หัวใจที่เปิดเผย

กลิ่นเหม็นไหม้ของคานไม้จันทน์หอมที่ถูกเปลวเพลิงกัดกินโชยเข้าจมูกจนแสبيบ ปะปนกับกลิ่นควันสีเทาเข้มที่หนาทึบจนมองแทบไม่เห็นเบื้องหน้า เสียงสนั่นหวั่นไหวของโครงสร้างตำหนักบูรพาที่กำลังพังทลายลงมาทีละส่วน ราวกับเสียงคำรามของอสูรร้ายที่จ้องจะกลืนกินชีวิตของพวกเขาทั้งเป็น สวี่จินหรานไอโขลงออกมาอย่างรุนแรงจนหน้าดำคร่ำเคร่ง ร่างบอบบางในชุดอาภรณ์ปักลายหงส์ถูกแรงระเบิดจากคานไม้ที่หักโค่นกระแทกเข้ากับเสาหินจนแผ่นหลังร้าวระบม รสคาวเลือดอุ่นๆ ไหลรินจากมุมปากของนาง แต่ดวงตากลับมิได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและประกายความเจ็บปวดที่ซ่อนลึกอยู่ภายใน "จินหราน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่มักจะราบเรียบและเต็มไปด้วยอำนาจเยือกเย็น บัดนี้กลับเจือด้วยความร้อนรนอย่างที่หลงเทียนเฉิงไม่เคยแสดงออกผู้ใดได้เห็น ร่างสูงใหญ่ในชุดฉลองพระองค์สีมังกรทองที่บัดนี้เปรอะเปื้อนคราบเขม่าควัน ก้าวเข้ามาประคองร่างของนางขึ้นอย่างไม่คิดชีวิต พระหัตถ์หนาสั่นเทาเล็กน้อยยามแตะลงบนหัวไหล่บอบบางของนาง ราวกับเกรงว่าหากใช้แรงเกินไป ร่างตรงหน้าจะสลายหายไปกับควันไฟ สวี่จินหรานเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรคมกริบที่เต็มไปด้วยความห่วงใยคู่นั้น หัวใจที่เคยปิดตายและสร้างกำแพงน้ำแข็งหนาทึบขึ้นมาปกป้องตัวเองนับตั้งแต่ตระกูลสวี่ถูกกวาดล้าง บัดนี้กลับสั่นไหวอย่างรุนแรงจนควบคุมไม่อยู่ นางแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งน้ำตา "ฝ่าบาท... สถานการณ์เช่นนี้ พระองค์ยังทรงห่วงหม่อมฉันอีกหรือเพคะ? แผนการลอบปลงพระชนม์ในคืนนี้... คือฝบหน้ากากที่พวกมันใช้ล่อลวงเราเข้ามาในกองเพลิงนี้อย่างแท้จริง" "ต่อให้แผ่นดินนี้ลุกเป็นไฟ หรือบัลลังก์มังกรจะมอดไหม้เป็นจุล สิ่งเดียวที่朕—เจิ้น ยอมให้สูญเสียไม่ได้ในค่ำคืนนี้... คือเจ้า" หลงเทียนเฉิงตรัสด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ พระเนตรคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าที่เปื้อนเขม่าควันของสตรีในดวงใจอย่างชัดเจน ไม่มีคราบฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ ไม่มีหน้ากากแห่งความเย็นชา มีเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังปกป้องสตรีที่ตนรักสุดหัวใจ ท่ามกลางอ้อมกอดแห่งความตาย คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบทำลายกำแพงน้ำแข็งในใจของสวี่จินหรานจนพังทลายลงไม่เป็นชิ้นดี น้ำตาที่นางพยายามอดกลั้นมาตลอดหลายปี หลั่งรินปะปนกับคราบเขม่าควันบนพวงแก้ม นางไม่ใช่สตรีอ่อนแอที่รอคอยความช่วยเหลือ และเขาไม่ใช่บุรุษที่จะยอมก้มหัวให้โชคชะตา แต่ในวินาทีที่ความตายอยู่ห่างเพียงคืบ พวกเขากลับตระหนักได้ว่า... หัวใจของกันและกัน คือสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงลมหายใจเอาไว้ "หม่อมฉันโง่เขลาเองเพคะ... ที่มัวแต่คำนวณหมากทุกตาเพื่อแก้แค้น จนลืมมองว่า... คนที่ยืนเคียงข้างหม่อมฉันมาตลอด เจ็บปวดและโดดเดี่ยวเพียงใด" สวี่จินหรานเอ่ยเสียงสั่น ฝ่ามือเรียวบางยกขึ้นสัมผัสรอยแผลบริเวณพระพักตร์ของฮ่องเต้แผ่วเบา สัมผัสที่เต็มไปด้วยความอาลัยและความรู้สึกที่เก็บงำมาเนิ่นนาน "หากพวกเราต้องตายในกองเพลิงนี้จริงๆ หม่อมฉันแค่อยากให้พระองค์ทรงรู้... ว่าหัวใจดวงนี้ของสวี่จินหราน มอบให้พระองค์ตั้งแต่วันที่เราสบตากันในท้องพระโรงวันนั้นแล้วเพคะ" หลงเทียนเฉิงนิ่งงัน พระเนตรเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื้นตัน ก่อนที่พระองค์จะรวบร่างของนางเข้ามากอดแนบพระuraแน่นยิ่งขึ้น ราวกับต้องการหลอมรวมร่างของนางให้เป็นหนึ่งเดียวกับลมหายใจของพระองค์เอง "เจ้าคนโง่..." พระองค์กระซิบชิดริมฝีปากของนาง น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความรักล้นปรี่ "เจิ้นไม่อนุญาตให้เจ้าตายที่นี่ เรายังมีบัญชีแค้นที่ต้องสะสางกับพวกขุนนางกังฉินเหล่านั้น และเรา... ยังต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันบนบัลลังก์ที่พวกเราแลกมาด้วยหยาดเลือดนี้" ในวินาทีนั้น ท่ามกลางเสียงคำรามของเปลวไฟที่โหมกระหน่ำและคานไม้ที่กำลังจะถล่มลงมาทับถม ทั้งสองประทับริมฝีปากเข้าหากันอย่างลึกซึ้งและโหยหา เป็นจูบที่ไม่มีการคำนวณผลประโยชน์ ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมทางการเมือง มีเพียงความจริงใจและหัวใจที่เปิดเผยต่อกันอย่างหมดเปลือก เป็นคำสัญญาแห่งความตายและการมีชีวิตอยู่ร่วมกัน ณ ห้วงเวลาที่บีบคั้นที่สุด ครืน! เสียงคานไม้ขนาดใหญ่ทางด้านเหนือหักสะบั้นและร่วงลงมาขวางทางออกเบื้องหน้า ปิดตายเส้นทางหนีเดียวที่มีอยู่ แรงลมจากการพัดโหมของเปลวเพลิงกระชากให้สะเก็ดไฟนับพันลอยละลิ่วเข้าหาคนทั้งสอง ในจังหวะความเป็นความตายที่ลมหายใจแทบขาดห้าม หลงเทียนเฉิงพลิกกายเอาแผ่นหลังของพระองค์เองบังรับสะเก็ดไฟและเศษไม้ที่กำลังร่วงหล่นลงมาแทนสวี่จินหรานอย่างไม่ลังเล ทว่า ทันใดนั้นเอง— เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายพร้อมเสียงตะโกนก้องของกองกำลังองครักษ์เสื้อแพรก็ดังทะลุกำแพงเพลิงเข้ามาจากด้านหลัง พร้อมกับเงาร่างของบุคคลผู้หนึ่งที่ก้าวผ่านม่านควันไฟเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น "ฝ่าบาท พระสนม... ทรงสวีทกันพอหรือยังพ่ะย่ะค่ะ? น่าเสียดายนัก... ที่เส้นทางสู่ปรโลกของพวกท่าน จะต้องมีแขกผู้สูงศักดิ์อีกคนร่วมเดินทางไปด้วย" ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หลิวเยี่ยนซี" เสมอมานะคะ