บททดสอบความอดทน

"ถอยออกไป..." รินดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นพร่าในลำคอ ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังชายแปลกหน้าที่ก้าวล้ำเส้นเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอ รัศมีคุกคามจากเขาทำให้ขนอ่อนทั่วร่างลุกชัน "หึ... ปากเก่งเหมือนเดิมเลยนะ รินดา" ชายผู้นั้นเหยียดยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับแฝงไปด้วยความอาฆาตที่รินดาจำได้แม่นยำจากส่วนลึกของความทรงจำที่เธอพยายามฝังกลบมาตลอดสามปี "ฉันบอกให้ถอยไป ถ้าไม่อยากให้ฉันเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัย!" รินดาถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับกำแพงห้องเย็นเฉียบ แต่ก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงพลังก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของชายแปลกหน้า ตามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่เหมือนกับน้ำแข็งขั้วโลกที่จู่โจมหัวใจของทุกคนในห้องจนหยุดเต้น "ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญจะกำลังทำหน้าที่ผิดที่ผิดทางอยู่นะคะ" ปาลินก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดคลุมผ้าไหมสีดาร์กช็อกโกแลต เธอไม่ได้ดูตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ใบหน้าสวยจัดนั้นนิ่งเฉยทว่าแฝงไปด้วยอำนาจมืดที่บดขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้า มือเรียวสวยปัดปอยผมเล็กน้อย ก่อนจะใช้สายตาคมกริบกวาดมองชายแปลกหน้าคนนั้นดุจมองเศษฝุ่นผง "คุณหญิงปาลิน..." ชายคนนั้นชะงัก รอยยิ้มเหยียดหายวับไปทันที "ออกจากวิลล่าของฉันไป ก่อนที่ฉันจะทำให้คุณหายไปจากวงโคจรของโลกนี้อย่างถาวร" ปาลินเอ่ยเสียงเรียบ แต่กระแสความกดดันนั้นทำเอาอากาศในห้องแทบหยุดหมุน เมื่อคนตรงหน้าจำนนต่ออำนาจและถอยออกไปอย่างรวดเร็ว ปาลินก็หันกลับมาหาคนรักของเธอ ท่าทีเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งขรึม รินดาถอนหายใจยาว ร่างกายที่เกร็งแข็งค่อยๆ ผ่อนคลายลง ทว่าเธอยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ความเงียบในวิลล่าส่วนตัวเริ่มทำหน้าที่ของมัน กดทับความรู้สึกของคนทั้งคู่ให้แนบชิดกันมากกว่าเดิม "เป็นอะไรหรือเปล่า?" ปาลินก้าวเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่ลดลงทำให้รินดาได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวอีกฝ่าย กลิ่นที่เธอแพ้ทางทุกครั้ง "รินโอเคค่ะ" รินดาตอบ พยายามเลี่ยงสายตาคมกริบที่เหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณ "ริน... การที่คุณปิดบังอดีต ไม่ได้แปลว่ามันจะหายไป" ปาลินเอ่ยเบาๆ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวเชยคางรินดาให้เงยหน้าขึ้นสบตา "โดยเฉพาะเมื่อเราต้องมาอยู่ด้วยกันที่นี่... ตามลำพัง" รินดารู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรัวจนแทบหลุดออกมา ปาลินวันนี้ดูเซ็กซี่และนุ่มนวลกว่าทุกวันที่เคยเจอมา ในชุดคลุมผ้าไหมที่ทิ้งตัวลงมาเผยให้เห็นลำคอระหงและช่วงไหล่ที่งดงาม มันเป็นความงดงามที่อันตรายและชวนให้หลงใหลจนยากจะถอนตัว "คุณหญิงกำลังจะบอกอะไรคะ?" รินดาท้าทาย เสียงของเธอเริ่มสั่นเมื่อปาลินก้าวเข้ามาเบียดชิดจนไม่มีช่องว่างระหว่างกัน "บอกว่า... คืนนี้ เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันเยอะเลยค่ะ ทั้งเรื่องความสัมพันธ์ของเรา และเรื่องความลับที่คุณแบกไว้" ปาลินกระซิบข้างหู น้ำเสียงแหบพร่าสั่นประสาทจนรินดาขนลุกซู่ไปทั้งตัว บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโกรธขึ้งและตึงเครียดจากคนแปลกหน้าถูกแทนที่ด้วยความหวามไหวที่กำลังปะทุขึ้น รินดาจ้องมองดวงตาคู่สวยของปาลินที่วาวโรจน์ด้วยแรงปรารถนาที่ไม่มีวันปิดบังมิด เธอรู้ดีว่าในวิลล่าแห่งนี้ ไม่มีทางหนีพ้นจากสายตาและหัวใจของนักธุรกิจสาวตรงหน้าได้เลย "รินไม่มีความลับกับคุณ" รินดากลั้นใจตอบ "งั้นเหรอคะ?" ปาลินยิ้มมุมปาก ก่อนจะวางมือลงบนเอวบางของรินดา แล้วดึงร่างของเธอเข้าหาตัวจนชิดสนิท "ถ้าไม่มีความลับ... แล้วทำไมหัวใจคุณถึงเต้นแรงขนาดนี้ล่ะคะ รินดา" มือของปาลินเลื่อนขึ้นมาสัมผัสที่หน้าอกซ้ายของรินดาเบาๆ จังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด ยิ่งปาลินขยับตัวเข้ามาใกล้ รินดาก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตนเองกำลังจะขาดอากาศหายใจ ความนุ่มนวลของสัมผัสกับความดุดันของแววตาปาลินในตอนนี้ เป็นการผสมผสานที่ทำให้รินดาแทบสิ้นสติ "อย่าแกล้งริน..." รินดากระซิบเสียงแผ่ว "ฉันไม่ได้แกล้ง... ฉันแค่กำลังรอ" ปาลินโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินที่แก้มเนียน "รอให้คุณยอมรับว่าคุณต้องการฉัน มากพอๆ กับที่ฉันต้องการคุณ" ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนจากหน้าจอสมาร์ทโฟนของปาลินก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน ปาลินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเหลือบมองหน้าจอด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะผละออกจากรินดาอย่างไม่เต็มใจ รินดาขมวดคิ้วมองท่าทีที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่าย "เกิดอะไรขึ้นคะ?" ปาลินเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบจ้องหน้าจอนั้นราวกับต้องการจะอ่านให้ทะลุปรุโปร่ง ก่อนจะหันมามองรินดาด้วยสายตาที่ซับซ้อนกว่าเดิมหลายเท่า "คนที่คุณเพิ่งเจอเมื่อครู่... เขาไม่ได้มาแค่คนเดียว" ปาลินเว้นจังหวะ เสียงของเธอกลับมาเย็นเยียบเหมือนแช่แข็ง "เขาทิ้งของบางอย่างไว้ที่หน้าประตู และตอนนี้... มันกำลังนับถอยหลังค่ะ" ควีนบีทูโกหวังว่ารี้ดที่รักจะร่วมลุ้นระทึกไปกับรินดาและปาลินในตอนต่อไปนะคะ!