ความสับสนที่เริ่มก่อตัว

"ถ้าคุณยังใช้สายตาแบบนั้นมองฉันอีกครั้งเดียว ฉันจะถือว่าคุณกำลังละเมิดข้อตกลงเรื่องความเป็นส่วนตัวนะคะ... คุณปาลิน" น้ำเสียงของรินดารing (ริง-ดาร์) หวานหยดแต่คมกริบราวกับใบมีดเคลือบน้ำตาล เธอยืนพิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงานตัวยาวในห้องเพนต์เฮาส์ส่วนตัว แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าใจกลางเมืองยามค่ำคืนสาดส่องกระทบใบหน้าคมสวยที่เชิดขึ้นอย่างถือดี ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแฟ้มเอกสารโปรเจกต์แฟชั่นวีคระดับอินเตอร์เบาๆ เป็นจังหวะจะโคนเพื่อควบคุมความสั่นไหวในอกที่เธอกำลังพยายามซ่อนมันไว้อย่างสุดความสามารถ ปาลินในชุดสูทผ้าไหมสีดำสนิทเข้ารูปที่ขับเน้นทรวดทรงองเอวให้ดูสง่างามดั่งนางพญา ไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... นักธุรกิจสาวทรงอิทธิพลกลับก้าวเท้าเข้ามาประชิดทีละน้อย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมวานิลลาจางๆ ลอยวนอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวที่แคบลงทุกที แรงกดดันจากรัศมีของคนตรงหน้าทำให้รินดาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ละเมิดเหรอคะ?" ปาลินทวนคำ เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลแต่เจือแววเย้าแหย่ที่ทำให้คนฟังรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ที่สันหลัง ใบหน้างดงามโน้มเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน หากรินดาไม่เบี่ยงหน้าหนีไปเสียก่อน "ฉันแค่มองผลงานชิ้นเอกของตัวเอง... ในฐานะพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจ รินดาต่างหากที่คิดไปไกลเองหรือเปล่าคะ?" คำพูดที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและสายตาที่พราวระยับด้วยประกายบางอย่าง ทำให้หัวใจของนางแบบสาวกระตุกวูบ ปาลินไม่ใช่แค่นักลงทุนสาวผู้เย็นชาและไร้ความปรานีอย่างที่ใครต่อใครร่ำลือในวงการไฮโซหรอก... ถ้าใช่ ทำไมแววตาคู่คมนั้นถึงมักจะทอดมองเธอด้วยความอ่อนโยนที่ขัดกับคำพูดเชือดเฉือนอยู่บ่อยครั้ง? และทำไมทุกครั้งที่ปาลินยื่นมือเข้ามาจัดการเรื่องส่วนตัวของเธออย่างไร้รอยต่อ รินดาถึงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินเข้าไปติดในตาข่ายที่อีกฝ่ายถักทอไว้อย่างแนบเนียนทีละน้อย รินดาเม้มริมฝีปากแน่น เผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวเมื่อปาลินรุกคืบเข้ามาจนแผ่นหลังชนกับชั้นวางหนังสือ "คุณไม่ได้แค่ลงทุนเรื่องงานค่ะ... ฉันไม่ใช่เด็กอมมือที่จะดูไม่ออกว่าช่วงนี้คุณก้าวก่ายชีวิตฉันมากเกินความจำเป็น ทำไมจู่ๆ ถึงสั่งเปลี่ยนตัวผู้จัดการส่วนตัวให้ฉัน? ทำไมตารางงานช่วงนี้ถึงมีแต่โปรเจกต์ที่คุณเป็นคนคัดเลือกเองกับมือ?" ความสงสัยที่อัดอั้นมาหลายวันถูกพ่นออกมาเป็นชุด รินดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลของอีกฝ่ายเพื่อค้นหาคำตอบ แต่สิ่งที่เธอพบกลับมีเพียงความเงียบงันที่ลึกล้ำ และรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออกของปาลิน ปาลินไม่ได้ตอบคำถามในทันที เธอยื่นมือเรียวสวยออกไป ปลายนิ้วแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อ blazer ของรินดา ราวกับกำลังปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นออกให้ ท่าทางที่เป็นธรรมชาติเกินขอบเขตเจ้านายกับลูกน้องแบบนั้นทำเอารินดาร่างกายแข็งทื่อ ขนลุกซู่ไปทั้งตัวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่อินเตอร์เฟซกับสมอง "เพราะฉันไม่ชอบของมีตำหนิ... และยิ่งไม่ชอบให้ใครมาฉวยโอกาสเอารัดเอาเปรียบคนที่อยู่ภายใต้การดูแลของฉันค่ะ" ปาลินกระซิบชิดริมหู เสียงนั้นแหบพร่าและใกล้ชิดเสียจนรินดาต้องหลบตา "จำไม่ได้เหรอคะว่าเราทำสัญญาอะไรกันไว้... คุณเป็นของฉัน ทั้งตัวและ... ผลงาน" "คุณปาลิน!" รินดาปัดมืออีกฝ่ายออกทันที ใบหน้าสวยเฉี่ยวก่ำขึ้นด้วยความเขินอายที่ถูกแปลงเป็นความเกรี้ยวกราด "อย่ามาพูดจา含糊 (หานหู-คลุมเครือ) แบบนี้นะคะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันมากกว่าคู่ค้า!" "อ้อเหรอคะ?" ปาลินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ทรงเสน่ห์จนน่าหมั่นไส้ "ถ้าคิดว่าเป็นแค่คู่ค้า... แล้วทำไมคืนก่อน ตอนที่คุณเมาแล้วโทรศัพท์มาหาฉัน คุณถึงเอาแต่ร้องเรียกชื่อฉันล่ะคะ, หืม?" เพล้ง! เหมือนมีกระจกใสบางๆ แตกละเอียดในหัวของรินดา สมองของเธอนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ปาร์ตี้ฉลองปิดกล้องเมื่อสัปดาห์ก่อน ภาพความทรงจำที่ขาดๆ หายๆ เริ่มปะติดปะต่อ ภาพที่เธอซบหน้าลงกับลาดไหล่ของใครบางคน ภาพที่มือเรียวคู่นั้นโอบกอดเธอไว้แน่นท่ามกลางความมืด... นั่นไม่ใช่ความฝันหรอกเหรอ? "ฉัน... ฉันไม่ได้..." รินดาเสียงสั่นเป็นครั้งแรกในชีวิต นางแบบสาวผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครกำลังจะเสียศูนย์ ปากที่เคยจัดจ้านกลับเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง ปาลินหุบยิ้ม แววตาคมกริบทอดมองท่าทีตื่นตระหนกนั้นด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้องชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กับเสียงหัวใจของรินดาที่เต้นโครมครามจนดังสะท้อนในโสตประสาท ก่อนที่รินดาจะทันได้ตั้งสติและหาคำพูดมาโต้เถียงเพื่อกู้ศักดิ์ศรีของตัวเองกลับมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงเปิดประตูผางเข้ามาโดยไม่รอให้อذنุญาต "คุณปาลินคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! ภาพถ่ายเซ็ตลับที่ห้องสตูดิโอเมื่อวานถูกปล่อยหลุด100% ลงในโลกโซเชียลแล้วค่ะ!" เลขานุการสาววิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง โดยไม่ทันสังเกตเห็นระยะห่างอันตรายระหว่างเจ้านายสาวกับนางแบบคนดังเลยแม้แต่น้อย ปาลินหันขวับไปมองลูกน้องทันที รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากร่างจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ขณะที่รินดาหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินชื่อโปรเจกต์ที่เธอเพิ่งทุ่มเทแรงกายแรงใจไป ปาลินหันกลับมามองรินดาที่กำลังยืนแข็งทื่อ ดวงตาสีนิลคู่สวยทอประกายวับวับด้วยความโกรธกริ้วที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ เธอยื่นมือมาคว้าข้อมือเรียวของรินดาไว้แน่นด้วยแรงที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ "ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนอยากจะทดลองขีดจำกัดของฉันสินะคะ..." ปาลินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบจนน่ากลัว "เตรียมตัวให้ดีนะคะรินดา... คืนนี้ เราต้องไปสะกดรอยคนที่กล้ามาเล่นกับไฟคนนั้นด้วยกันค่ะ" ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ทำให้ควีนบีทูโกสร้างสรรค์ผลงานแซ่บๆ แบบนี้ออกมานะคะ!