รันเวย์นี้มีเราแค่สอง

แสงแฟลชจากสื่อมวลชนนับร้อยสาดกระทบเข้ากับเพดานกระจกคริสตัลของแกรนด์บอลรูมจนระยิบระยับราวกับดวงดาวนับพัน แต่วินาทีนี้ สำหรับรินดาแล้ว แสงเหล่านั้นกลับคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะกรีดเฉือนผิวเนื้อของเธอให้แหลกละเอียด "หุบปากซะ ถ้ารไม่อยากให้ฉันทำให้ตระกูลของคุณกลายเป็นแค่เศษกระดาษบนหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์พรุ่งนี้เช้า" น้ำเสียงของปาลินต่ำลึกและเยียบเย็น ทว่าก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของหญิงสาวที่ถูกตรึงไว้ด้วยอ้อมแขนอันทรงพลัง ร่างสูงสง่าในชุดราตรีผ้าซาตินสีมรกตเข้ารูปปักคริสตัลระยิบระยับของนักธุรกิจสาวทรงอิทธิพลไม่ได้ขยับถอยหนีแม้แต่น้อย กลับยิ่งก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของรินดาแนบชิดไปกับแผงอกอุ่นร้อนภายใต้การโอบกอดที่ดูราวกับคู่รักกำลังกระซิบกระซาบคำหวาน แต่สายตาดุร้ายที่ปาลินใช้กวาดมองกลุ่มไฮโซและนักข่าวรอบทิศทางนั้น... คมกริบและดุดันเสียยิ่งกว่าคมดาบ รินดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวระส่ำจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก ความตกใจจากหลุมพรางทางสังคมที่ถูกขุดล่อไว้เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความระอุร้อนที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงพวงแก้ม เมื่อตระหนักได้ว่าตำแหน่งที่พวกเธอยืนอยู่นั้น... สนิทชิดเชื้อเกินกว่าคำว่า "คนรู้จัก" ไปไกลโขแล้ว "คุณปาลิน... ปล่อยฉันนะ" รินดาเค้นเสียงกระซิบลอดไรฟัน พยายามขยับตัวถอยหลังแต่เอวบางกลับถูกวงแขนแข็งแกร่งของอีกฝ่ายรั้งตรึงไว้แน่นสนิทราวกับคีมเหล็ก "เล่นละครอะไรของคุณคะเนี่ย สถานการณ์นี้มัน..." "ชูว์..." ปาลินส่งเสียงปรามเบาๆ ริมฝีปากสีแดงก่ำเคลือบลิปสติกแบรนด์ดังเคลื่อนเข้าใกล้ใบหูของนางแบบสาวจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียน "ถ้าไม่อยากให้ยัยคุณหนูตกกระป๋องตระกูลดังนั่นเดินมาตบหน้าคุณกลางงานโชว์โง่ ก็หุบปากแล้วซบลงที่อกฉันซะดีๆ รินดา" ประโยคคำสั่งที่แฝงความเผด็จการแต่นุ่มนวลในคราวเดียวกันทำให้รินดาต้องกัดริมฝีปากล่างอย่างขัดใจ สายตาคมกริบของเธอกวาดมองไปยังเบื้องหน้า ณ จุดที่ "คุณหญิงมาริسا" ผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการแฟชั่นและบรรณาธิการนิตยสารหัวสีชื่อดังกำลังเดินตรงดิ่งเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เคลือบยาพิษ ข้างกายของหญิงสูงวัยคือชายหนุ่มทายาทตระกูลดังผู้ซึ่งตกเป็นข่าวหน้าหนึ่งเรื่องการถอนหมั้นกับเธอเมื่อสัปดาห์ก่อน แผนการเหยียบย่ำเธอให้จมธรณีกลางงานกาลาการกุศลประจำปีถูกวางไว้ล่วงหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ... เว้นเสียแต่ว่าตัวแปรอย่าง "ปาลิน" จะก้าวเข้ามาพลิกกระดานเกมนี้เสียก่อน "อุ๊ย ตายจริง..." เสียงแหลมสูงของคุณหญิงมาริสดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ถูกสร้างขึ้นโดยฝูงชนที่หยุดยืนดูการปะทะกันอย่างเงียบเชียบ "นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณปาลินนี่เองค่ะ ถึงว่า... งานการกุศลปีนี้ดูมีสีสันขึ้นเป็นกอง แต่เอ๊ะ... ควงแขนกันมาแบบนี้ หรือว่าข่าวลือเรื่องที่คุณปาลินสนใจเด็กในสังกัดคนนี้จะเป็นเรื่องจริงคะ?" คำถามที่เจือด้วยความเหยียดหยามพุ่งตรงมายังรินดาอย่างไม่ไว้หน้า บรรยากาศรอบโต๊ะวีไอพีพลันเย็นเยียบลงในพริบตาเดียว นักข่าวหลายสำนักรีบยกกล้องขึ้นบันทึกภาพทุกอริยาบทอย่างไร้ความปรานี รินดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความชาหนาแล่นปราดขึ้นมาที่ขมับ เธอเตรียมจะอ้าปากสวนกลับด้วยวาจาเชือดเฉือนตามสไตล์นางแบบสาวปากจัดที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร หากแต่... ปาลินกลับไวกว่า นักธุรกิจสาวผู้ทรงอิทธิพลไหวไหล่เบาๆ อย่างไม่ี่แยแส รอยยิ้มเย้ายวนใจถูกจุดขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าและเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ปาลินขยับตัวก้าวออกไปข้างหน้าเพียงครึ่งก้าวเพื่อบังร่างของรินดาไว้มิดชิด ราวกับพญาอินทรีที่กางปีกปกป้องลูกนกในอาณัติ แม้ว่าลูกนกตัวนั้นจะพยศและพ่นพิษใส่เธอมาตลอดก็ตาม "เรื่องของฉันกับรินดา จะเรียกว่าข่าวลือหรือความจริง... คุณหญิงคิดว่ามันจำเป็นต้องรายงานให้คนนอกอย่างคุณทราบด้วยเหรอคะ?" เสียงหวานกังวานแต่เฉียบคมบาดลึกดังขึ้นโดยไม่ต้องใช้ไมโครโฟน ปาลินเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ท่าทีถือดีและทรงอำนาจทำเอาคุณหญิงมาริสาสะعึกไปชั่วขณะ รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสูงวัยกระตุกเกร็ง "ดิฉันแค่หวังดีค่ะคุณปาลิน กลัวว่าคนระดับคุณจะโดนเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าหลอกเอา..." "ระวังปากหน่อยนะคะคุณหญิง..." ปาลินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงแม้จะนุ่มนวลแต่กดต่ำลงจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบจะติดลบ "คนที่คุณกำลังวิจารณ์ด้วยคำพูดต่ำๆ อยู่นี้ คือคนสำคัญที่สุดในโปรเจกต์รันเวย์ระดับร้อยล้านที่ฉันเป็นเจ้าภาพ และที่สำคัญที่สุด..." รินดาที่ยืนอยู่ด้านหลังเบิกตากว้างขึ้นอีกครั้งเมื่อปลายนิ้วเรียวยาวของปาลินเอื้อมมาจับมือเธอ ลากผ่านฝ่ามือที่ชื้นเหงื่อขึ้นไปประสานนิ้วเข้าหากันแน่นท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ ก่อนที่ปาลินจะหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่อ่อนแสงลงวูบหนึ่ง... สายตาที่อบอุ่นและคลั่งรักจนคนถูกมองใจสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ "...เธอคือคนเดียวในห้องนี้ ที่มีสิทธิ์ยืนเคียงข้างฉันบนรันเวย์" คำประกาศกร้าวที่ดังก้องไปทั่วทั้งห้องโถงทำให้เสียงกระซิบกระซาบของฝูงชนเงียบกริบลงทันที ทายาทหนุ่มตระกูลดังที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ข้างคุณหญิงมาริสากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่รินด้ารู้สึกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง ความโกรธเกรี้ยวและความอับอายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก... มันทั้งอุ่นวาบ ทั้งตื่นเต้น และน่าหงุดหงิดใจในเวลาเดียวกันที่เธอต้องตกเป็นฝ่าย "ได้รับการปกป้อง" จากผู้หญิงปากร้ายคนนี้ ปาลินหันกลับมาเผชิญหน้ากับรินดาเต็มตัว นิ้วเรียวยังคงประสานมือกับเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย มืออีกข้างยกขึ้นทัดปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาข้างแก้มของนางแบบสาวอย่างทะนุถนอม สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับขนนก แต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนมหาศาลในใจของคนทั้งคู่ "หายใจเข้ารินดา..." ปาลินกระซิบเบาๆ มีเพียงเธอกับรินดาที่ได้ยิน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของนักธุรกิจสาว "เกมนี้ฉันเป็นคนเปิด ฉากต่อไปคุณต้องเล่นตามบทที่ฉันวางไว้... เข้าใจไหมคะ?" รินดากลืนก้อนสะอื้นในลำคอลงไป เธอเชิดคางขึ้น รวบรวมความมั่นใจทั้งหมดกลับคืนมาในพริบตาเดียว ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาคู่คมของปาลินอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะยกยิ้มมุมปากตอบกลับไปด้วยท่าทีที่เย่อหยิ่งไม่แพ้กัน "ถ้าคิดจะใช้ฉันเป็นเครื่องมือแก้เกม คุณต้องจ่ายค่าตัวแพงกว่านี้นะคะคุณปาลิน" ปาลินหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างพึงพอใจ "แพงแค่ไหน ฉันก็จ่ายไหว..." ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุไปด้วยเคมีอันร้อนแรงและสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเจ้านายกับลูกน้องนั้นเอง... เสียงปรบมือเยาะเย้ยชุดใหญ่ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของประตูห้องโถงวีไอพี พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของ "ชายหนุ่มปริศนา" ที่ก้าวผ่านกลุ่มการ์ดเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ใบหน้านั้นคมคาย รอยยิ้มเย็นชาฉาบอยู่บนริมฝีปาก และดวงตาคู่คมกริบที่จ้องตรงมายังปาลินและรินดาเต็มไปด้วยประกายแห่งความท้าทาย "เล่นละครรักโรแมนติกกันได้สมบทบาทดีนี่ครับ... พี่ปาลิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในงาน "แต่เสียดายนะ... ที่เกมนี้ มันยังไม่ได้เริ่มด้วยซ้ำ" รินดาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นรอยยิ้มอันตรายบนใบหน้านั้น... รอยยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในวินาทีสุดท้าย! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุน "ควีนบีทูโก" เสมอมานะคะ มาร่วมลุ้นตอนต่อไปกันต่อเลยค่ะ!