กลิ่นอายคดีในครัวเปิด

เสียงโลหะกระทบกับพื้นหินอ่อนดังก้องไปทั่วครัวเปิดในยามวิกาล—มันเป็นจังหวะที่คมกริบและเย็นชาพอๆ กับสายตาของ ‘รวินท์’ ที่กำลังจ้องมองชายหนุ่มเจ้าของร้านอาหารระดับมิชลินสตาร์ ซึ่งกำลังบรรจงหั่นเนื้อวากิวด้วยท่วงท่าสง่างามเกินกว่าจะเป็นเพียงการทำอาหาร พาริศไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ เขายังคงรักษาสมาธิอยู่กับคมมีดที่กรีดผ่านชิ้นเนื้ออย่างแม่นยำ ราวกับว่าการปะทะทางความคิดที่กำลังจะเกิดขึ้นเป็นเพียงเครื่องปรุงรสที่เขาต้องการให้มื้ออาหารนี้สมบูรณ์แบบขึ้น “ทนายความส่วนใหญ่มักจะรู้วิธีเคาะประตู แต่ดูเหมือนคุณจะชอบการบุกรุกมากกว่านะ รวินท์” พาริศเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความนัยที่ทำให้บรรยากาศในครัวที่ควรจะร้อนระอุกลับเย็นยะเยือก รวินท์สาวเท้าเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์หินอ่อน ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาสั้นลงจนได้กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศที่อบอวลอยู่รอบตัวเขา เธอวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม้ว่าในใจจะกำลังเต้นระรัวด้วยความเครียดที่สั่งสมมาตลอดสัปดาห์ “ถ้าประตูมันล็อคตายด้วยเหตุผลที่ผิดกฎหมาย ฉันก็ไม่เห็นเหตุผลว่าทำไมฉันต้องรักษามารยาทกับเจ้าของร้านที่กำลังซ่อนความลับไว้ใต้คราบเชฟมือหนึ่ง” พาริศหยุดมือที่กำลังจัดวางจาน เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ดวงตาคู่คมของเขาพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความท้าทายที่อันตรายกว่านั้นมาก “ความลับหรือคะ?” เขาเว้นจังหวะ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “คุณก็น่าจะรู้ดีกว่าใครว่าในโลกของกฎหมายและความถูกต้อง สิ่งที่เรียกว่า ‘ความลับ’ คือสกุลเงินที่แพงที่สุด และดูเหมือนคุณกำลังพยายามจะซื้อข้อมูลราคาแพงด้วยคำพูดที่ไม่มีน้ำหนักพอ” รวินท์แค่นยิ้มมุมปาก เธอขยับตัวเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “งั้นลองชิม ‘ความจริง’ ดูหน่อยเป็นไงคะ ดร.กนกไม่ได้มาหาคุณแค่เพื่อสั่งเมนูพิเศษหรอกใช่ไหม? ข้อตกลงในบันทึกนี้เชื่อมโยงถึงคดีที่เขากำลังปิดบังอยู่ และคุณ... ก็เป็นหมากตัวสำคัญที่เขายอมลงทุนถึงขนาดให้สิทธิขาดในโครงการพัฒนาที่ดินริมน้ำนั่น” พาริศขยับตัวเข้าหารวินท์อย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นเครื่องเทศทำให้ประสาทสัมผัสของเธอตื่นตัว เขาใช้มือข้างหนึ่งกดลงบนเคาน์เตอร์ขนาบข้างตัวเธอ กักขังเธอไว้ในพื้นที่ส่วนตัวของเขาอย่างจงใจ “คุณฉลาดเกินไป รวินท์... และความฉลาดมักนำพาผู้หญิงสวยๆ ไปสู่จุดจบที่คาดไม่ถึงเสมอ” เขาก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่ยากจะปฏิเสธ “คุณอยากรู้เรื่อง ดร.กนก งั้นเหรอ? ลองถามตัวเองดูสิว่าคืนนี้คุณพร้อมจะแลกด้วยอะไร เพื่อให้ได้ข้อมูลที่แม้แต่ตำรวจยังควานหาไม่เจอ” ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มของเธอ รวินท์พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจ เธอรู้ดีว่านี่คือเกมจิตวิทยาที่เขากำลังเล่นเพื่อต้อนให้เธอจนมุม แต่ในขณะเดียวกัน เธอกลับสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวบางอย่างที่เธอเองก็อธิบายไม่ได้ภายใต้ความเย็นชาของเขา “ฉันพร้อมแลกด้วยทุกอย่างที่เขาสมควรได้รับ... ความยุติธรรม และจุดจบที่สาสม” รวินท์สวนกลับ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพาริศ เธอไม่หลบเลี่ยง ไม่ถอยหนี พาริศหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มือหนาของเขาค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาเชยคางเธอให้เงยขึ้นสบตา “ถ้าอย่างนั้นคืนนี้เรามีเรื่องต้อง ‘ตกลง’ กันยาวเลยล่ะ” เขาสะบัดมือไปปิดสวิตช์ไฟหลักของครัว แสงสลัวจากไฟสีส้มอ่อนริมเคาน์เตอร์สาดส่องลงมาทำให้เงาของพวกเขาดูทาบทับกันอย่างแนบสนิท พาริศหยิบมีดทำครัวเล่มเล็กขึ้นมา วางปลายมีดลงบนกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธออย่างช้าๆ ก่อนจะกรีดมันออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น ความเย็นของปลายมีดตัดกับความร้อนรุ่มที่เริ่มก่อตัวขึ้นภายในใจของรวินท์ “ในฐานะเชฟ ฉันไม่ชอบอาหารที่ขาดรสชาติ” พาริศกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าจนเกือบจะเป็นเสียงครางในลำคอ “และในฐานะผู้ชาย... ฉันยิ่งไม่ชอบให้ใครมาท้าทายในถิ่นของฉันโดยไม่คิดจะจ่ายค่าผ่านทาง” รวินท์หายใจติดขัดเมื่อปลายมีดเลื่อนลงมาถึงขอบเสื้อตัวใน เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของอันตรายและแรงปรารถนาที่พุ่งพล่านไปทั่วห้องครัว ในวินาทีที่เขากำลังจะโน้มตัวลงมาประทับจูบเพื่อปิดกั้นคำถามของเธอ เสียงโทรศัพท์ที่สั่นครืดคราดอยู่บนเคาน์เตอร์หินอ่อนก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ พาริศชะงัก สายตาที่เคยจดจ้องเพียงเธอหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่โชว์รายชื่อผู้ติดต่อ... มันคือหมายเลขของ ดร.กนก ที่โทรเข้ามาในเวลาที่น่าสงสัยที่สุด รวินท์เหลือบมองหน้าจอนั้น หัวใจของเธอหล่นวูบเมื่อเห็นชื่อผู้บงการที่เธอกำลังตามล่า พาริศหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาเปลี่ยนไปเป็นแววตาสีเทาที่ดูอันตรายและคาดเดาไม่ได้ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดรับสายต่อหน้าเธอ ทว่าสิ่งที่เขาพูดออกมาทำให้รวินท์ต้องหยุดหายใจ “ครับ ดร.กนก... ใช่ครับ เธออยู่ที่นี่... และดูเหมือนเรากำลังจะเริ่ม ‘มื้ออาหาร’ ที่คุณต้องการพอดี” ขอบคุณที่ติดตามบทแรกไปพร้อมกับมิดไนท์คิสนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ