ทริปวุ่นวายใจ

แก้วคริスタルเจียระไนทรงสูงในมือของรินดาสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะการเคลื่อนตัวของเรือยอชต์ลำหรูที่แหวกผืนน้ำสีครามครามแห่งอันดามัน เสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ จากลำโพงดีไซน์มินิมอลช่วยขับเน้นบรรยากาศยามบ่ายให้ดูเซ็กซี่และหรูหราเกินต้านทาน แต่ทว่า... รินดากลับรู้สึกว่าอากาศรอบตัวเธอกำลังเบาบางลงทุกที ไม่ใช่เพราะลมทะเล หรือเพราะความร้อนของแสงแดดสะท้อนผิวน้ำ แต่เป็นเพราะสายตาคู่คมที่กำลังมองตรงมายังเธอจากโซฟาหนังสีขาวฝั่งตรงข้าม—ปาลิน *“เกมนี้... เรายังอีกยาวไกลค่ะ ตัวแสบ”* ประโยคท้าทายจากค่ำคืนก่อนยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท รินดายังจำรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่ายได้ดี มันคือรอยยิ้มของผู้ล่าที่รู้ว่าเหยื่อกำลังดิ้นรนอยู่ในกำมือ และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมตลอดสี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ตั้งแต่ออกจากท่าเรือ นางแบบสาวพราวเสน่ห์อย่างเธอถึงพยายามตีตัวออกห่าง สร้างกำแพงล่องหนขึ้นมาคั่นกลางระหว่างเธอกับนักธุรกิจสาวผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ รินดาแสร้งก้มหน้าลงสนใจแท็บเล็ตในมือ เลื่อนดูตารางงานแฟชั่นวีคหน้าแบบผ่านๆ ทั้งที่ตัวอักษรพวกนั้นไม่ได้เข้าสมองเลยสักนิด เธอแค่ต้องการส่งสัญญาณชัดเจนว่า *‘ฉันไม่ว่าง และไม่อยากเล่นเกมกับคุณ’* “ถ้าจะแสร้งทำเป็นอ่านหนังสือพิมพ์หัวสีหัวใจกุ๊กกิ๊กขนาดนั้น ช่วยกลับด้านแท็บเล็ตก่อนดีไหมคะคุณรินดา หัวข้อข่าวเศรษฐกิจหน้าหนึ่ง คงไม่ได้ช่วยให้คุณเข้าใจเรื่องแฟชั่นมากขึ้นหรอกนะ” เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้าแหย่ดังขึ้น ทำเอารินดาต้องสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นขมวดคิ้วมุ่นทันที ปาลินย้ายร่างระหงในชุดเดรสผ้าลินินสีขาวพลิ้วไหวมานั่งลงบนเบาะข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมกลิ่นอายทะเลจางๆ ลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้รัศมีความเซ็กซี่ของอีกฝ่ายรุกรานพื้นที่ส่วนตัวของเธออย่างไร้ความเกรงใจ “สายตาของคุณนี่ว่างมากสินะคะคุณปาลิน ถึงได้เอาแต่ส่องความเคลื่อนไหวของฉันอยู่ได้” รินดาวางแท็บเล็ตกระแทกโต๊ะกระจกเบาๆ พลอยส่งสายตาเฉี่ยวคมกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ “ว่างมากจนไม่มีโปรเจกต์ไหนให้บริหารแล้วหรือไงคะ หรือว่าหุ้นในตลาดหลักทรัพย์มันร่วงจนคุณว่างงาน?” “หุ้นน่ะมั่นคงดีค่ะ... แต่ถ้าถามถึงเรื่องหัวใจ...” ปาลินเว้นจังหวะ เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินดาต้องเอนหลังหนีโดยอัตโนมัติ “อันนั้นยอมรับเลยค่ะว่ากำลังรวน เพราะมีใครบางคนแถวนี้ชอบทำตัวเป็นอีกลิ่งก์ที่เชื่อมต่อยากเย็นเหลือเกิน” “ฉันไม่ใช่ไวรัสคอมพิวเตอร์นะคะ ที่คุณจะต้องมาคอยอัปเดตระบบหรือเว้นระยะห่าง” รินดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ตั้งใจจะเดินหนีไปยังโซนหัวเรือเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ แต่ทว่า... ปาลินเร็วกว่า เรียวแขนเรียบเนียนแต่เต็มไปด้วยพละกำลังคว้าเข้าที่ข้อมือของเธอเบาๆ ไม่ได้บีบรัดจนเจ็บ แต่กุมไว้มั่นคงพอที่จะทำให้รินดาต้องหยุดชะงัก ปาลินลุกขึ้นตามมาติดๆ ส่วนสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ดวงตากลมโตสีนิลของปาลินสะท้อนภาพรินดาที่กำลังฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อยแต่พยายามกลบเกลื่อนไว้ด้วยความดื้อรั้น “ปล่อยค่ะ” รินดาเสียงแข็ง พยายามดึงข้อมือกลับ “ไม่ปล่อยค่ะ” ปาลินตอบกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น “เราคุยกันไม่รู้เรื่อง จะเดินหนีอีกรอบไม่ได้นะคะ คุณรินดา... ทำไมช่วงนี้ถึงคอยแต่จะหลบหน้าฉันล่ะคะ? ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ หรือว่า...” ปาลินโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหู เสียงกระซิบพร่าต่ำทำเอาขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง “...หรือว่าคุณกำลังกลัวใจตัวเองกันแน่?” คำถามนั้นราวกับศรอาบยาพิษที่พุ่งตรงเข้าปักกลางใจ รินดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจเจ้ากรรมทรยศเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน เธอนึกเกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้แบบนี้เป็นที่สุด ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมีอิทธิพลต่อความนิ่งสงบของเธอได้ง่ายดายนัก? ทั้งที่เธอตั้งปฏิญาณไว้แล้วแท้ๆ ว่าจะไม่มีทางเปิดใจให้ใครเข้ามาเหยียบย่ำซ้ำรอยเดิมอีก “เพ้อเจ้ออะไรของคุณ!” รินดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดกลบเกลื่อนความหวั่นไหว “ฉันแค่รำคาญ... ไม่อยากหายใจร่วมกับคนเอาแต่ใจตัวเองก็เท่านั้นเอง ปล่อยมือได้แล้วค่ะ ไม่งั้นฉันจะหาว่าคุณคุกคามทางเพศนะ” ปาลินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจราวกับแมวตัวใหญ่ที่กำลังสนุกกับการต้อนหนูจนมุม ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเนียนที่ขึ้นสีเรื่อด้วยความโกรธ (หรือความเขินกันแน่นะ) อย่างลึกซึ้ง นิ้วเรียวยาวที่ว่างอยู่เอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปลิวมาปรกแก้มของรินดาออกให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้รินดาตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป “ถ้าการคุกคามมันทำให้คุณใจเต้นแรงได้ขนาดนี้... ฉันอาจจะพิจารณาทำมันบ่อยๆ นะคะ” ปาลินกระซิบเสียงพร่า แววตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของรินดาด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด “จำไว้นะคะรินดา... ยิ่งคุณถอยห่าง ฉันยิ่งจะเข้าไปใกล้ คุณไม่มีทางหนีพ้นเกมนี้หรอก” รินดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ ด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่ฝึกฝนมาเป็นอย่างดีในฐานะนางแบบมืออาชีพ “มั่นใจเกินไปหรือเปล่าคะคุณปาลิน ระวังเถอะค่ะ... คนที่ถือไพ่เหนือกว่าในตอนแรก อาจจะเป็นคนเดียวที่หมดตัวตอนจบเกม” ปาลินยิ้มรับคำขู่ คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้เธอกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งทำให้ประกายในตาคู่สวยวับวาวขึ้นด้วยความท้าทาย ร่างเพรียวขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรินดาเริ่มสับสนว่าใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำในเกมนี้ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง มีเพียงเสียงคลื่นกระทบกราบเรือและเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ปาลินค่อยๆ ลดมือลงมาประสานเข้าที่ปลายนิ้วของรินดา บีบกระชับเบาๆ เป็นเชิงบังคับกลายๆ ว่าจะไม่ยอมปล่อยให้เธอเดินหนีไปไหนอีก ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของปาลินกำลังจะโน้มเข้ามาใกล้เพื่อปิดระยะห่างสุดท้าย เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนทักทายจากทางด้านหลังก็ดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูอมพิศวาสนั้นทันที “อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ขัดจังหวะอะไรสวีทกันอยู่หรือเปล่าเอ่ย พอดีฉันเอาเอกสารสัญญาล็อตใหม่มาให้คุณปาลินเซ็นด่วนค่ะ... อ้าว! รินดา ก็อยู่ตรงนี้ด้วยเหรอเนี่ย หน้าแดงเชียว อากาศร้อนเหรอจ๊ะ?” ร่างของเลขาฯ สาวคนสนิทก้าวพรวดพราดเข้ามาที่โซนดาดฟ้าเรือโดยไม่ให้สุ้มให้เสียง พร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือที่ชูขึ้นสูง รินดารีบสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของปาลินทันที ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งเห่อร้อนขึ้นไปอีกด้วยความกระอักกระอ่วนใจ เธอกระแอมเบาๆ เพื่อปรับเสียงให้เป็นปกติแล้วหันหลังหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้มรู้ทันของเลขาฯ คนนั้น ปาลินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างหัวเสีย เธอปรายตาคมกริบมองลูกน้องสาวที่เข้ามาผิดจังหวะเวลาแบบพอดิบพอดีจนอยากจะกุมขมับ แต่ก่อนที่ปาลินจะทันได้เอ่ยปากไล่ใครให้พ้นทาง สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นหน้าจอแท็บเล็ตที่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งสว่างวาบขึ้นมาเพราะการแจ้งเตือนอีเมลฉบับใหม่ที่เพิ่งเด้งเข้ามา ชื่อผู้ส่งอีเมลปริศนา... ทำให้รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของนักธุรกิจสาวหายวับไปในพริบตา เหลือเพียงความตื่นตระหนกและแววตาที่ไหววูบอย่างที่รินดาไม่เคยเห็นมาก่อน “คุณปาลิน... เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” รินดาหันมาเห็นสีหน้าเปลี่ยนไปของอีกฝ่ายพอดี จึงอดถามด้วยความแปลกใจไม่ได้ ปาลินเงยหน้าขึ้นสบตารินดา ชั่วขณะหนึ่งมีความลับบางอย่างฉายชัดอยู่ในแววตานั้น ก่อนที่ปาลินจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเฉียบจนน่ากลัว “เกมนี้... อาจจะไม่ได้มีแค่เราสองคนแล้วล่ะค่ะ รินดา” *ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ควีนบีทูโก" มาโดยตลอดนะคะ!*