ศาลในจินตนาการ

กลิ่นอายของไวน์แดงบอร์โดซ์ปีเก่าที่อบอวลเคล้ากับกลิ่นฉุนจางๆ ของควันบุหรี่และกระดาษเอกสารคดีความบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ ทำให้ห้องทำงานส่วนตัวของพาริศในยามวิกาลดูราวกับห้องสอบสวนขนาดย่อม รวินท์ไม่ได้ถอยหนีแม้ว่าระยะห่างระหว่างเธอกับปลายนิ้วที่ถือแก้วไวน์ของเขาจะเหลือเพียงคืบเดียว ประโยคท้าทายเมื่อครู่ยังคงแขวนลอยอยู่ในอากาศ บีบกระชับพื้นที่ความปลอดภัยของเธอให้แคบลงจนแทบหายใจไม่ออก "คุณคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมกฎหมายอยู่หรือไงคะ เชฟพาริศ" รวินท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชา และทรงพลัง เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของชายหนุ่ม ปราศจากความหวาดหวั่นใดๆ ทั้งสิ้น แม้หัวใจข้างในจะเต้นรัวราดด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปจากตรรกะอันเคร่งครัดของอาชีพทนายความ พาริศหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุบทำลายความเงียบงันอย่างเยือกเย็น เขาขยับตัวเข้าใกล้เธออีกนิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกายหนาที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า "เกมกฎหมายเหรอครับ... เปล่าเลย ทนายรวินท์ ผมแค่กำลังชี้ให้คุณเห็นว่า เอกสารสำนวนคดีที่คุณถืออยู่น่ะ มันถูกเขียนขึ้นบนคราบเลือดและคราบน้ำตาของวัตถุดิบที่ผมเป็นคนเลือกเอง... และคุณก็เพิ่งจะจรดปากกาเซ็นรับรองความผิดชอบทั้งหมดนั้น ลงในสัญญาว่าความฉบับใหม่" นิ้วเรียวยาวของพาริศเลื่อนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะให้ขยับมาตรงหน้าเธอ รวินท์ก้มมองมัน แววตาคมกริบกวาดสายตาผ่านตัวอักษรทางกฎหมายที่เธออ่านมานับพันครั้ง แต่ครั้งนี้... ทุกตัวอักษรกลับมีน้ำหนักถ่วงทับหัวใจเธออย่างประหลาด มันคือสัญญาว่าความที่เธอตกลงจะทำคดีให้เขา คดีที่พัวพันกับ ดร. กนก ผู้ทรงอิทธิพลที่คุมบังเหียนกฎหมายและธุรกิจใต้ดินครึ่งหนึ่งของเมืองนี้ "คุณกำลังใช้ฉันเป็นเครื่องมือเพื่อเข้าถึงตัว ดร. กนก" รวินท์สรุปด้วยน้ำเสียงเฉียบคมราวกับใบมีดโกน เธอยกมือขึ้นกอดอกเพื่อสร้างเกราะกำบังทางจิตวิทยา "คุณรู้ว่าฉันต้องการหลักฐานเพื่อรื้อฟื้นคดีเก่าของครอบครัว และคุณก็จงใจโยนเหยื่อชิ้นนี้มาให้ฉันคาบ" "ฉลาดมาก สมกับที่เป็นทนายมือทอง..." พาริศโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนของเธอ กลิ่นกายหอมสะอาดเจือกลิ่นอายเครื่องเทศและไวน์ทำให้สติที่เคยตั้งมั่นของรวินท์สั่นคลอน "แต่ในขณะเดียวกัน คุณเองก็รู้อยู่แก่ใจว่า... ถ้าไม่มีผม คุณไม่มีวันเข้าใกล้ห้องนิรภัยของตาแก่กนกได้เลยแม้แต่ก้าวเดียว เราต่างหากรวินท์ ที่กำลังใช้ประโยชน์ซึ่งกันและกันบนโต๊ะเดิมพันนี้" บทสนทนาเชิงจิตวิทยาที่เชือดเฉือนดำเนินไปอย่างไร้เสียงตะโกน ทว่าเต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรง รวินท์หันหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อทำลายสภาวะกดดันนั้น ปลายนิ้วของเธอจิกเข้าที่ฝ่ามือตัวเองเพื่อเรียกสติ "การเอาชีวิตตัวเองมาเดิมพันกับเกมสกปรกแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องฉลาดเลยสักนิด พาริศ" "แต่ก็เร้าใจกว่าการนั่งท่องประมวลกฎหมายอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ตั้งเยอะ... จริงไหมครับ?" เขากระซิบชิดใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่าเจือด้วยกระแสความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ยากจะต้านทาน มือหนาเอื้อมมาแตะที่ปลายคางของเธออย่างแผ่วเบา บังคับให้เธอกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง สัมผัสอุ่นจัดนั้นส่งกระแสไฟแล่นริ้วไปทั่วร่างจนรวินท์เผลอกลั้นหายใจ ดวงตากลมโตที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยเหตุผล บัดนี้ฉายแววความสับสนและรuร้า เธอพยายามจะถอยหลังหนี แต่สะโพกกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานเสียแล้ว พาริศไม่ปล่อยให้เธอมีช่องว่าง เขาขยับก้าวเข้ามาประชิดตัว ล้อมกรอบเธอไว้ด้วยสองแขนที่วางทาบบนโต๊ะ กักขังเธอไว้ในพื้นที่ส่วนตัวของเขาอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด "ปล่อยค่ะ..." รวินท์เอ่ยเสียงพร่า ความเย็นชาที่เธอสร้างขึ้นมาตลอดชีวิตการทำงานเริ่มละลายหายไปกับอุณหภูมิร่างกายที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว "ถ้าผมปล่อย... คุณจะยังกล้าสบตาผมแบบนี้ไหมล่ะครับ รวินท์" พาริศก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น สายตาของเขาคมปลาบและเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่ปิดไม่มิด ราวกับเชฟผู้หิวกระหายกำลังจ้องมองอาหารจานโปรดที่ปรุงแต่งอย่างประณีตและรอเวลาลิ้มลอง ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าในความเงียบนั้นกลับเต็มไปด้วยเสียงเตือนภัยจากสามัญสำนึกที่กรีดร้องเตือนสติ ทว่าสัญชาตญาณดิบเถื่อนลึกๆ กลับโหยหาการยอมจำนน รวินท์เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ลมหายใจของทั้งคู่ผสานเป็นจังหวะเดียวกัน ความลังเลในแววตาของหญิงสาวคือสัญญาณเปิดทางที่ชัดเจนที่สุดสำหรับชายหนุ่ม พาริศไม่รอช้า เขาโน้มใบลงมาประกบเรียวปากลงบนกลีบปากนุ่มของเธอทันทีสัมผัสแรกทั้งนุ่มนวลและหนักหน่วง ราวกับคลื่นใต้น้ำที่ซัดสาดเข้าใส่แนวปะการัง รวินท์สะท้านเฮือก เผลอเผยริมฝีปากออกด้วยความตกใจ เปิดทางให้ปลายลิ้นอุ่นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของไวน์บอร์โดซ์เจือจางอยู่ในโพรงปาก ยิ่งทำให้สัมผัสนี้มึนเมาและวาบหวามจนแทบก้าวขาไม่อยู่ มือหนาเลื่อนจากปลายคางลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วของเธอให้แนบชิดติดกับลำตัว ร่างกายของทั้งคู่แนบสนิทอย่างไร้รอยต่อ รวินท์ส่งเสียงประท้วงในลำคอเบาๆ ก่อนที่มือเรียวจะเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาแน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ปลายนิ้วของเธอจิกขยุ้มเนื้อผ้าตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวและยึดมั่นในตรรกะ บัดนี้อ่อนยวบยาบอยู่ภายใต้วงแขนแกร่งที่โอบอุ้มเธอไว้ราวกับขนนก จูบที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนดำเนินไปท่ามกลางกองเอกสารคดีความ ลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่ดังสะท้อนก้องในความเงียบ พาริศถอนริมฝีปากออกมาชั่วครู่เพื่อให้อีกฝ่ายได้ตักตวงออกซิเจน ดวงตาของเขาฉายแววปรารถนาล้นปรี่ขณะที่มองใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกจุมพิตอย่างหนักหน่วง "คุณมัน... อันตรายที่สุด พาริศ" รวินท์หอบหายใจรัว เสียงสั่นพร่าเจือความไม่ยอมแพ้ "แต่คุณก็ไม่คิดจะผลักไสผมไม่ใช่เหรอครับ..." เขายิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มใบลงซุกไซร้ซอกคอขาวเนียน ปลายจมูกโด่งคลอเคลียสูดดมความหอมกรุ่นจากผิวกายเธออย่างหลงใหล มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวนอกของเธอออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว รวินท์หวีดร้องเบาๆ เมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนประทับลงบนลาดไหล่เปลือยเปล่า สร้างความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลังจนเธอต้องแอ่นกายเข้าหาโดยสัญชาตญาณ เกมทางจิตวิทยาเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นเกมแห่งสัมผัสและอารมณ์ปรารถนาที่ไม่มีใครยอมใคร รวินท์ยกมือขึ้นโอบรอบลำคอหนาของเขา ดึงรั้งใบหน้าคมคายให้กลับมาประจันหน้ากันอีกครั้ง ดวงตาสองคู่ประสานกันด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้ง—นี่คือการยินยอมพร้อมใจที่จะดิ่งลึกสู่หุบเหวแห่งอันตรายไปด้วยกัน ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังเดือดดาลถึงขีดสุด เสียงกระดาษพลิกไหวเบาๆ จากกองเอกสารคดีบนโต๊ะข้างตัวก็ดังแทรกขึ้นมา ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่หยุดชะงักอยู่ตรงหน้าประตูห้องทำงาน เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเยือกเย็น ก่อนที่ลูกบิดประตูจะค่อยๆ หมุนเปิดออกเผยให้เห็นร่างเงาสูงโปร่งของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในความมืด พร้อมกับแฟ้มลับสีดำสนิทที่ถูกโยนลงบนโต๊ะตรงหน้าทั้งสองคน! "ผมคิดว่าพวกคุณคงกำลังสนุกกับเกมเดิมพันนี้นะครับ... แต่ดูเหมือนว่า 'พยานปากเอก' ที่พวกคุณตามหา จะเพิ่งถูกพบเป็นศพอยู่ที่ก้นครัวเมื่อนาทีที่แล้วนี่เอง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนสำหรับการติดตามและสนับสนุน "มิดไนท์คิส" เสมอมานะคะ