ความอิจฉาเล็กๆ

“บอกตามตรงนะคะคุณภวัต... รินคิดว่าโปรเจกต์นี้ ถ้าเราได้ร่วมงานกันจริงๆ คงมีอะไรสนุกๆ ให้ตื่นเต้นอีกเยอะเลยค่ะ” น้ำเสียงหวานใสที่เจือความขี้เล่นเล็กๆ ลอยข้ามโต๊ะอาหารกึ่งเอาต์ดอร์ของปาร์ตี้รูฟ탑สุดหรูใจกลางย่านธุรกิจ ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับของมหานครเบื้องล่าง รินดาในชุดเดรสผ้าไหมสีเอิร์ธโทนเข้ารูปที่ขับผิวออร่าเปล่งประกายกำลังส่งยิ้มพิมพ์ใจให้ชายหนุ่มร่างสูงโปรดอนาคตไกล ดีกรีทายาทเครือโรงแรมดังระดับประเทศที่นั่งฝั่งตรงข้าม ภวัตหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เขายื่นแก้วแชมเปญเข้ามาใกล้เพื่อชนเบาๆ สายตาที่เขามองนางแบบสาวตัวแม่คนนี้เต็มไปด้วยความหลงใหลอย่างปิดไม่มิด “สำหรับรินแล้ว ผมยอมทำทุกอย่างให้อยู่แล้วครับ... ว่าแต่ งานเลี้ยงเลิกแล้ว เราไปต่อกันที่อื่นไหมล่ะครับ พอดีผมเพิ่งได้ไวน์ตัวหายากมา...” “อุ๊ย ชวนเร็วจังนะคะ รินยังไม่ได้คิดเลยว่าจะ...” “แต่ฉันคิดแทนคุณเรียบร้อยแล้วค่ะ ว่าคุณควรจะหยุดพูดพร่ำเพรื่อแล้วไสหัวไปให้พ้นจากตรงนี้ซะ” เสียงทุ้มต่ำที่เย็นยะเยือกดั่งน้ำแข็งขั้วโลกตัดผ่านบรรยากาศหวานชื่นลงมาฉับพลัน รินดาชะงักค้าง รอยยิ้มบนใบหน้าสะดุดกึกทันทีที่เงยหน้าขึ้นแล้วสบเข้ากับดวงตาดุคมดั่งพญาเหยี่ยวของปาลิน คุณหญิงปาลินแห่งอาณาจักรธุรกิจหมื่นล้านยืนกอดอกอยู่ข้างโต๊ะด้วยชุดสูทกางเกงเข้ารูปสีดำสนิท ดีไซน์เฉียบคมจากรันเวย์ปารีส รัศมีความกดดันแผ่ซ่านรอบตัวจนอุณหภูมิบนดาดฟ้าที่ว่าเย็นเยียบอยู่แล้ว ยิ่งลดฮวบลงไปอีกหลายองศา ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมจดจ้องมองภวัตด้วยสายตาส่งสัญญาณฆ่าชัดๆ ภวัตหน้าเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อเจอแรงกดดันมหาศาลจากนักธุรกิจหญิงแถวหน้า เขากระแอมเบาๆ “เอ่อ... คุณปาลิน สวัสดีครับ พอดีผมกับคุณรินดากำลังคุยเรื่อง...” “ฉันไม่ได้ถามค่ะ ว่าคุณกำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่” ปาลินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบสนิทแต่เฉียบคมรา-มีดโกนอาบน้ำผึ้ง “และฉันก็คิดว่ามารยาทพื้นฐานของการมางานเลี้ยงสังสรรค์ คือการรู้ว่าเมื่อไหร่ควรหยุดรบกวนเวลาส่วนตัวของคนอื่น... หรือว่าที่ตระกูลของคุณไม่ได้อบรมเรื่องนี้มาคะ?” “คุณปาลิน!” ภวัตหน้าเสีย ขบกรามแน่นด้วยความอับอายต่อหน้าสาวสวย แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น รินดาก็ลุกขึ้นยืนช้าๆ ใบหน้าเชิดขึ้นด้วยความถือดี นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มมองตรงไปยังผู้มาใหม่ด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิง ทั้งหมั่นไส้ หงุดหงิด และ... หัวใจที่เต้นรัวอย่างไร้เหตุผล “ทำไมคะคุณปาลิน?” รินดายิ้มมุมปาก น้ำเสียงเย้าแหย่แต่แฝงประกายไฟ “คนเขากกำลังคุยธุรกิจกันอย่างออกรส คุณจะมาไล่แขกของรินแบบนี้ มันดูไม่มีมารยาทเลยนะคะ... หรือว่า...” รินดาก้าวเข้าไปใกล้ปาลินอีกนิด แกล้งโน้มตัวกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน “...หึงคะ?” ปาลินสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาดุไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทดั่งหินผา ความโกรธระอุขึ้นในอกจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ หึงงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ! ผู้หญิงปากร้ายอย่างรินดามีค่าพอให้เธอต้องเสียอาการด้วยหรือไง? “อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยค่ะรินดา” ปาลินยิ้มเยาะด้วยมุมปาก สายตากวาดมองร่างระหงตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความประชดประชัน “ฉันแค่ไม่อยากเห็นภาพบาดตาบาดใจ... อ้อ หมายถึง ไม่อยากเห็นคนในสังกัดทำตัวไร้รสนิยม ยืนอ่อยผู้ชายไปทั่วงานจนเสียชื่อแบรนด์ที่ฉันถือหุ้นอยู่ต่างหากค่ะ” เพล้ง! ประโยคเหมือนเข็มเล่มยาวที่พุ่งตรงมาปักกลางใจ รินดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความกรุ่นโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนควันแทบออกหู รินดาเหยียดยิ้มเย็นชา ดวงตาวาวโรจน์ “อ้อเหรอคะ? ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงชื่อเสียงของริน... แต่บอกไว้ก่อนนะว่ารินจะยืนคุยกับใคร จะไปดื่มไวน์กับใคร มันก็เรื่องส่วนตัวของริน ไม่จำเป็นต้องให้ ‘เจ้านาย’ อย่างคุณมาคอยควบคุมทุกฝีก้าวหรอกค่ะ!” “ถ้ารู้ตัวว่าเป็นแค่ลูกจ้าง ก็ควรทำตัวให้มันสมกับตำแหน่งหน่อยค่ะ อย่าทำตัวเป็นเด็กใจแตกที่วิ่งเข้าหาผู้ชายไม่เลือกหน้า!” ปาลินตอกกลับเสียงกร้าว ความอดทนที่สั่งสมมาทั้งคืนขาดผึงลงเมื่อเห็นภาพที่รินดายืนใกล้ชิดกับไอ้หน้าอ่อนนั่นเมื่อครู่ ภวัตที่เห็นบรรยากาศเริ่มเดือดพล่านจนน่ากลัว จึงรีบขอตัวถอยฉากออกไปทันที ปล่อยให้สองสาว ยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางสายตาของแขกเหรื่อรอบงานที่เริ่มหันมามองด้วยความสนใจ ปาลินจ้องรินดาเขม็ง อกบางกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่ร้อนรน ความหึงหวงที่พยายามกดทับไว้ระเบิดออกมาเป็นคำพูดเชือดเฉือน “เลิกทำตัวน่ารำคาญแบบนี้สักทีรินดา คุณก็รู้ว่าเรามีสัญญาต้องทำร่วมกัน...” “สัญญาบ้าบออะไรนั่น รินฉีกมันทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ค่ะ!” รินดาโพล่งออกมาด้วยความโมโหจัด ดวงตาคู่สวยรื้นหยดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจเล็กๆ แต่เธอรีบกะพริบไล่มันกลับเข้าไป ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น “เกลียดนักใช่ไหมที่เห็นรินมีความสุขกับคนอื่น? งั้นก็เชิญคุณปาลินยืนมองความไร้รสนิยมของรินให้พอใจเลยค่ะ!” พูดจบรินดาก็สะบัดหน้าหนี เตรียมจะเดินเลี่ยงไปยังโซนด้านในของงาน แต่ทว่า... หมับ! ข้อมือเรียวถูกมืออุ่นคว้าหมับไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล ปาลินดึงรั้งร่างบางให้หันกลับมากระแทเข้ากับแผงอกของเธออย่างแรงในมุมอับสายตาของผู้คน รินดาอุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงเบิกกว้างเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับผนังกระจกใสของระเบียงตึกสูงโดยมีร่างสูงของคุณหญิงปาลินกักตัวเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังปะปนกับกลิ่นไวน์จางๆ ลอยอบอวลอยู่ปลายจมูก ปาลินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ที่ข้างแก้ม ดวงตาคู่คมดุฉายแววความคลั่งรักที่ปิดไม่มิดอีกต่อไป แม้คำพูดที่หลุดออกมาจะยังคงร้ายกาจเหมือนเคย “คิดจะหนีไปไหนคะ... เด็กดื้อ” ปาลินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ “ถ้าคุณยังกล้าไปอ่อยผู้ชายหน้าไหนอีกละก็... ฉันจะจูบคุณตรงนี้ ให้ทุกคนในงานได้เห็นกันชัดๆ ไปเลยว่าคุณเป็นของใคร!” รินดาช็อกค้าง ลมหายใจสะดุดกレイ ริมฝีปากอิ่มเผยอค้างด้วยความคาดไม่ถึง หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เธอกำลังจะอ้าปากเถียงกลับนั้นเอง... “อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย พอดีฉันมาตามคุณปาลินไปทางโน้นค่ะ...” เสียงหวานใสที่ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง ทำให้ทั้งคู่ต้องสะ giùk ปาลินผละตัวออกห่างจากรินดาช้าๆ ด้วยใบหน้าเรียบตึงที่กลับมาสวมหน้ากากนักธุรกิจสาวผู้เยือกเย็นอีกครั้ง รินดารีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยความตกตะลึง ผู้หญิงในชุดราตรีสีแดงเพลิงหรูหรากำลังยืนยิ้มหวานหยาดเยิ้มอยู่ตรงทางเข้า เธอกวาดสายตามองปาลินกับรินดาสลับกันด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินดาเย็นเฉียบลงในพริบตา “สวัสดีค่ะคุณรินดา... อ้อ ดิฉัน ‘มีนตรา’ คู่หมั้นเก่าของคุณปาลินเองค่ะ พอดีเพิ่งกลับมาจากนิวยอร์ก ว่าจะมาทักทายคุณปาลินสักหน่อย ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอ... ภาพเด็ดขนาดนี้” ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ควีนบีทูโก" มาโดยตลอดนะคะ!