เมื่อความซึนเริ่มหาย

"ถ้าคุณยังดื้อดึงจะเซ็นเอกสารกองนั้นด้วยมือข้างที่สั่นระริกแบบนั้น ฉันคงต้องยึดปากการาคาแปดหลักนี่แล้วโยนลงถังขยะเดี๋ยวนี้ค่ะ, คุณรินดา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดแกมกังวลดังขึ้นกลางห้องทำงานส่วนตัวของเพนต์เฮาส์หรู ปาลินก้าวเข้ามาประชิดตัวนางแบบสาวโดยที่เจ้าของห้องยังไม่ทันได้ตั้งตัว ปลายนิ้วเรียวภายใต้ชุดสูดแบรนด์ดังระดับโลกเอื้อมไปดึงแฟ้มเอกสารออกจากมือบางอย่างถือวิสาสะ ดวงตาสีเข้มคมกริบดั่งนางพญาหันมาจ้องมองคนดื้อรั้นที่นั่งหน้าซีดอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ รินดาเม้มริมฝีปากแน่นอย่างไม่ยอมแพ้ แม้พิษไข้จากการโหมงานหนักติดต่อกันสามวันจะทำให้เรี่ยวแรงของเธอลดฮวบลงจนน่าใจหาย แต่ศักดิ์ศรีและฟอร์มอันจัดจ้านที่สะสมมานานในวงการแฟชั่นไม่อนุญาตให้เธอดูอ่อนแอต่อหน้าผู้หญิงคนนี้—ปาลิน อริยภัทร คู่กัดตลอดกาลที่บังเอิญกลายมาเป็นเจ้าหนี้รายใหญ่และผู้ดูแลกิตติมศักดิ์ของเธอในยามวิกฤต "ยุ่งไม่เข้าเรื่องค่ะคุณปาลิน งานของฉัน ฉันจัดการเองได้ ไม่จำเป็นต้องรบกวน... โอ๊ย!" รินดาอุทานออกมาเบาๆ เมื่อจู่ๆ ปาลินไม่เพียงแต่ไม่ฟังคำถางถาง แต่ยังทรุดกายลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นพรมหนานุ่มตรงหน้าเก้าอี้ของเธอ มือเรียวสวยเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กที่กำลังสั่นน้อยๆ ขึ้นมาตรวจดูอย่างถือวิสาสะ สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของอีกฝ่ายส่งผ่านผิวเนื้อจนรินดาต้องสะดุ้งสุดตัว หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวจนน่ากลัว "ดื้อด้านไม่เปลี่ยนเลยนะคะ" ปาลินถอนหายใจยาว แววตาที่ปกติมักจะฉาบด้วยความเย่อหยิ่งและคมปลาบ บัดนี้กลับฉายประกายความอ่อนโยนลึกล้ำที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งสนิท "ตัวร้อนขนาดนี้ สมองคุณยังคิดได้อยู่ไหมคะว่าถ้าคุณล้มพับไปกลางกองงาน ใครกันที่จะต้องมานั่งเคลียร์ความซวยนี้... หือ?" คำพูดที่ฟังดูคล้ายต่อว่าแต่แฝงความห่วงใยแบบไม่ปิดบังทำเอารินดาถึงกับพูดไม่ออก ปลายลิ้นที่เคยเตรียมคำพูดเผ็ดร้อนไว้โต้กลับกลับแห้งผาก เธอมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่อยู่ใกล้แค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นน้ำหอมหรูหราลอยปะทะเข้ากับปลายจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวแคบลงจนน่าอึดอัด ปาลินไม่รอให้รินดาได้ทันตั้งกำแพงป้องกันตัวอีกครั้ง หญิงสาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะช้อนอุ้มร่างเพรียวบางของนางแบบสาวขึ้นจากเก้าอี้อย่างง่ายดายโดยไม่ทันเอ่ยปากขออนุญาต "เฮ้! คุณทำบ้าอะไรเนี่ย ปาลิน! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ ฉันเดินเองได้!" รินดาตกใจจนเผลอใช้สองแขนคล้องคออีกฝ่ายไว้โดยอัตโนมัติเพื่อไม่ให้ตัวเองร่วงลงไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ไม่ใช่เพราะพิษไข้ แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินขอบเขตความสัมพันธ์ของทั้งคู่ "เงียบแล้วอยู่นิ่งๆ ค่ะ คุณน้ำหนักเบาเกินไปจนน่าตกใจแล้วรู้ตัวไหมคะ" ปาลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันกลบเกลื่อนความสั่นไหวในหัวใจ กลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแผ่ซ่านออกมาจากตัวนักธุรกิจสาวอย่างชัดเจน เธอก้าวฉับๆ พาคนป่วยเดินตรงไปยังห้องนอนกว้างที่ตกแต่งด้วยโทนสีโมเดิร์นหรูหรา ร่างบางถูกวางลงบนเตียงนอนคิงไซส์ปูด้วยผ้าปูที่นอนผ้าไหมเนื้อนุ่มอย่างทะนุถนอม ปาลินดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมกายให้ถึงช่วงอกอย่างเป็นธรรมชาติ ท่าทางที่ดูใส่ใจและอ่อนโยนโดยไม่รู้ตัวนี้ทำให้รินดาถึงกับมองค้าง เธอนอนนิ่งอยู่บนหมอนใบโต ดวงตากลมโตสำรวจใบหน้าคมคายของคนที่กำลังงวดยาและจัดเตรียมผ้าชุบน้ำอุ่นสำหรับเช็ดตัวให้เธอ "มองอะไรคะ หน้าฉันมีรอยเปื้อนหรือไง" ปาลินเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน "เปล่าค่ะ แค่แปลกใจ..." รินดาหลบสายตาไปทางอื่น น้ำเสียงอ่อนลงกว่าปกติอย่างไม่ตั้งใจ "ปกติเห็นคุณจิกกัดฉันเก่งยิ่งกว่าอะไร ทำไมวันนี้ถึงยอมมาลดตัวดูแลคนป่วยอย่างฉันล่ะคะ หรือว่ากลัวฉันตายแล้วไม่มีคนให้คุณคอยหาเรื่อง" ปาลินชะงักมือที่กำลังบิดผ้าเช็ดตัวเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สวยนิ่ง ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างคนทั้งคู่ชั่วครู่ ก่อนที่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจะฉายแวววับวาวที่อ่านไม่ออก "ถ้าฉันบอกว่า... ฉันยอมแพ้ให้กับความดื้อของคุณแล้วล่ะคะ จะเชื่อไหมล่ะ" น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่หลุดออกมาจากริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำทำให้ห้องทั้งห้องเงียบสนิทลงทันตา ปาลินขยับกายเข้ามานั่งลงที่ขอบเตียง มือเรียวข้างหนึ่งเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนให้อย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะแตกสลาย หัวใจของรินดากระตุกวูบ เธอลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะเมื่อปลายนิ้วอุ่นๆ นั้นไล้ผ่านพวงแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ เคมีที่คุกกรุ่นและแรงดึงดูดอันตรายระหว่างพวกเธอกำลังหลอมรวมความเย็นชาทั้งหมดให้ละลายหายไป ปาลินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนผิวแก้ม รินดาหลับตาลงช้าๆ หัวใจเต้นโครมครามราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความซึนและกำแพงหนาที่เคยสร้างไว้พังทลายลงไม่เป็นท่าในวินาทีนี้ ทว่า— *กริ๊งงงงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะข้างเตียงแผดเสียงดังลั่นทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างไม่รู้กาลเทศะ ปาลินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เธอยืดตัวถอยห่างออกมาเล็กน้อยด้วยความจำยอม ก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาเพื่อจะกดตัดสาย แต่สายตาเหลือบไปเห็นชื่อผู้โทรเข้าบนหน้าจอ... ร่างสูงถึงกับชะงักกึก สีหน้าที่เคยผ่อนคลายและอ่อนโยนกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและตึงเครียดขึ้นมาทันที รินดาลืมตาขึ้นมองความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยความสงสัย "ใครโทรมาคะ..." ปาลินไม่ได้ตอบทันที เธอนิ่งงันไปชั่ววินาทีราวกับกำลังชั่งใจบางอย่าง ก่อนจะหันมามองรินดาด้วยแววตาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา และก่อนที่นางแบบสาวจะทันได้เอ่ยปากถามอะไร ประตูห้องนอนที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะก้าวเข้ามาเหยียบที่นี่ในเวลานี้! ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ควีนบีทูโก" มาโดยตลอดนะคะ!