กล้าลองดีไหม

เสียงแก้วคริスタルกระทบกันเบา ๆ บนโต๊ะอาหารหรูหราใจกลางมหานคร อาหารมื้อค่ำที่ถูกรังสรรค์ขึ้นโดยเชฟมิชลินสามดาวกลับไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง เมื่อบรรยากาศบนโต๊ะอาหารคู่นี้ถูกปกคลุมด้วยสนามพลังแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ปาลิน ในชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทที่ขับผิวขาวผ่องดั่งไข่มุก นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสง่างามราวกับนางพญาบนบัลลังก์ ดวงตากลมโตคมกริบภายใต้ขนตางอนงามจ้องมองคนตรงข้ามอย่างไม่หลบสายตา รินดา สวมชุดสูทกางเกงเข้ารูปสีแดงเพลิงที่ทั้งร้อนแรงและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบลิปสติกสีเข้มยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย เธอกำลังใช้มีดเงินหั่นชิ้นเนื้อวากายะช้า ๆ ท่ามกลางความเงียบที่กดดันประสาทสัมผัสของทุกคนในห้องอาหารวีไอพีแห่งนี้ "มองขนาดนี้ ฉันคิดว่าคุณอยากจะกินฉันมากกว่าสเต็กตรงหน้าซะอีกนะคะ คุณปาลิน" รินดาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความกวนประสาทที่ทำเอาคนฟังคิ้วกระตุก ปาลินแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ ชนิดที่เรียกว่าหยันเบอร์ใหญ่ รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นบนริมฝีปากสีแดงก่ำ "หลงตัวเองเป็นกิจวัตรหรือคะ คุณรินดา ถึงคิดว่าฉันจะอยากลดตัวลงมาทานของเหลือเดนจากอดีต... ที่สำคัญ รสนิยมของฉันสูงพอที่จะไม่ชายตามองคนปากเก่งแต่ไร้ความจริงใจหรอกค่ะ" คำพูดเชือดเฉือนพุ่งตรงมาปักกลางใจแบบไม่ต้องหลบซ่อน รินดาวางมีดและส้อมลงบนจานเสียงดัง *เคร้ง* เธอน้อมตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แววตาคู่สวยไหววับด้วยความพาลและดื้อรั้น เธอเกลียดนักเวลาที่ปาลินใช้สายตาดูแคลนมองมาที่เธอราวกับเธอเป็นแค่เด็กน้อยไร้เดียงสา ทั้งที่จริง ๆ แล้ว หัวใจดวงนี้ต่างหากที่กำลังเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอกทุกครั้งที่เข้าใกล้ผู้หญิงคนนี้ "ปากดีแบบนี้ ระวังจะไม่ได้พูดนะคะ" รินดาเอ่ยเสียงพร่า ทว่าดุดัน "กล้าขู่ฉันเหรอคะ?" ปาลินเลิกคิ้วสูงอย่างท้าทาย เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินอ้อมโต๊ะอาหารยาวมาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ของรินดา กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูราคาแพงลอยแตะจมูก ปาลินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดแก้ม "ไหนคะ... ลองทำให้อึ้งจนพูดไม่ออกให้ดูหน่อยสิ ถ้าคุณมีความกล้าพอจริง ๆ" ความใกล้ชิดนี้ทำเอารินดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจที่เคยปิดตายกำลังกรีดร้องเสียงดัง เธอยอมรับว่าตัวเองเป็นคนแพ้ทางผู้หญิงคนนี้... ปาลินที่เย่อหยิ่ง ปาลินที่ปากร้าย และปาลินที่แสนจะอันตรายต่อหัวใจของเธอ รินดาไม่ยอมแพ้ เธอเอื้อมมือเรียวไปคว้าปกเสื้อสูทของปาลินแล้วออกแรงดึงเข้าหาตัวอย่างกะทันหัน จนปาลินต้องใช้มืออีกข้างย้ำพนักพิงเก้าอี้ไว้เพื่อทรงตัว ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ไฟปรารถนาที่ซ่อนเร้นปะทุขึ้นในความเงียบ "ถ้าฉันกล้า... คุณจะรับมือไหวเหรอคะ คุณหญิง" เสียงกระซิบพร่าเลือนชิดริมฝีปาก ท้าทายยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ปาลินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมไหววับเมื่อถูกรุกฆาตอย่างไม่ทันตั้งตัว ความนิ่งสงบที่เคยมีเริ่มสั่นคลอนภายใต้สัมผัสอุ่นร้อนที่ปลายปกเสื้อ ร่างสูงสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เตรียมจะเอאะคำพูดเผ็ดร้อนกลับคืนไป ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้ขยับโต้เถียงกันอีกครั้ง เสียงเคาะประตูก็กระแทกเข้ามาทำลายบรรยากาศสีชมพูแกมพิษนั้นลงอย่างไร้ความปรานี *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "ขอประทานโทษครับคุณปาลิน... มีแขกไม่ได้รับเชิญมารอพบคุณที่ด้านล่าง แจ้งว่าเป็น 'คู่หมั้น' ของคุณที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศครับ" ร่างของปาลินแข็งทื่อทันทีเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกชั่วขณะ ก่อนจะรีบผลักตัวถอยห่างจากรินดาทันที รินดานิ่งงัน หัวใจที่กำลังเต้นแรงด้วยความฟินกลับกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม รอยยิ้มเยาะเย้ยค่อย ๆ เลือนหายจากใบหน้าสวยเฉี่ยว แทนที่ด้วยความเย็นชาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปิดบังความเจ็บแปลบในอก ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ควีนบีทูโก" มาโดยตลอดนะคะ!