คำขอโทษฉบับปากแข็ง

"ถ้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะแจ้งความข้อหาบุกรุก!" น้ำเสียงเฉียบคมของรินดาตวัดกรีดความเงียบในเพนต์เฮาส์หรูทันทีที่เงาร่างของบุคคลปริศนาพ้นขอบประตูเข้ามา แต่ทว่า... เมื่อแสงไฟน์จากโคมระย้าคริสตัลสาดส่องลงบนใบหน้าของผู้มาเยือนอย่างชัดเจน ลมหายใจของทั้งเธอและปาลินก็แทบจะหยุดชะงักลงพร้อมกัน ไม่ใช่โจรผู้ร้ายที่ไหน... แต่เป็น 'ธน ์' อดีตคู่หมั้นจอมตื้อและนักธุรกิจหนุ่มตระกูลดังผู้มีรอยยิ้มเคลือบยาพิษที่รินดาอยากจะลบมันออกไปจากความทรงจำมากที่สุด "ตกใจอะไรกันคะรินดา ทำหน้าเหมือนเห็นผีไปได้ หรือว่า... ฉันมารบกวนเวลาสวีทของคุณกับคุณปาลินเข้าล่ะ?" ธน์ก้าวเข้ามาอย่างไร้มารยาท ดวงตาคมกวาดมองไปทั่วห้องรับแขกสไตล์ High-End ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ปาลิน ซึ่งยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าสวยคมฉายแววเยียบเย็นจนน่ากลัว รัศมีคุกคามแผ่ซ่านออกมาจากตัวเจ้าของห้องราวกับนางพญาผู้พร้อมจะปลิดชีพผู้บุกรุกได้ทุกเมื่อ "ออกจากห้องของฉันไปซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน" ปาลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนรินดารับรู้ได้ถึงความหนาวเยือก "ใจร้อนจังเลยนะคะคุณปาลิน ผมก็แค่วิตกกังวล... กลัวว่าคู่หมั้นเก่าของผมจะโดนนักธุรกิจสาวรวยเสน่ห์หลอกใช้เอา ก็เลยแวะมา 'เยี่ยมเยียน' ตามประสาคนเคยผูกพัน" ธน์พูดยียวนพลางสาวเท้าเข้ามาใกล้รินดามากขึ้น มือหนายื่นออกหมายจะแตะเข้าที่ข้อศอกของนางแบบสาว เพี๊ยะ! รอดพ้นจากปลายนิ้วของธน์ไปได้ด้วยฝ่ามือเรียวของปาลินที่ปัดป้องออกอย่างแรง ความเร็วดั่งสายฟ้าแลบและสายตาดุดั่งพญาเสือดาวทำให้ธน์ชะงัก ถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความตกตะลึง "อย่าบังอาจมาแตะต้องคนของฉัน" ปาลินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นอย่างง่ายดาย "และจำใส่สมองเอาไว้ด้วยว่า... เพนต์เฮาส์แห่งนี้ ไม่ใช่ที่ที่หมาข้างถนนอย่างคุณจะเดินเข้ามาเหยียบเมื่อไหร่ก็ได้ ไสหัวออกไป!" ธน์กัดฟันกรอด รอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้าบิดเบี้ยวไปชั่วขณะเมื่อเจอฤทธิ์เดชของนักธุรกิจสาวผู้ทรงอิทธิพล เขากวาดสายตามองปาลินและรินดาด้วยความเคียดแค้น ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมา "ฝากไว้ก่อนเถอะ... หวังว่าความสัมพันธ์เปราะบางนี่จะรอดพ้นมือฉันไปได้นานพอนะ" ธน์ทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงคุกคามก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกไปจากห้อง และปิดประตูลงเสียงดังสนั่น ปั้ง! ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง แต่บรรยากาศกลับอึดอัดเสียจนรินดาแทบหายใจไม่ออก เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ หัวใจเต้นโครمครามด้วยความตกใจและระคนประหลาดใจกับคำพูดเมื่อครู่ของปาลิน... *'คนของฉัน'* อย่างนั้นเหรอ? ประโยคนี้มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่ ปาลินหันกลับมามองรินดา ดวงตาคู่สวยฉายแววหงุดหงิดและกังวลใจอย่างปิดไม่มิด ร่างระหงเดินดุ่มๆ ไปที่โซฟา หยิบถุงกระดาษแบรนด์เนมสีเข้มที่วางทิ้งไว้ตั้งแต่ก่อนเกิดเหตุการณ์ชุลมุนขึ้นมาถือไว้ด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง "ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะคะ นั่งลงสิ!" ปาลินเอ่ยเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความประหม่าของตัวเองด้วยการเชิดหน้าขึ้นสูง รินดากะพริบตาปริบๆ ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติก่อนจะเดินไปหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ปรารภมองหญิงสาวผู้ทรงอิทธิพลด้วยสายตาทันคน "คุณเรียกฉันมาที่นี่ ดึกดื่นป่านนี้แถมยังมีแขกไม่ได้รับเชิญโผล่มาอีก... นี่คงไม่ใช่แผนที่คุณจัดฉากไว้ตบตาฉันหรอกนะคุณปาลิน" "ประสาท! ใครจะไปบ้าจี้เอาผู้ชายหน้าตาแบบนั้นมาเข้าฉากด้วยกันล่ะคะ!" ปาลินโพล่งขึ้นทันควัน ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโมโหที่ถูกกล่าวหา ก่อนที่เธอจะโยนถุงกระดาษแบรนด์เนมใบหรูนั้นมาบนตักของรินดาอย่างไม่เบามือสักเท่าไหร่ "อะ... รับไปซะ!" รินดารับถุงนั้นไว้ด้วยความงุนงง เธอเปิดปากถุงออกแล้วหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทด้านในออกมา เมื่อเปิดฝากล่องออก ดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ สร้อยข้อมือทองคำขาวฝังเพชรน้ำงามดีไซน์รูปงูเลื้อยพันข้อพับข้อมือ ดวงตาสีมรกตเม็ดเล็กฝังประดับเป็นประกายระยิบระยับ มันคือคอลเลกชันลิมิเต็ดเอดิชันจากแบรนด์ดังระดับโลกที่รินดาเคยเปรยๆ ไว้ในงานแฟชั่นโชว์เมื่อสัปดาห์ก่อนว่าเป็นดีไซน์ที่เธอหลงใหลนักหนา "นี่มัน..." รินดาเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของห้อง น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงไปถนัดตา "ก็เห็นคุณบ่นว่าอยากได้ไม่ใช่เหรอคะในงานวันนั้น... ฉันก็แค่บังเอิญสั่งซื้อมาเกิน แล้วเผอิญว่ามันเกะกะลูกตา วางไว้รกบ้าน ก็เลยเอามา 'โยนทิ้ง' แถวนี้ให้มันพ้นๆ ทางเท่านั้นแหละค่ะ!" ปาลินรีบอธิบายรัวเร็ว น้ำเสียงห้วนจัดและท่าทางกอดอกเชิดหน้าพยายามทำตัวให้ดูเหนือกว่า แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงก่ำและดวงตาที่หลบวูบไปทางอื่นนั้นฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังเขินอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี รินดากลั้นยิ้มแทบไม่อยู่ หัวใจที่เคยปิดตายและเย็นชามาตลอดเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงกับความปากแข็งแต่ใส่ใจในรายละเอียดของคนตรงหน้า นางแบบสาวแกล้งทำเป็นตีหน้าขรึม ขยับเข้าไปใกล้ปาลินมากขึ้นจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงแค่คืบ "อ๋อ... สั่งมาเกิน แล้วบังเอิญโยนมาให้ฉันเนี่ยนะ?" รินดาลากเสียงยาว แววตาล้อเลียนฉายชัดเจน "ปากบอกว่าเกะกะ แต่ทำไมถึงอุตส่าห์ให้เลขาฯ ไปกว้านซื้อมาจากปารีสจนเกลี้ยงสต็อกล่ะคะคุณปาลิน... หืม?" "ใคร! ใครไปกว้านซื้อคะ อย่ามามั่วซ้ำสองนะรินดา!" ปาลินเสียงสูงขึ้นทันที ขยับตัวหนีแต่ติดพนักโซฟาจนมุมอับ "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะซื้อให้คุณสักหน่อย อย่ามาหลงตัวเองให้มันมากนักนะ!" "ค่ะๆ ไม่ได้ตั้งใจจะซื้อให้... งั้นฉันเอาไปคืนคนอื่นดีกว่าเนอะ พอดีมีเพื่อนผู้ชายหลายคนท่าทางสนใจฉันอยู่ด้วยสิ" รินดาแกล้งทำท่าจะลุกขึ้นยืน พร้อมกับทำทีเป็นเก็บกล่องสร้อยข้อมือเข้าถุง พรึบ! ไวเท่าความคิด ปาลินเอื้อมมือคว้าข้อมือของรินดาไว้แน่น แรงดึงนั้นทำให้รินดาทรุดตัวลงไปนั่งแนบชิดกับอกอุ่นของนักธุรกิจสาวอีกครั้ง ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันและกัน ดวงตากลมโตของปาลินวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่ปิดไม่มิด น้ำเสียงที่เปล่งออกมาสั่นน้อยๆ ด้วยความเคืองขุ่น "กล้าดีอย่างไร ถึงจะเอาของที่ฉันซื้อให้ไปให้ผู้ชายอื่น!" ปาลินกัดฟันกรอด ลมหายใจหอบกระชั้น "คุณเป็นของฉัน... รินดา จำใส่สมองของคุณเอาไว้!" รินดานิ่งงิ่งไปชั่วขณะ หัวใจเต้นรัวราวกองศึกกับประกาศิตสิทธิ์ขาดที่แสนจะเผด็จการแต่กลับหวานล้ำจนหยดสุดท้าย เธอยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ แววตาท้าทายทอประกายพราวระยับ "อ้าว... ไหนบอกว่าไม่ได้ตั้งใจซื้อให้ฉันไงคะ คุณปาลินคนปากแข็ง" รินดากระซิบเสียงแผ่วเบาชิดริมฝีปากอิ่มของอีกฝ่าย ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาของคนปากแข็ง "ถ้าอยากให้ฉันเป็นของคุณคนเดียว... คุณต้องแสดงความจริงใจให้มากกว่านี้นะคะ" ปาลินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อถูกย้อนเกล็ดด้วยประโยคที่ทรงพลังที่สุด นางพญาผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครกำลังจะเอื้อnเอ่ยคำพูดบางอย่างเพื่อโต้กลับ... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานล้ำที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน และก่อนที่ปาลินจะได้ลุกไปจัดการ เสียงบิดลูกบิดประตูก็ตามมาติดๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องรับแขก พร้อมกับแฟ้มเอกสารลับในมือที่ทำให้สีหน้าของปาลินถอดสีลงในพริบตา! ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุน "ควีนบีทูโก" เสมอมานะคะ!