คนปากร้ายกับยัยเด็กดื้อ

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและท่าทีสนิทสนมเกินงามของนายแบบลูกครึ่งหน้าใหม่ที่จงใจโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนเกือบชิดริมฝีปากของรินดา กลายเป็นชนวนระเบิดเวลาชั้นดีที่ทำให้บรรยากาศหรูหราของงานปาร์ตี้ริมสระน้ำระดับเอ็กซ์คลูซีฟในค่ำคืนนี้เดือดพล่านขึ้นมาทันตาเห็น รินดากำลังจะเอייהปฏิเสธพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากตามสไตล์นางแบบสาวเบอร์หนึ่งที่ไม่เคยยอมให้ใครมาล้ำเส้น แต่ทว่า... พรึบ! ร่างสูงระหงในชุดราตรีผ้าไหมสีมรกตสั่งตัดพิเศษของปาลินก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเขาทั้งสองคนอย่างอารักขา ราวกับพายุเฮอร์ริเคนย่อมๆ ที่หอบเอาความเย็นยะเยือกและกลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังระดับโลกเข้าปะทะจมูกจนคนรอบข้างต้องผถอยร่น "ดูเหมือนคุณกรณ์จะงานยุ่งกับแขกท่านอื่นอยู่นะคะ พอดีฉันมีเรื่อง 'ด่วนมาก' ที่ต้องคุยกับรินดาในฐานะพรีเซนเตอร์หลัก... หวังว่าจะไม่รบกวนเวลาอันมีค่าของคุณหรอกใช่ไหมคะ?" เสียงหวานเฉียบคมราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้งเอ่ยขึ้น รอยยิ้มบนเรียวปากสีไวน์แดงของปาลินนั้นงดงามจนหยาดเยิ้ม แต่กลับแฝงประกายไฟพะเนียงในดวงตาคู่สวยที่จ้องมองนายแบบหนุ่มจนอีกฝ่ายถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือเกาหัวด้วยความเกร็ง กรณ์ หัวเราะแห้งๆ "อ่า... ครับ คุณปาลิน เชิญตามสบายครับ ผมแค่ทักทายน้องรินดาเฉยๆ" เมื่อชายหนุ่มถอยร่นออกไปจนพ้นรัศมีสายตา รินดาก็ไวกว่าที่จะปล่อยให้บรรยากาศอึดอัดครอบงำ นางแบบสาวปรายตามองผู้บริหารสาวทรงอิทธิพลด้วยแววตาท้าทาย เธอยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบเบาๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างนึกสนุก "แหม คุณปาลินคะ... ร้อนรนอะไรขนาดนั้นล่ะคะ หรือว่ากลัวว่าพรีเซนเตอร์ร้อยล้านของคุณจะถูกคาบไปกินซะก่อน?" รินดาจงใจลากเสียงยาวอย่างยั่วเย้า ปล่อยให้สายตาคมกริบกวาดสำรวจใบหน้าเนียนใสที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อตรงพวงแก้มอย่างเห็นได้ชัด แม้เจ้าตัวพยายามจะกลบเกลื่อนด้วยการเชิดหน้าขึ้นสูงก็ตาม "เพ้อเจ้ออะไรของเธอยัยตัวแสบ" ปาลินตวัดเสียงใส่ทันที ดวงตาคู่คมวาววับด้วยความขัดเคือง "ฉันก็แค่ไม่อยากให้คนในสังกัดทำตัวไร้รสนิยม ยืนคลอเคลียกับเด็กฝึกงานหน้าตาพาร์ทไทม์ในงานเปิดตัวแบรนด์ระดับไฮend มันเสียภาพลักษณ์บริษัทหมด" "อ๋อเหรอคะ? นึกว่าหึงซะอีก" รินดาแกล้งเอียงคอมองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ขยับเข้าไปใกล้จนกลิ่นกายหอมละมุนของทั้งคู่เจือจานอยู่ในอากาศเดียวกัน "เห็นเดินมาหน้าตาถมึงทึง รัศมีอำมหิตแผ่ซ่านซะขนาดนั้น นึกว่าหวงก้างซะอีกค่ะคุณขา" "ใครหวงเธอกัน! อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยรินดา" ปาลินเผลอเสียงดังขึ้นเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบเย็นชาตามเดิม ทว่ามือเรียวที่ถือคลัตช์หนังจระเข้ราคาแพงกลับบีบเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "ฉันแค่ทำหน้าที่บอสที่ดี กลัวเธอเผลอไปทำตัวตกมضตกม้าวอะไรน่าเกลียดในงานที่ฉันลงทุนลงแรงต่างหาก" "ปากแข็งจังนะคะ..." รินดาหรี่ตามองอย่างจับผิด หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งเมื่อเห็นประกายความหึงหวงที่ซ่อนอยู่ก้นบึ้งดวงตานั้น แม้ปากจะบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา แต่การกระทำที่พุ่งเข้ามาขัดขวางเมื่อครู่มันฟ้องชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร "ฉันไม่ได้ปากแข็ง แต่เธอต่างหากที่ปากดีไม่เลิก!" ปาลินสวนกลับทันควัน ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาในอกเมื่อเห็นรอยยิ้มระรื่นของอีกฝ่าย "ถ้าว่างมากนัก ก็ไปต้อนรับแขกวีไอพีทางโน้นโน่นค่ะ อย่ามาลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงนี้" พูดจบ ปาลินก็สะบัดหน้าหนีเตรียมจะเดินเลี่ยงไปอีกทางด้วยความหมั่นไส้ แต่รินดากลับไวout เร็วกว่า เธอยื่นมือไปคว้าข้อแขนเรียวของอีกฝ่ายเอาไว้เบาๆ รั้งให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วที่แตะลงบนผิวเนื้อทำเอาปาลินชะงักกึก ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเธอนั้นใกล้กันเกินกว่าปกติ ดวงตาคู่คมของรินดาสะท้อนภาพของเธอไว้อย่างชัดเจน พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "จะรีบไปไหนล่ะคะคุณปาลิน... ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว มาเคลียร์ให้รู้เรื่องก่อนดีกว่าไหม ว่าทำไมเวลาเห็นคนอื่นมาเข้าใกล้ฉันทีไร คุณถึงต้องทำหน้าเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อเขาทุกที" "ปล่อยนะรินดา คนมองกันหมดแล้ว!" ปาลินกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงแขนกลับแต่รินดากลับกระชับมือแน่นขึ้น ไม่ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายหลุดรอดไปง่ายๆ "ช่างหัวคนอื่นสิคะ สนใจแค่ฉันคนนี้ก็พอ..." รินดาจงใจลดเสียงลงกระซิบข้างใบหูขาวผ่อง น้ำเสียงพร่าต่ำและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด "หรือว่า... ที่จริงแล้วที่คุณคอยตามหึงตามหวงฉัน เป็นเพราะคุณเองก็..." ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของปาลินดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนแซ่บในเสี้ยววินาทีวิกฤตพอดี ปาลินสะดุ้งสุดตัวราวกับคนทำความผิด รีบฉวยจังหวะนั้นสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมแล้วควิบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ แต่เพียงแค่กวาดตามองข้อความสั้นๆ บนหน้าจอ ปาลินก็หน้าถอดสี รอยยิ้มเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ร่างบางแข็งทื่อไปชั่วขณะราวกับถูกแช่แข็งด้วยความตกใจ รินดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจกับปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันของคนตรงหน้า "เป็นอะไรไปคะ ใครส่งข้อความมา หน้าถึงได้ซีดเป็นไก่ต้มขนาดนั้น" ปาลินเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาที่เคยแข็งกร้าวและมั่นอกมั่นใจ บัดนี้กลับฉายแววความกังวลและตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด เธอมองหน้ารินดาสลับกับหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความลังเล ก่อนจะเอ่ยชื่อคนๆ หนึ่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย "เขา... กลับมาแล้ว..." "ใครคะ?" รินดาถามเสียงเข้ม รู้สึกถึงลางสังหรณ์ประหลาดที่แล่นริ้วขึ้นมากลางสันหลัง ยังไม่ทันที่ปาลินจะได้เอמהคำตอบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำอันทรงเสน่ห์ที่เอמהเรียกชื่อปาลินด้วยน้ำเสียงที่รินดาไม่มีวันลืม... "ไงครับปาลิน... ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ คิดถึงผมไหม?" รินดาชะงักกึก ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ สมองขาวโพลนทันทีเมื่อหันกลับไปมองเจ้าของเสียงนั้น... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความสัมพันธ์สุดแซ่บของพวกเธอนะคะ!