เธอปรับโหมดความรู้สึกให้อยู่ในสถานะ ‘ผู้บริหาร’ อย่างรวดเร็ว แม้หัวใจจะยังเต้นไม่เป็นจังหวะจากเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ตาม “ถ้าเรื่องงาน เชิญที่ห้องประชุมค่ะคีรินทร์ ที่นี่คือพื้นที่ส่วนตัว และฉันก็ไม่ชอบให้ใครมารุกล้ำโดยไม่ได้รับอนุญาต” ปาลินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด เธอหันไปสบตารินดาเพียงเสี้ยววินาที สื่อสารผ่านแววตาว่า ‘อดทนหน่อยนะ’ คีรินทร์หัวเราะหึในลำคอ เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ปาลินมากขึ้น สายตาที่จ้องมองปาลินนั้นเต็มไปด้วยความละโมบ “ห้องประชุมมันน่าเบื่อไปสำหรับเรื่องที่ผมจะคุย... อีกอย่าง ผมไม่ได้มาตัวเปล่า” เขาขยับตัวบังระหว่างปาลินกับรินดาอย่างจงใจ ก่อนจะหันมามองนางแบบสาวด้วยสายตาดูแคลน “นางแบบระดับท็อปอย่างคุณรินดา น่าจะเข้าใจนะคะว่าบางเรื่อง การยืนอยู่ผิดที่ผิดเวลามันส่งผลต่อภาพลักษณ์แค่ไหน โดยเฉพาะกับคนที่มีระดับอย่างคุณปาลิน” รินดาหัวเราะร่าออกมาเบาๆ เธอเดินเข้าไปประชิดคีรินทร์จนได้กลิ่นน้ำหอมที่ต่างกันคนละขั้ว ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว “ระดับอย่างฉันน่ะเหรอคะ? ก็ระดับที่ทำให้คุณปาลินต้องละสายตาจากเอกสารกองโตมาสนใจได้ไงล่ะคะ แล้วคุณล่ะ? ระดับไหน? ถึงต้องใช้วิธีตื้นๆ อย่างการเอาเรื่องงานมาอ้างเพื่อเรียกร้องความสนใจ” “รินดา!” ปาลินเอ่ยดุเบาๆ แต่ในแววตาไม่ได้มีความโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความขบขันที่ปนความเอ็นดู คีรินทร์กำหมัดแน่นเมื่อถูกตอกหน้าด้วยวาจาเชือดเฉือน เขารู้ดีว่ารินดาเป็นหนามยอกอกที่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็เขี่ยออกไปไม่ได้เสียที เขาจึงหันไปหาปาลินแล้วคว้ามือของเธอขึ้นมา แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสผิวเนียนนุ่ม รินดาก็พุ่งเข้าไปแทรกกลางระหว่างทั้งสองอย่างรวดเร็ว “อย่าแตะต้องของของฉัน” เสียงของรินดาเย็นเยียบจนคนฟังขนลุก “ของของเธอ?” คีรินทร์แค่นยิ้ม “ปาลินเป็นนักธุรกิจ ไม่ใช่ของเล่นในสตูดิโอของคุณนะรินดา อย่าหลงระเริงให้มากนัก” บรรยากาศในห้องคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียด ปาลินขยับตัวเข้ามาโอบเอวรินดาไว้หลวมๆ เป็นการประกาศจุดยืนอย่างชัดเจนต่อหน้าคีรินทร์ แววตาที่ปาลินใช้มองคู่แข่งธุรกิจของเธอนั้นเปลี่ยนไป มันคือแววตาของนักล่าที่พร้อมจะขย้ำคู่ต่อสู้หากยังกล้าล้ำเส้นอีก “คีรินทร์ ถ้าคุณยังไม่หยุดพฤติกรรมต่ำๆ แบบนี้ ฉันจะถือว่าสัญญาที่คุยกันไว้เป็นโมฆะ รวมถึงหุ้นในเครือของคุณที่ฉันถืออยู่... ฉันอาจจะพิจารณาขายมันทิ้งให้หมดในวันพรุ่งนี้” คำขู่ของปาลินทรงพลังและเฉียบคม คีรินทร์ชะงักกึก ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เขาจ้องมองภาพของหญิงสาวสองคนที่ยืนเคียงข้างกันด้วยความรู้สึกเกลียดชังที่ผสมปนเปไปกับความอิจฉา “คุณยอมแลกความมั่นคงเพื่อผู้หญิงปากจัดคนนี้เนี่ยนะปาลิน?” “ความมั่นคงของฉัน ฉันสร้างเองได้ค่ะ แต่ความสุข... ฉันเลือกที่จะอยู่กับคนที่ทำให้ชีวิตฉันมีสีสันมากกว่าคนที่จ้องจะหักหลังกันทุกนาที” ปาลินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่สุดเท่าที่รินดาเคยได้ยิน คีรินทร์กัดฟันกรอด เขารู้ดีว่าสู้ไปก็ไม่ชนะ เขาหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย แรงปิดประตูห้องทำเอาบานกระจกสั่นสะเทือนเบาๆ ทันทีที่คล้อยหลังชายหนุ่ม รินดาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะหันไปหาปาลินที่ยืนอยู่ใกล้ๆ “ปากคอเราะร้ายเหมือนกันนะคะคุณหญิง” รินดาหยอกเย้า แต่หัวใจยังเต้นแรงไม่หาย ปาลินไม่ได้ตอบคำถามนั้น เธอเพียงแต่เลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเฉียดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รินรดที่ริมฝีปากของรินดา “ถ้าไม่ร้าย... ก็คงปกป้องคนของตัวเองไม่ได้หรอกค่ะ” มือเรียวของปาลินไล้ไปตามกรอบหน้าของนางแบบสาวอย่างแผ่วเบา รินดาหลับตาลงรับสัมผัสที่หอมหวานนั้น ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังจะถลำลึกเข้าสู่ห้วงอารมณ์อีกครั้ง เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของปาลินก็แผดเสียงดังลั่นขึ้น ปาลินผละออกเล็กน้อยแล้วหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดู เพียงแค่เหลือบมองดวงตาสวยก็เบิกกว้างด้วยความตระหนก รินดาขมวดคิ้วสงสัย “มีอะไรคะ?” ปาลินส่งโทรศัพท์ให้รินดาดู หน้าจอนั้นแสดงภาพข่าวปาปารัสซี่ที่ถ่ายติดภาพเธอกับรินดาตอนที่กำลังยืนประจันหน้ากันที่ร้านกาแฟเมื่อสัปดาห์ก่อน พร้อมพาดหัวข่าวตัวโต ‘นักธุรกิจสาวทายาทแสนล้าน กับนางแบบสาวสุดฉาว... ซุ่มคบกันจริงหรือ?’ แต่นั่นยังไม่เลวร้ายเท่ากับข้อความที่ส่งตรงมาจาก ‘ผู้ใหญ่’ ในตระกูลของปาลิน: *“กลับบ้านเดี๋ยวนี้ ปาลิน... เรามีเรื่องต้องคุยกันเรื่องข่าวคาวนี้ ก่อนที่ฉันจะตัดสินใจทำอะไรกับผู้หญิงคนนั้น”* รินดาอ่านข้อความจบก็ตัวชาไปชั่วขณะ เธอเงยหน้าขึ้นมองปาลินที่สีหน้าเริ่มเคร่งเครียดดิ่งลงเหว ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมห้องอีกครั้ง และคราวนี้มันดูเหมือนจะเป็นจุดเริ่มต้นของพายุที่รุนแรงกว่าเดิม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความรักของทั้งสองมาจนถึงตรงนี้นะคะ ควีนบีทูโกสัญญาว่าจะพาพวกเธอไปฟินและดราม่าให้สุดทางในตอนถัดไปค่ะ