กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย

“ถอยไปค่ะคุณปาลิน ห้องแต่งตัวออกจะกว้าง ทำไมต้องมาเบียดรินด้วยคะ” น้ำเสียงของรินดาตวัดขึ้นสูงเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนจังหวะหัวใจที่เต้นรำอย่างไร้ทิศทางอยู่ในอก ภายใต้แสงไฟสีวอร์มไลท์จากกระจกเงาบานใหญ่ในห้องแต่งตัวส่วนตัวหลังเวทีแฟชั่นโชว์ระดับประเทศ กลิ่นอายความหรูหราของแบรนด์น้ำหอมเฉพาะตัวที่โชยมาจากร่างระหงของหญิงสาวตรงหน้า กำลังทำลายสติสัมปชัญญะของนางแบบสาวผู้ขึ้นชื่อว่าปากกล้าและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอย่างเธอทีละน้อย ปาลิน นักธุรกิจสาวผู้ทรงอิทธิพลและเจ้าของโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ในค่ำคืนนี้ ไม่ได้ถอยร่นตามคำไล่ กลับก้าวล้ำเข้ามาจนระยะห่างแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตยกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างใบหูของรินดาอย่างถือวิสาสะ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้รินดาเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ “เบียดตรงไหนคะรินดา ฉันแค่มองหาความรับผิดชอบ... จากคนที่เกือบทำให้โชว์ของฉันพังเมื่อกี้ต่างหาก” ปาลินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เจือความเย้าแหย่ที่จงใจยั่วโมโห “หรือว่า... คุณกำลังตื่นเต้น ที่เราอยู่ใกล้กันขนาดนี้คะ?” รินดาตวัดสายตาดุๆ กลับไปทันควัน พยายามซ่อนความสั่นไหวไว้ใต้ท่าทีแข็งกร้าว “หลงตัวเองไปหน่อยไหมคะคุณปาลิน รินผ่านรันเวย์มานับไม่ถ้วน ไม่เคยมีคำว่าตื่นเต้นกับเรื่องไร้สาระ โดยเฉพาะกับ... คนที่ชอบใช้อำนาจบาทใหญ่รังแกคนอื่น” “ปากเก่งจังนะคะ” ปาลินหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมกวาดมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างถือดี ราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังสนุกสนานกับการต้อนเหยื่อให้จนมุม “แต่แปลกนะคะ ปากบอกว่าไม่ แต่ตัวคุณสั่นซะจนฉันสัมผัสได้... หรือเพราะกลิ่นน้ำหอมขวดนี้กันแน่นะ ที่ทำให้คุณเสียอาการ” ว่าแล้วปาลินก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินดาต้องเอนตัวหนีจนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะเครื่องแป้ง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นกุหลาบป่าและไม้หอมอบอวลอยู่ในพื้นที่แคบๆ นี้ มันเป็นกลิ่นเดียวกันกับที่เธอเคยคุ้นเคย... กลิ่นที่ฝังAลึกอยู่ในความทรงจำเมื่อหลายปีก่อน กลิ่นที่เธอกลอบฝังมันไว้พร้อมกับหัวใจที่เคยถูกทำลาย รินดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรำโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน รสชาติความเจ็บปวดในอดีตตีรวนขึ้นมาในอก แต่ความทิฐิกลับสั่งให้เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ ปลายจมูกของทั้งคู่แทบจะชนกันในเสี้ยววินาทีนั้น ความใกล้ชิดที่อันตรายเกินต้านทานทำให้ห้องแต่งตัวที่เคยหรูหรากลายเป็นห้องขังไร้อากาศ “หยุดเล่นเกมบ้าๆ นี่สักทีค่ะคุณปาลิน” รินดากระซิบเสียงลอดไรฟัน มือบางยกขึ้นดันลาดไหล่ภายใต้เสื้อสูทผ้าไหมราคาแพงของอีกฝ่ายไว้ “รินไม่ใช่ของเล่นของคุณ และต่อให้คุณจะเอาเงินมาฟาดหัวหรือใช้สถานะอะไรมาขู่ รินก็ไม่มีทาง...” คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อปาลินขยับเข้ามาประชิดอย่างไร้ช่องว่าง ฝ่ามืออุ่นจัดเอื้อมมาประคองกรอบหน้าของรินดาไว้มั่นด้วยความเร็วที่ตั้งตัวไม่ทัน ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างลึกซึ้ง ความเย่อหยิ่งและเย็นชาในดวงตาของนักธุรกิจสาวแปรเปลี่ยนเป็นประกายความโหยหาบางอย่างที่ร้อนแรงจนรินดาผวา “ถ้าฉันไม่ได้เล่นเกมล่ะคะรินดา...” น้ำเสียงของปาลินเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่ากลัว ความนุ่มนวลที่เจืออยู่ในนั้นทรงพลังเสียจนกำแพงที่รินดาสร้างขึ้นมาหลายปีสั่นคลอน “ถ้าฉันแค่อยากได้... สิ่งที่เคยเป็นของฉันคืนมาล่ะคะ?” รินดาเบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำพูดที่ชวนให้ใจสั่นระรัว ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน ปลายนิ้วของปาลินลูบไล้เบาๆ ที่พวงแก้มเนียนอย่างทะนุถนอม ราวกับเผลอตัวลืมสถานการณ์รอบตัวไปชั่วขณะ ริมฝีปากอิบอิ่มของปาลินเคลื่อนเข้ามาใกล้เรียวปากของเธอทีละน้อย ช้าๆ ทว่ามั่นคง จนรินดาเผลอเผยริมฝีปากออกด้วยความประหม่า ดวงตาปิดลงครึ่งหนึ่งราวกับถูกสะกดจิต ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่แทบจะสัมผัสกัน เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติด พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาท “คุณปาลินคะ! แขกผู้ใหญ่จากฝรั่งเศสรออยู่ที่ห้องรับรอง... เอ่อ... ขอประทานโทษค่ะ!” รินดาสดุ้งสุดตัว ผลักร่างของปาลินออกห่างอย่างแรงด้วยใบหน้าที่แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู หญิงสาวหอบหายใจถี่กระชั้น รีบหันหลังกลับไปจัดเสื้อผ้าหน้าผมหน้ากระจกเพื่อกลบเกลื่อนความรัญจวนที่ยังค้างคาอยู่ในอก ปาลินถอยหลังกลับไปยืนในระยะปลอดภัย ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดที่ถูกขัดจังหวะ ดวงตาสีเข้มหันไปมองผู้ช่วยสาวที่ยืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่ตรงประตูด้วยแววตาดุร้ายราวกับอยากจะกินเลือดกินเนื้อ “ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าห้ามใครรบกวนจนกว่าฉันจะสั่ง!” ปาลินตวัดเสียงดุจนผู้ช่วยสาวก้มหน้าแทบชิดพื้น “ขอโทษค่ะคุณปาลิน แต่... แต่ว่าแขกคนสำคัญคนนี้ ยืนกรานว่าจะต้องพบคุณให้ได้ค่ะ เขาบอกว่าบินตรงมาจากปารีสเพื่อมาเซอร์ไพรส์คุณโดยเฉพาะ...” ปาลินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญใจ ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากไล่ ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มชาวต่างชาติในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบกริบก็ก้าวพ้นตัวผู้ช่วยสาวเข้ามาในห้องแต่งตัว พร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ทำให้รินดาต้องหันกลับไปมอง และเมื่อชายหนุ่มคนนั้นเอמהชื่อเรียกปาลินด้วยน้ำเสียงคุ้นเคย รินดาก็รู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ... สมองขาวโพลนทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาใจฟูและอินไปกับเคมีสุดแซ่บในตอนนี้ด้วยนะคะ!