เมนูที่ไร้รสชาติ

ปลายสายที่เพิ่งวางลงไปทิ้งร่องรอยของความเงียบงันไว้ในห้องครัวสเตนเลสสตีลที่หนาวเยือก รวินท์ลดโทรศัพท์มือถือลงช้าๆ หน้าจอที่ยังสว่างวาบสะท้อนภาพใบหน้าเรียบเฉยของเธอในความมืด ดวงตาสีนิลคู่คมกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างสูงโปร่งของเชฟหนุ่มที่ยืนพิงเคาน์เตอร์หินอ่อนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสองช่วงตัว พาริศไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อยต่อคำขู่แฝงนัยยะจาก ดร.กนก ผู้ทรงอิทธิพล เขายังคงหมุนแก้วไวน์ในมือเล่นอย่างใจเย็น กลิ่นอายของไวน์แดงบอร์กโดซ์รุ่นหายากผสมผสานกับกลิ่นอายความกดดันในอากาศจนแทบหายใจไม่ออก “ดูเหมือนคุณจะมีความสำคัญกว่าที่ฉันประเมินไว้ตอนแรกนะคะ เชฟพาริศ” รวินท์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยคมมีด “ถึงขนาดที่ ดร.กนก ต้องโทรศัพท์มาเช็กความคืบหน้าด้วยตัวเอง... หรือควรจะพูดว่า เขากลัวว่าคุณจะหลุดปากพูดอะไรที่คุณไม่ควรพูดออกมากันแน่” พาริศหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยความเย้ยหยัน เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ดวงตาสีสนิมคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความท้าทายที่ร้อนแรงเสียจนรวินท์ต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “ดร.กนก ก็เป็นแค่คนแก่ที่หวาดระแวงอำนาจของตัวเองจะหลุดมือไปเท่านั้นแหละครับ... เอ่อ ขอโทษที ดิฉันหมายถึง ‘ค่ะ’ ทนายรวินท์” พาริศจงใจล้อเลียนน้ำเสียงสุภาพของเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่น่าหมั่นไส้ “คุณคิดจริงๆ หรือครับว่าคนอย่างผม จะยอมก้มหัวให้เกมการเมืองสกปรกบนโต๊ะอาหารที่พวกคุณจัดฉากขึ้นมา?” รวินท์ก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างไม่เกรงกลัว ส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้องเกิดเสียงก้องกังวาน ทนายสาวรักษาระยะห่างเชิงยุทธศาสตร์ไว้ไม่ให้ชิดจนเกินไป แต่ก็ใกล้พอที่จะทำให้กลิ่นอายเฉพาะตัวของผู้ชายตรงหน้าแผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาท กลิ่นอายของเครื่องเทศจางๆ ผสมผสานกับความดิบเถื่อนและชาญฉลาดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ผ้ากันเปื้อนสีดำสนิท “คุณไม่มีทางเลือกอื่นหรอกค่ะ พาริศ” รวินท์กระซิบ เสียงของเธอต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบกระซาบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวกับค้อนที่ตอกลงบนตะปู “คดีฉ้อโกงทรัพย์และฟอกเงินที่เชื่อมโยงกับมูลนิธิของ ดร.กนก กำลังจะถูกส่งฟ้องในอีกสัปดาห์หน้า ถ้าคุณไม่ยอมเซ็นชื่อให้ความร่วมมือในฐานะพยานปากเอกและผู้ส่งมอบหลักฐาน... ชีวิตการเป็นเชฟมิชลินสามดาวของคุณ รวมถึงร้านอาหารแห่งนี้ จะมลายหายไปในชั่วข้ามคืน” พาริศไม่สะทกสะท้าน เขาวางแก้วไวน์ลงบนเคาน์เตอร์เสียงดังกระทบกันเบาๆ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาหาเธอบ้าง การรุกคืบของเขาทำให้รวินท์ต้องเป็นฝ่ายถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับตู้เย็นสเตนเลสเย็นเฉียบ เชฟหนุ่มใช้มือข้างหนึ่งค้ำยันเคาน์เตอร์กั้นขวางทางหนีของเธอไว้ ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมาจนใบหน้าของเราห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วเนียนของเธอ และในวินาทีนั้นเองที่รวินท์ตระหนักว่า เกมนี้ไม่ได้ถูกควบคุมด้วยกฎหมายหรือตรรกะอีกต่อไปแล้ว แต่มันกำลังถูกขับเคลื่อนด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่ทั้งคู่พยายามปฏิเสธมาตลอด “คุณเก่งเรื่องการใช้กฎหมายมาขู่คนอื่นสินะครับ ทนายรวินท์” พาริศเอ่ยเสียงพร่า สายตากวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของเธอด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อ่านไม่ออก “แต่คุณรู้ไหมว่า มีบางสิ่งที่กฎหมายแตะต้องไม่ถึง... และต่อให้คุณเอาหลักฐานทั้งหมดในโลกนี้มากองตรงหน้าผม ถ้าผมบอกว่า ‘ไม่’ คุณก็ทำอะไรผมไม่ได้อยู่ดี” “ความดื้อรั้นของคุณมันกำลังจะฆ่าตัวตายนะคะ” รวินท์สวนกลับทันควัน ดวงตาสีนิลวาวโรจน์ด้วยความโกรธกรุ่นที่ถูกท้าทายอำนาจการควบคุม “คุณคิดว่าคุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่? เกมนี้เดิมพันด้วยชีวิตและความอิสระของคุณเองนะ!” “ผมไม่ได้เล่นเกม... ผมแค่กำลังชิมรสชาติ” พาริศกระซิบ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้าของเธอราวกับกำลังประเมินวัตถุดิบชั้นเลิศ “และสำหรับตอนนี้ เมนูตรงหน้าผมมันช่าง... ไร้รสชาติเสียเหลือเกิน จนกว่าจะมีใครสักคนกล้าพอที่จะเติมความเผ็ดร้อนลงไป” สิ้นคำพูดนั้น พาริศก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โต้แย้งอีกต่อไป มือหนาที่แข็งแรงเอื้อมขึ้นประคองท้ายทอยของเธอ นิ้วเรียวยาวสอดแทรกเข้าไปในกลุ่มผมสีดำสนิทที่รวบไว้หลวมๆ ก่อนจะรั้งเข้าหาตัวอย่างเด็ดขาด รวินท์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาอย่างไร้ซึ่งการอนุญาต มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนหวาน แต่มันคือการประกาศสงคราม การปะทะกันของสองวิญญาณที่เต็มไปด้วยพยศและบาดแผล รวินท์พยายามจะขัดขืน มือเรียวเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่มันกลับไร้ความหมายเมื่อเผชิญหน้ากับพละกำลังที่เหนือกว่า พาริศขบเม้มริมฝีปากเธอบังคับให้เปิดทางรับสัมผัสที่รุกไล่อย่างเอาแต่ใจ ความวาบหวามสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วสันหลังจนเธอเผลอจิกเล็บลงบนเนื้อผ้าบริเวณหัวไหล่ของเขาเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว รสชาติของไวน์แดงฝาดเล็กน้อยและความเย้ายวนที่คาดเดาไม่ได้ทำให้สมองของทนายความสาวขาวโพลน ตรรกะ เหตุผล และกำแพงป้องกันตัวที่เธอสร้างขึ้นมานานแรมปีพังทลายลงในพริบตา ความโกรธเกรี้ยวเปลี่ยนรูปเป็นความปรารถนาที่แผดเผา ลมหายใจที่หอบกระชั้นประสานเป็นเสียงเดียวกันท่ามกลางความเงียบงันของห้องครัวยามวิกาล รวินท์พ่ายแพ้ให้กับความเร่าร้อนนั้นอย่างราบคาบ ก่อนที่เธอจะตอบสนองด้วยการเผยริมฝีปากออก ปล่อยให้ลิ้นร้อนของเขาเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำอย่างไม่รู้จบสิ้น นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่พวกเขากลมกลืนเป็นเนื้อเดียวกันในห้วงอารมณ์นั้น จนกระทั่งพาริศยอมผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย หน้าอกของทั้งคู่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่หอบเหนื่อย ดวงตาสีสนิมมองจ้องเธอด้วยประกายความพึงพอใจและลึกล้ำ ขณะที่รวินท์ยังคงยืนหอบหายใจพิงตู้เย็น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและตื่นตระหนกกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น “ทีนี้...” พาริศกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงแหบพร่าแต่น่าฟัง “คุณยังคิดว่าผมจะยอมให้ความร่วมมือกับทนายความที่แม้แต่หัวใจตัวเองยังควบคุมไม่ได้อีกไหมล่ะครับ?” รวินท์เม้มปากแน่น พยายามดึงสติอันน้อยนิดกลับคืนมา เธอส่งสายตาเย็นชาใส่เขา แม้ว่าหัวใจจะยังเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล “คุณคิดว่าจูบนี้จะเปลี่ยนใจฉันได้งั้นเหรอคะ เชฟพาริศ? คุณประเมินฉันต่ำเกินไปแล้ว” “ผมไม่ได้คิดจะเปลี่ยนใจคุณหรอกครับ...” พาริศยิ้มมุมปาก ยื่นมือออกไปหยิบแฟ้มเอกสารลับที่ซ่อนอยู่ใต้เคาน์เตอร์ขึ้นมาวางตรงหน้าเธอ “...เพราะอันที่จริงแล้ว ผมเตรียม ‘ของขวัญ’ ชิ้นนี้ไว้ให้คุณตั้งแต่ก่อนที่คุณจะก้าวเข้ามาในร้านนี้เสียอีก” รวินท์ก้มมองแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกเปิดออกโดยฝีมือของเขา ดวงตาสีนิลเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนคาดไม่ถึง ภาพถ่ายและเอกสารทางการเงินที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่หลักฐานเอาผิด ดร.กนก อย่างที่เธอกำลังตามหา... แต่มันคือรายชื่อบัญชีลับที่เชื่อมโยงตัวเธอเองเข้ากับคดีฆาตกรรมเมื่อห้าปีก่อน ซึ่งเป็นอดีตอันดำมืดที่เธอพยายามฝังกลบมันมาตลอดชีวิต “ยินดีต้อนรับสู่เมนูจานหลักครับ ทนายรวินท์” พาริศกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงเยือกเย็นและเฉียบคมราวดาบที่จ่ออยู่บนลำคอ “...และดูเหมือนว่า คุณนั่นแหละที่เป็นคนเซ็นชื่อสั่ง ‘อาหารมื้อนี้’ ด้วยตัวเอง” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในเกมอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!