ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

นิ้วเรียวยาวที่เคยตวัดเซ็นเอกสารมูลค่าหลายร้อยล้านด้วยความมั่นคง บัดนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยยามกำชับผ้าห่มแคשิมีียร์สีเทาเข้มให้แนบไปกับลาดไหล่บอบบาง กลิ่นอายความหรูหราของเพนต์เฮาส์ใจกลางมหานครดูมืดมนลงไปถนัดตา เมื่อเจ้าของฉายานางพญาผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอย่าง ปาลิน กำลังนอนพิงหัวเตียงด้วยใบหน้าซีดเซียว พิษไข้เล่นงานจนริมฝีปากที่เคยแดงระเรื่อบัดนี้แห้งผาก แต่ดวงตาคู่คมที่ดื้อรั้นก็ยังไม่ยอมปิดสนิท ยามที่เธอมองตรงมายังผู้หญิงอีกคนที่ยืนนิ่งสนิทอยู่ปลายเตียง รินดาหน้าซีดเผือด ยิ่งกว่าตอนที่เธอเผชิญหน้ากับอดีตอันมืดดำเสียอีก ภาพของผู้ชายคนนั้น—คนที่เธอพยายามหนีมาตลอดชีวิต—ยังคงวนเวียนกรีดแทะสติสัมปชัญญะ แต่สิ่งที่ดึงเธอกลับสู่ความเป็นจริงอย่างกะทันหัน คือเสียงลมหายใจที่ร้อนจัดและอาการตัวสั่นเทาของคนบนเตียง "ยืนทำหน้าเหมือนคนเห็นผีอยู่ได้..." เสียงแหบพร่าเอ่ยลอดริมฝีปากที่สั่นระริก "ถ้าคิดจะมาสมน้ำหน้าฉันล่ะก็... เชิญออกไปซะ" "ฉันไม่ได้ว่างมาเล่นตลกกับคุณนะคะ ปาลิน" รินดากลืนก้อนสะอื้นในลำคอลงไปอย่างยากลำบาก เธอดึงสติกลับมาแล้วก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดเตียง มือเรียวบางยื่นไปแตะหน้าผากมนที่ร้อนจัดราวกับเตาไฟโดยไม่ลังเล "คุณไข้ขึ้นสูงขนาดนี้ ยังจะมีปากมีเสียงไหวอีกเหรอคะ ห่ะ!" สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วทำให้ปาลินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมไหววับ ปาลินปัดมือรินดาออกเบาๆ ด้วยแรงอันน้อยนิด แต่สายตายังคงดื้อดึง "เรื่องของฉัน... คุณกลับไปเถอะ ฉันไม่อยากให้ใครมาเห็นสภาพน่าสมเพชแบบนี้... โดยเฉพาะคุณ" "สภาพน่าสมเพชอะไรกันคะ?" รินดาแค่นหัวเราะออกมาทั้งที่หัวใจเต้นรัวเร็วอย่างไม่เป็นจังหวะ เธอรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่ตีตื้นขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นความตื่นตระหนกที่เห็นคนหยิ่งผยองคนนี้ทรุดลงตรงหน้า "คุณคิดว่าตัวเองเป็นซูเปอร์ฮีโร่หรือไง ถึงคิดว่าป่วยแล้วจะหายได้เองโดยไม่ต้องกินยา ไม่ต้องหาหมอ?" "ฉันไม่ใช่เด็กห้านะรินดา..." "ใช่ค่ะ! คุณไม่ใช่เด็ก แต่คุณกำลังทำตัวงี่เง่าไร้เหตุผลที่สุด!" รินดาตัดบทเสียงเฉียบ คมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยความห่วงใย เธอหันไปคว้าแก้วน้ำอุ่นและแผงยาบนโต๊ะหัวเตียงอย่างรวดเร็ว "ลุกขึ้นมานั่งดีๆ ค่ะ แล้วกินยาซะ" ปาลินเม้มปากแน่น หัวใจที่เต้นระรัวในอกไม่ได้เป็นเพราะพิษไข้เพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะสายตาและท่าทีที่เต็มไปด้วยความใส่ใจอย่างไม่ปิดบังของคนตรงหน้า รินดาในยามนี้—แม้จะปากร้ายและดุเธอ—แต่กลับอบอุ่นจนน่ากลัว "ฉันไม่กิน..." ปาลินเบือนหน้าหนีด้วยความดื้อรั้นแบบเด็กๆ "คุณปาลิน!" รินดาลดเสียงลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าดื้อแพ่งไปก็ไม่มีประโยชน์ เธอนั่งลงที่ขอบเตียงอย่างถือวิสาสะ มือบางข้างหนึ่งประคองต้นคอระหงของอีกฝ่ายไว้มั่น สัมผัสอุ่นร้อนผ่านทะลุเนื้อผ้า ทำให้รินดาต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ "อย่าดื้อค่ะ... เชื่อฉันสักครั้งไม่ได้หรือไง" ดวงตากลมโตคู่สวยมองประสานกับนัยน์ตาคมกริบของปาลิน ในระยะประชิดนี้ รินดากลิ่นกายหอมละมุนของอีกฝ่ายผสมผสานกับกลิ่นยาอ่อนๆ ชวนให้ใจสั่น ปาลินนิ่งงันไป ยอมปล่อยให้อีกฝ่ายประคองร่างขึ้นพิงอกอย่างจำยอม ความอ่อนแอที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เปลือกนอกอันแข็งAกร้าวมาตลอด พังทลายลงอย่างง่ายดายเพียงแค่ปลายนิ้วอุ่นๆ ที่แตะอยู่หลังต้นคอ "ทำไม... ถึงใจดีกับฉันนักล่ะ" เสียงกระซิบแหบพร่าลอดผ่านริมฝีปากของปาลิน ขณะที่ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนางแบบสาว "ทั้งๆ ที่... เมื่อกี้คุณเพิ่งเจอเรื่องแย่ๆ มาแท้ๆ" รินดาชะงัก มือที่ถือแก้วน้ำเกือบสั่น ปมในอดีตที่เพิ่งเผชิญหน้ายังคงกรีดร้องอยู่ในใจ แต่เมื่อเห็นหยาดเหงื่อที่ซึมตามขมับของคนตรงหน้า เธอก็เลือกที่จะกลืนความหวาดกลัวทั้งหมดลงคอ รินดาป้อนน้ำและยาให้อีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล ก่อนจะวางแก้วลงแล้วใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นบรรจงเช็ดตามกรอบหน้าและลำคอระหงให้แผ่วเบา บรรยากาศในห้องเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอขึ้นเล็กน้อย ปาลินหลับตาลงรับสัมผัสอ่อนโยนนั้น หัวใจของนักธุรกิจสาวเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะพิษไข้ แต่เพราะความอบอุ่นที่รินดามอบให้มันลึกซึ้งเกินกว่าจะต้านทาน "เพราะฉันรู้ว่า... เวลาที่อ่อนแอ มันทรมานแค่ไหนค่ะ" รินดาเอמהเสียงแผ่วเบa ขณะลากผ้าชุบน้ำผ่านแนวสันกรามคมชัดของปาลิน "และ... เพราะฉันไม่อยากเห็นคุณเป็นแบบนี้" ปาลินลืมตาขึ้นช้าๆ เธอยื่นมือที่สั่นเทาออกไปคว้าข้อมือเรียวของรินดาไว้แน่น ดวงตาสองคู่ประสานกันเนิ่นนาน ถ่ายทอดความรู้สึกที่ซับซ้อนและพรั่งพรูเกินกว่าจะเอ่ยวาจา เคมีอันดุเดือดและร้อนแรงของทั้งคู่ถูกหลอมรวมให้กลายเป็นความลึกซึ้งที่สั่นสะเทือนหัวใจ "ถ้างั้น..." ปาลินกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงแหบพร่าแต่จริงจังจนน่าใจหาย "คืนนี้... อยู่เป็นเพื่อนฉันนะ" รินดาเบิกตากว้างเล็กน้อย หัวใจเต้นรัวกระหน่ำยิ่งกว่าตอนวิ่งมาราธอน เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธเพื่อรักษา ระยะห่างอันปลอดภัย แต่ทว่า— *กริ๊งงงง!* เสียงกริ่งหน้าเพนต์เฮาส์ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน และกระชากสติของทั้งคู่ให้กลับมาสู่ความเป็นจริง รินดาหันขวับไปมองประตูด้วยความตกใจ ขณะที่ปาลินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ก่อนที่รินดาจะทันได้ขยับตัว ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าผู้เป็นเจ้าของเงาอืด ึมในอดีต ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้นิ้วมือของรินดาชาหนึบไปถึงขั้วหัวใจ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ บทต่อไปแซ่บพริกสิบเม็ดแน่นอนค่ะ!