เธอไม่ใช่แค่คู่ควง

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมอำพันของปาลินยังคงอบอวลอยู่รอบตัว รินดาขยับตัวถอยหลังทีละก้าวอย่างระมัดระวัง จนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องแต่งตัววีไอพีที่เย็นเฉียบ สร้อยคอเพชรน้ำงามเส้นที่เกือบจะถูกกระชากขาดเมื่อครู่ยังคงห้อยโตงเตงอยู่ปลายนิ้วเรียวของนักธุรกิจสาวผู้ทรงอิทธิพล ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวของปาลินจ้องลึกลงมาในตาของเธอ ไม่มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่ในนั้น มีเพียงประกายความระแวงที่เจือความสับสนอย่างประหลาด "คิดจะทำลายมันจริง ๆ เหรอรินดา... หรือแค่เรียกร้องความสนใจจากฉันด้วยวิธีที่สิ้นคิดที่สุด" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นช้า ๆ แต่น้ำเสียงนั้นไม่ได้เยือกเย็นเหมือนทุกครั้ง กลับมีความสั่นพร่าเล็กน้อยที่จับสังเกตได้ หากไม่ใช่เพราะรินดาอยู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของอีกฝ่าย เธอก็คงคิดว่าตัวเองหูฝาดไป "ถ้าฉันบอกว่าใช่นกล่ะ คุณจะทำไม" รินดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวรากับกลองเพล ปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว "ของเล่นราคาแพงชิ้นนี้ มันก็แค่เครื่องมือที่คุณใช้ตีตราจองฉันเหมือนของไร้ค่า... ทำไมฉันจะทำลายมันไม่ได้" ปาลินไม่ตอบทันที ดวงตาดุเลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากที่กำลังเถียงฉอด ๆ ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา นิ้วที่ถือสร้อยคออยู่ค่อย ๆ คลายออก ปล่อยให้เครื่องเพชรราคาแปดหลักร่วงหล่นลงไปกองบนโซฟาตัวนุ่มด้านหลังอย่างไม่ไยดี ท่าทางที่ไม่แยแสต่อสิ่งของมีค่าทำให้รินดาต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความคาดไม่ถึง "ของเล่นงั้นเหรอ..." ปาลินทวนคำ เสียงหัวoเราะในลำคอเบาหวิวแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน ร่างสูงสง่าก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกนิดจนรินดาแทบจะจมหายไปในอ้อมกอดของอีกฝ่าย มือเรียวเอื้อมขึ้นคว้าข้อมือบางของนางแบบสาวเอาไว้ ไม่ได้บีั้นเค้นให้เจ็บ แต่กุมไว้อย่างมั่นคงราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะละลายหายไปกับอากาศ "เธอเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วรินดา... สร้อยเส้นนั้นน่ะ มันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่ฉันกำลังเดิมพันอยู่" รินดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อปลายนิ้วอุ่นของปาลินเลื่อนขึ้นมาแตะที่ข้างแก้มอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนน่ากลัวนี้ทำให้เกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีพังทลายลงในพริบตา แววตาของปาลินเวลานี้ไม่มีคราบความเย็นชาของคุณหญิงผู้ทรงอิทธิพล มีเพียงความลึกซึ้งที่อ่านไม่ออกและดึงดูดใจจนน่ากลัว "คุณหมายความว่ายังไง..." รินดาถามเสียงแผ่ว ความมั่นใจที่เคยมีหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ เมื่อสติถูกบั่นทอนด้วยระยะห่างที่ใกล้เกินความจำเป็น "หมายความว่า... เธอไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่ฉันจ้างมาควงแก้เบื่อ" ปาลินกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียนจนขนลุกซู่ "และเธอก็ไม่ใช่แค่หมากตัวหนึ่งในเกมบ้า ๆ นี่เหมือนกัน... รินดา เธอคือคนเดียวที่ทำให้ฉันยอมวางทุกอย่างในมือลงได้ง่าย ๆ แบบที่ไม่เคยทำกับใคร" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การปรุงแต่งทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นตรงกันจนแทบจะทะลักออกมานอกอก รินดานิ่งงัน สมองประมวลผลไม่ทันกับความเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วเกินไป ปาลินคนซึน ปากร้าย และเย่อหยิ่งคนนั้น กำลังพูดจาหวานเลี่ยนแบบนี้จริง ๆ น่ะหรือ หรือนี่คือกลยุทธ์ในเกมรักที่เธอตามไม่ทันอีกแล้ว "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ปาลิน..." รินดาเค้นเสียงถาม แม้จะรู้ว่าเสียงตัวเองสั่นเครือแค่ไหน "หยุดโกหกแล้วปล่อยฉันไปเถอะ ฉันไม่อยากเป็นตัวตลกในเกมของคุณอีกแล้ว" "ฉันไม่ได้เล่นเกม!" ปาลินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนรินดาต้องเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาดุคู่นั้นฉายแววเจ็บปวดวูบหนึ่งอย่างปิดไม่มิด "เธอคิดว่าฉันสนุกนักเหรอที่ต้องคอยวิ่งตามหึงหวงผู้ชายพวกนั้นที่เข้ามาใกล้เธอ? เธอคิดว่าฉันมีความสุขเหรอที่เห็นเธอยิ้มให้คนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน? รินดา... เธอฉลาดทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องความรู้สึกของฉัน!" คำพูดที่พรั่งพรูออกมาเหมือนเขื่อนแตกทำให้รินดาเบิกตากว้าง ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมากลางอกจนขอบตาร้อนผ่าว ปาลิน... ผู้หญิงที่ดูเหมือนเพอร์เฟกต์และควบคุมได้ทุกอย่าง กำลังสารภาพความอ่อนแอออกมาต่อหน้าเธอด้วยซ้ำ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่ปะปนด้วยความตึงเครียดทางอารมณ์ ปาลินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนไม่มีช่องว่างระหว่างกัน หน้าผากมนชนเข้ากับลาดไหล่ของรินดาก่อนที่ศีรษะจะได้ซบลงเบา ๆ ราวกับคนเหนื่อยล้าที่ต้องการที่พักพิง มือที่เคยเกรี้ยวกราดตอนนี้เปลี่ยนเป็นโอบกอดเอวบางไว้หลวม ๆ "อย่าผลักไสฉันอีกเลยนะรินดา..." เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ข้างอก "ฉันรู้ว่าเธอกลัว... กลัวที่จะรักใครสักคนอย่างหมดหัวใจ แต่เชื่อเถอะว่าฉันจะไม่ทำให้เธอเจ็บเหมือนที่ผ่านมา" รินดานิ่งค้าง มือข้างที่เคยถือตัวตนความแข็งกร้าวค่อย ๆ คลายออก เธอมองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังซบอยู่กับอก ความรู้สึกต่อต้านที่มีมาตลอดพังทลายลงเหลือเพียงความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้ลึกสุดซึ้ง นิ้วเรียวสั่นเทาค่อย ๆ ยกขึ้น สัมผัสเส้นผมสีเข้มที่สลวยอย่างลังเล ก่อนจะตัดสินใจวางลงบนกลุ่มผมนั้นแล้วลูบเบา ๆ อย่างปลอบประโลม นี่คือครั้งแรกที่เธอยอมจำนน... ไม่ใช่เพราะพ่ายแพ้ให้กับอำนาจหรือเกมรักของอีกฝ่าย แต่พ่ายแพ้ให้กับหัวใจตัวเองที่มันเลือกแล้ว ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังโอบกอดคนทั้งคู่ไว้ในความหวานล้ำ เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติด ๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังลั่นห้องแต่งตัวส่วนตัวที่ควรจะปลอดภัยที่สุด "คุณปาลินคะ! ขอโทษที่รบกวนค่ะ แต่เกิดเรื่องใหญ่ที่ล็อบบี้แล้วค่ะ!" เสียงร้อนรนของเลขาฯ ส่วนตัวดังแทรกเข้ามาพร้อมกับประตูที่ถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่รอคำอนุญาต รินดาผละออกจากอ้อมแขนของปาลินอย่างตกใจ ขณะที่ปาลินหันขวับกลับไปมองด้วยสายตาดุร้ายที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้ากรอบประตู กลับทำให้ลมหายใจของนักธุรกิจสาวสะดุดกึก และทำให้รินดาต้องหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ