ถอดหน้ากาก

ความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในเพนต์เฮ้าส์หรูใจกลางมหานครดูเหมือนจะลดอุณหภูมิลดลงอีกหลายเท่าตัว เมื่อประโยคประกาศิตจากริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีเบอร์รีเข้มลอยเคว้งอยู่ในอากาศ รินดาชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวถอยหลัง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัย แต่วินาทีนี้ความอยากรู้อยากเห็นกลับมีอิทธิพลเหนือกว่าความกลัวโดยสิ้นเชิง "พี่ชายคุณ?" รินดาเอ่ยทวนคำ เสียงของเธอดังสะท้อนก้องในห้องโถงกว้างที่ถูกออกแบบด้วยสไตล์มินิมอลโมเดิร์น โทนสีเทาเข้มและดำขับให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นไปอีก "คุณกำลังเล่นตลกอะไรอยู่คะปาลิน ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ใครเขาจะมา..." "ฉันไม่ได้เล่นตลกค่ะรินดา" ปาลินตัดบทด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ทว่าแววตาคู่คมที่มักจะฉายแววเย่อหยิ่งและดื้อรั้นเป็นนิจ กลับไหวระริกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่รินดาไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือความหวาดหวั่น... หรืออาจจะเป็นความเหนื่อยล้าที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้เกราะกำบังอันแข็งแกร่งมาเนิ่นนาน ติ๊ง! เสียงสัญญาณเตือนจากลิฟต์ส่วนตัวที่ดังขึ้นเบาๆ ตัดผ่านความเงียบงันราวกับเสียงระฆังนัดประลอง ทุกอณูในร่างกายของรินดาตื่นตัวขึ้นทันที ประตูโลหะสีทองแดงค่อยๆ แยกออกจากกันอย่างนิ่มนวล เผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปของชายหนุ่มผู้มาเยือน ใบหน้าคมคายที่ถอดแบบมาจากคนตรงหน้าไม่มีผิดเพี้ยน ดวงตาสีเข้มคู่ทรนงกวาดมองเข้ามาในห้อง ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้อบอุ่น แต่เต็มไปด้วยความเยียบเย็นและคำถามมากมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง รินดาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว มือเรียวบางที่กำชายเสื้อกันหนาวของตัวเองไว้แน่นจนข้อต่องอขาว เธอรู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้มันเกินกว่าที่เธอจะเข้าไปก้าวก่าย แต่วินาทีที่ปาลินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ราวกับเด็กน้อยที่กำลังหาที่หลบภัยจากพายุ รินดากลับรู้สึกถึงบางสิ่งที่กระตุกวูบในอก "เข้ามาสิคะคุณคริส" ปาลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับให้มั่นคง แต่สั่นเครือเสียจนคนฟังจับสังเกตได้ คริส ก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายของความกดดันแผ่ซ่ายไปทั่วอาณาบริเวณ เขาปรายตามองรินดาก่อนจะหันไปสบตากับน้องสาวแท้ๆ ของตนเอง รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน "ไม่คิดเลยนะคะว่าคนเก่งอย่างปาลิน จะต้องมานั่งสร้างกำแพงป้องกันตัวในห้องส่วนตัวกับ... นางแบบสาวชื่อดังคนนี้" คริสเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน "หรือว่าเกมที่คุณกำลังเล่นอยู่ มันเริ่มจะควบคุมไม่ได้แล้วล่ะคะน้องรัก" รินดาขมวดคิ้วมุ่น ความไม่พอใจพุ่งพล่านขึ้นมาในอก เธอไม่ใช่ตุ๊กตาในเกมของใคร และยิ่งไม่ใช่คนที่ยอมให้ใครมาดูถูกง่ายๆ "ถ้าพวกคุณมีเรื่องส่วนตัวที่ต้องเคลียร์กัน ฉันคิดว่าฉันควรจะ..." "อยู่ตรงนี้ค่ะ!" ปาลินหันขวับมาสั่งเสียงดัง น้ำเสียงนั้นไม่มีความเย่อหยิ่งเหลืออยู่เลย มีเพียงความเว้าวอนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความแข็งกร้าว รินดาชะงัก ค้างเติ่งอยู่ในท่าที่จะเดินเลี่ยงหนี ดวงตากลมโตมองสบกับดวงตาคู่คมของนักธุรกิจสาวที่ตอนนี้เริ่มเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใสๆ ซึ่งเจ้าตัวพยายามกะพริบไล่มันกลับเข้าไปอย่างสุดความสามารถ นี่เป็นครั้งแรก... ครั้งแรกจริงๆ ที่รินดาได้เห็นมุมที่อ่อนแอจนน่าใจหายของผู้หญิงที่ใครๆ ต่างก็ขนานนามว่าเป็น 'นางพญาไร้หัวใจ' "ปาลิน..." รินดาเผลอหลุดปากเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกต่อต้านและเคืองโกรธเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในช่องท้อง หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะจนน่ารำคาญ "ฉันเหนื่อยแล้วค่ะคริส" ปาลินหันไปเผชิญหน้ากับพี่ชาย เสียงของเธอกลั้วไปด้วยสะอื้นเล็กๆ ที่เจ้าตัวพยายามกลั้นไว้ "ที่คุณกลับมา... ก็แค่อยากจะมาทวงทุกอย่างคืนไม่ใช่เหรอคะ ทำไมไม่เอาไปเลยล่ะคะ จะมาเล่นเกมจิตวิทยาอะไรกับฉันอีก!" "ฉันไม่ได้มาทวงของค่ะปาลิน" คริสสาวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้น เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะ "แต่ฉันมาเพื่อเตือนคุณ ว่าคนอย่างคุณ... ไม่มีความสามารถพอที่จะปกป้องใครได้หรอก แม้กระทั่งหัวใจของตัวเอง คุณยังรักษาไว้ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ" คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงกลางใจ ปาลินเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ร่างระหงสั่นเทาน้อยๆ ภาพลักษณ์ของคุณหญิงผู้ทรงอิทธิพลและเฉียบคมพังทลายลงต่อหน้าต่อตารินดา เหลือเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังแตกสลายและโดดเดี่ยวท่ามกลางเพนต์เฮ้าส์ราคาแพงลิบลิ่ว รินดายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สมองประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็ว เธอไม่รู้หรอกว่าเบื้องหลังพี่น้องคู่นี้มีความขัดแย้งอะไรกันมาระดับไหน แต่สิ่งที่เธอรู้แน่ชัดในตอนนี้คือ... ปาลินกำลังจะล้มลง ก่อนที่ร่างบางของคุณหญิงสาวจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น รินดาก็พุ่งตัวเข้าไปคว้าต้นแขนเรียวไว้ได้ทัน ปาลินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันมามองใบหน้าของรินดาที่อยู่ใกล้แค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงความสั่นไหวที่ส่งผ่านกันและกัน "พอเถอะค่ะคุณคริส" รินดาเงยหน้าขึ้นสบตากับพี่ชายของอีกฝ่ายด้วยแววตาแข็งกร้าวและดุดันไม่แพ้กัน "ถึงเธอจะเป็นน้องสาวคุณ แต่เธอก็ไม่ใช่ข้าวของที่คุณจะมาเหยียบย่ำยังไงก็ได้ ออกไปจากห้องนี้ซะค่ะ ก่อนที่ฉันจะเรียกตำรวจข้อหาบุกรุก" คริสเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจกับท่าทีปกป้องของนางแบบสาว เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างนึกสนุก "น่าสนใจ... ดูท่าทางเกมนี้จะสนุกกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนะคะเนี่ย" พูดจบ คริสก็ยอมหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัวอย่างง่ายดาย ราวกับว่าเขาแค่แวะมาโยนระเบิดเวลาทิ้งไว้แล้วรอดูวินาศกรรมเท่านั้น ประตูลิฟต์ปิดสนิทลงพร้อมๆ กับความเงียบงันที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง รินดาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันกลับมามองคนในอ้อมแขน ปาลินซบหน้าลงกับหัวไหล่ของเธออย่างหมดแรง ร่างกายที่เคยตั้งตรงสง่างามตอนนี้กลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ หยาดน้ำตาหยดแรกไหลรินลงมาสัมผัสกับเนื้อผ้าของชุดที่รินดาสวมอยู่ เปียกชื้นและร้อนผ่าว นี่คือความอ่อนแอที่ปาลินไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็น... และเธอกลับเลือกที่จะแสดงมันต่อหน้ารินดา "คุณไหวไหมคะปาลิน" รินดากระซถามเสียงแผ่ว มือเรียวค่อยๆ ยกขึ้นลูบแผ่นหลังบางเบาๆ อย่างปลอบโยน ความรู้สึกประชดประชันและเคมีที่เคยฟาดฟันกันก่อนหน้านี้หายวับไปกับตา เหลือเพียงความเห็นอกเห็นใจและความอบอุ่นประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในใจ ปาลินเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาคู่สวยแดงก่ำและชุ่มไปด้วยน้ำตา ริมฝีปากสั่นระริกขณะที่เธอกระซิบคำพูดที่ทำให้หัวใจของรินดากระตุกวูบอย่างรุนแรง "อย่าเพิ่งไปนะคะรินดา... ขอร้องล่ะค่ะ คืนนี้... อย่าทิ้งฉันให้อยู่คนเดียว" ดวงตาสองคู่ประสานกันท่ามกลางแสงไฟสลัวของเพนต์เฮ้าส์ รินดาสบตากับหญิงสาวตรงหน้า นิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อความใกล้ชิดนี้ดึงดูดพวกเธอเข้าหากันราวกับมีแรงโน้มถ่วง ปาลินขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่บนริมฝีปาก... และในจังหวะที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอกนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของรินดาก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศอย่างไม่รู้กาลเทศะ! รินดาสะดุ้งสุดตัว รีบผละออกห่างจากใบหน้าสวยคมที่อยู่ใกล้แค่คืบด้วยความตกใจ เธอก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด ชื่อของ 'ผู้จัดการส่วนตัว' โชว์หรี่อยู่บนหน้าจอพร้อมข้อความแจ้งเตือนด่วนเกี่ยวกับงานแฟชั่นโชว์รอบปฐมทัศน์ในวันพรุ่งนี้... แต่พอกวาดสายตากลับมามองปาลินที่กำลังมองเธอด้วยแววตาเว้าวอนและเปราะบางที่สุดในชีวิต รินดาก็รู้ทันทีว่า... งานพรุ่งนี้ไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว เมื่อเทียบกับผู้หญิงที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอบนเส้นด้ายแห่งความรู้สึกนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนและเร่าร้อนนี้นะคะ --- ควีนบีทูโก ---