ความใกล้ชิดที่เกินเส้น

กลิ่นหอมเย็นของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมผสานกับความอบอุ่นจากอุณหภูมิร่างกายของคนตรงหน้า กำลังทำให้พื้นที่ขนาดไม่กี่ตารางเมตรภายในห้องแต่งตัววีไอพีแคบลงไปถนัดตา ปาลินไม่ได้ขยับถอยหลัง เธอยังคงยืนตรึงร่างระหงของรินดาไว้ชิดกับบานกระจกเงาบานใหญ่ มือเรียวข้างหนึ่งทาบลงบนกรอบกระจกเพื่อกั้นทางหนี ขณะที่ปลายนิ้วอีกข้างกำลังเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างกกหูของนางแบบสาวอย่างถือวิสาสะ "คุณปาลิน... ถอยไปหน่อยค่ะ เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น" รินดาเชิดคางขึ้น พยายามซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงภายใต้มาสาวมั่น ปากจัดที่มักจะใช้เป็นเกราะกำบังเสมอ ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองสบตาตรงๆ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวราวกับกลองเพลเมื่อระลอกคลื่นความร้อนจากร่างของนักธุรกิจสาวแผ่ซ่านเข้ามา "ไม่สนิทเหรอคะ?" ปาลินทวนคำด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงแววเย้าหยอก ริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า "แต่สัญญาระหว่างเราไม่ได้บอกไว้นะคะ ว่าห้ามเข้าใกล้เกินระยะหนึ่งคืบแบบนี้" "สัญญาบ้าบออะไรนั่น ฉันเป็นคนฉีกทิ้งมันไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วค่ะ!" "ฉีกแต่กระดาษ แต่ข้อตกลงในใจคุณ... ฉันว่ามันยังอยู่ครบทุกตัวอักษรนะคะ รินดา" คำพูดที่จี้ใจดำทำเอารินดาถึงกับพูดไม่ออก ปาลินไม่ได้แค่พูดเปล่าๆ แต่ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปยังขยับเข้ามาประชิดจนหน้าอกแทบจะแนบชิดกัน ความหรูหรา ดุดัน และทรงอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวผู้หญิงคนนี้ มักจะมีพลังบางอย่างที่ทำให้คนพยศอย่างเธอต้องยอมจำนนอยู่เรื่อย สายตาของปาลินเลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า ก่อนจะเงยขึ้นมาสบตากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ใกล้กันจนแทบจะเป็นลมหายใจเดียวกัน นี่มันเกินขอบเขตของคู่สัญญาทางธุรกิจไปไกลโขแล้ว... รินดารู้สึกได้ถึงอันตราย อันตรายที่ไม่ได้มาจากภายนอก แต่มาจากหัวใจของตัวเองที่เริ่มทรยศต่อพันธะสัญญาที่เคยตกลงกันไว้ ความรู้สึกที่ควรจะเป็นแค่เกมหลอกลวงเพื่อผลประโยชน์ กลับเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาที่ร้อนแรงและควบคุมไม่ได้ "ถ้าคุณยังไม่ถอย... ฉันจะร้องเรียกคนข้างนอกนะคะ" รินดาขู่เสียงแข็ง แม้ว่ามือที่จิกอยู่บนชายเสื้อสูทของอีกฝ่ายจะบ่งบอกชัดเจนว่าเธไม่ได้คิดจะผลักไสจริงๆ เลยสักนิด ปาลินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและเย้ายวนใจในเวลาเดียวกัน เธอก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูของนางแบบสาว จนเส้นผมยาวสลวยสัมผัสกับพวงแก้มเนียน "ลองดูสิคะ แล้วฉันจะบอกคนข้างนอกว่า... ว่าที่คุณภรรยาของฉันกำลังเขินจนหน้าดำหน้าแดงอยู่ตรงนี้" "คุณปาลิน! หน้าไม่อาย!" รินดาหน้าแดงซ่านด้วยความโกรธและเขินอายปะปนกัน เธอง้างมือขึ้นเตรียมจะผลักไหล่อีกฝ่ายออกไปแรงๆ แต่ทว่า... ปาลินกลับไวกว่า คว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ส่วนมืออีกข้างรวบเอวคิ้วกิ่วของเธอเข้ามาแนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งในระยะประชิด ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามอดกลั้นมานานนับเดือนกำลังจะระเบิดออก ปาลินมองลึกเข้าไปในดวงตาของรินดา ราวกับต้องการจะอ่านใจคนที่ชอบทำตัวแข็งกระด้างใส่กันตลอดเวลา "ปากบอกว่าไม่ แต่สายตากับหัวใจของคุณมันฟ้องนะคะ รินดา..." ปาลินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากอิ่มขยับเข้าใกล้เรียวปากของรินดาเรื่อยๆ อย่างช้าๆ จงใจทิ้งช่วงเวลาให้รินดาได้ปฏิเสธ แต่ทว่า ร่างบางกลับนิ่งงัน หลับตาลงช้าๆ ยอมจำนนต่อสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น ระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น หัวใจของทั้งคู่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างไร้เหตุผล ปาลินหลับตาลงเตรียมจะประทับจูบลงบนเรียวปากอิ่มที่เธอเฝ้ารอคอยมานาน ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหันราวกับสายฟ้าแลบกลางฤดูร้อน ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต พร้อมกับเสียงของบุคคลที่ไม่คาดฝันเอ่ยทักเสียงใส "พาลินคะ! แย่แล้ว ชุดที่สั่งมาจากมิลานเกิดปัญหา..." ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ควีนบีทูโก" มาโดยตลอดนะคะ!