ขีดจำกัดของฉัน

"คุณกำลังเล่นเกมที่ตัวเองไม่มีวันชนะหรอก รินดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความสั่นพร่าเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องเพนต์เฮาส์หรูหราใจกลางมหานคร ปาลินขยับตัวถอยหลังจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับบานกระจกใสบานยักษ์ที่สะท้อนภาพแสงไฟระยิบระยับของเมืองเบื้องล่าง ทว่าสายตาของนักธุรกิจสาวผู้ทรงอิทธิพลกลับไม่ได้สนใจทัศนียภาพราคาแพงลิบลิ่วเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกำลังจับจ้องร่างระหงของนางแบบสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่แทบจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ รินดายืนกอดอก รอยยิ้มมุมปากที่เคลือบด้วยความมั่นใจและเย้ายวนใจถูกส่งมาให้ราวกับกำลังมองเหยื่อที่ติดกับดัก เสื้อเชิ้ตสีขาวโอเวอร์ไซส์ที่อีกฝ่ายสวมอยู่หลุดลุ่ยจนเผยให้เห็นหัวไหล่เนียนละเอียด ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความอันตรายที่ปฏิเสธไม่ได้ "เกมเหรอคะคุณปาลิน?" รินดาเอ่ยทวนคำ เสียงหวานเจือความเย้าแหย่ทว่าเฉียบคมบาดลึก เธอก้าวเข้าไปประชิดทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "ฉันไม่ได้เล่นเกมสักหน่อย... ฉันแค่กำลังทวงสิทธิ์ของฉันคืนต่างหาก" สิทธิ์อะไรกันล่ะ... ปาลินอยากจะตะโกนออกไปแบบนั้น แต่ลำคอเธอกลับตีบตันราวกับมีก้อนสะอื้นมาจุกอยู่ ปาลินพยายามดึงสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง พยายามนึกถึงมาดคุณหญิงผู้ทรงเกียรติและเยือกเย็นที่เธอสวมใส่มาตลอดชีวิต แต่ทันทีที่ปลายนิ้วเรียวยาวของรินดาเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อของเธอ สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่ก็พังทลายลงในพริบตา กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวที่เจือกลิ่นอายความดุดันและเซ็กซี่ของรินดาโชยปะทะนาสิก ยิ่งทำให้ปาลินรู้สึกเหมือนถูกสะกดจิต ดวงตาคู่นคมiที่มักใช้เฉือนศัตรูทางธุรกิจในยามนี้กลับสั่นระริก ปาลินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสกำแพงในใจ แต่ทำไม... ทำไมแค่การยืนใกล้ผู้หญิงคนนี้ ถึงทำให้หัวใจที่ปิดตายมานานหลายปีของเธอกลับเต้นรัวจนควบคุมไม่ได้แบบนี้ล่ะ "ถอยไปนะ รินดา" ปาลินเอ่ยเสียงเข้ม พยายามดึงน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่ามือทั้งสองข้างที่กำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจะฟ้องชัดว่าเธอกลังสูญเสียการควบคุม "ถ้าฉันไม่ถอยล่ะคะ?" รินดาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้ม รอยยิ้มท้าทายในดวงตานั้นวาววับไปด้วยความสนุกสนานที่ได้เห็นคุณหญิงผู้หยิ่งผยองสั่นคลอน "ไหนล่ะคะคุณหญิงคนเก่ง คนที่บอกว่าฉันเป็นแค่นักเล่นเกมมือสมัครเล่น... ทำไมตอนนี้คุณถึงตัวสั่นขนาดนี้ล่ะคะ หืม?" ปาลินเม้มปากแน่น ความโกรธปนความอัดอั้นแล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เธอยกมือขึ้นตั้งใจจะผลักร่างบางออกไปให้พ้นทาง แต่รินดากลับไว ริมฝีปากเรียวสวยคว้าข้อมือของเธอไว้ได้ทัน แล้วดึงรั้งมือข้างนั้นขึ้นมาทาบลงบนตำแหน่งหัวใจของตัวเอง ตึก... ตัก... ตึก... ตัก... สัมผัสจากฝ่ามือส่งผ่านจังหวะการเต้นของหัวใจอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน รินดาไม่ได้เล่นเกม... หรือถ้าเธอกำลังเล่นอยู่ หัวใจดวงนี้ก็คงทรยศเธอไปนานแล้วเช่นกัน รินดาสบตาปาลินนิ่ง แววตาดุดันและเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเวิ้งว้างและความต้องการที่ซ่อนเร้นมาเนิ่นนาน "รู้สึกไหมคะ..." เสียงกระซิบของรินดาแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึก "หัวใจฉันเต้นเพราะคุณ... และฉันรู้ว่าของคุณก็เป็นเหมือนกัน ปาลิน" ปาลินแทบหยุดหายใจ เธอยอมรับกับตัวเองในวินาทีนั้นเลยว่า... เธอพ่ายแพ้แล้ว พ่ายแพ้ต่อรอยยิ้ม พ่ายแพ้ต่อแววตาคู่นั้น และพ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกที่เธอพยายามหลบ and หนีมาตลอด ปาลินเผยริมฝีปากออกน้อยๆ คล้ายจะเอื้อนเอยคำสารภาพบางอย่างที่เก็บงำไว้ในใจออกไป "ฉัน..." ปาลินขยับริมฝีปาก ดวงตาส2ดวงประสานกันแนบแน่นในระยะประชิด ความตึงเครียดรอบกายแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่พร้อมจะหลอมละลายทุกกำแพงที่พวกเธอสร้างขึ้น ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังจะหลอมรวมเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง... *กริ๊ก! แอ๊ด...* เสียงปลดล็อกประตูห้องเพนต์เฮาส์ด้านนอกดังขึ้น ตามมาด้วยฝีเท้าของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะคุ้นหู "ปาลิน! ฉันเองนะ พอดีฉันลืม...!" ร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาหยุดชะงักกึกทันทีเมื่อสายตาปะทะเข้ากับภาพตรงหน้า ปาลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด รีบผลักร่างของรินดาให้ออกห่างในเสี้ยววินาที ขณะที่รินดาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาคมกริบที่ฉายแววหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ควีนบีทูโก" มาโดยตลอดนะคะ!