พันธมิตรในเงาจันทร์

กลิ่นอายจางๆ ของชาอู่หลงชั้นเลิศลอยวนอยู่เหนือโต๊ะทรงอักษรไม้จันทน์หอม แสงเทียนสีส้มสั่นไหววับแวมตามแรงลมที่ลอดผ่านบานหน้าต่างแกะสลักลวดลายเมฆมงคล ยามราตรีล่วงเลยเข้ายามสาม เงาของคานไม้ทอดยาวทาบทับลงบนพื้นห้องทรงพระอักษรส่วนพระองค์ ราวกับกรงขังไร้เสียงที่จองจำบุรุษผู้ครอบครองแผ่นดินไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งอำนาจของอัครเสนาบดีสวี่ ผู้เป็นบิดาแท้ๆ ของนาง สวี่จินหรานยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าโต๊ะพระარการ นางสวมอาภรณ์ปักดิ้นเงินลายหงส์เหินสีนิลสนิท กลมกลืนไปกับความมืดมิดรอบกาย ทว่าดวงเนตรหงส์คู่นั้นกลับเปล่งประกายคมกริบยิ่งกว่าคมดาบที่ซ่อนอยู่ในฝัก นางมิได้เอ่ยสิ่งใด ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่บีบเค้นบรรยากาศระหว่างตนกับผู้ที่ประทับอยู่เบื้องหลังโต๊ะตัวนั้น หลงเทียนเฉิงมิได้เงยพระพักตร์ขึ้นจากกองฎีกาที่กองสูงราวภูเขา ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงอย่างอดกลั้น พระหัตถ์ที่ถือพู่กันหยกขาวบีบแน่นจนข้อพระหัตถ์ขาวซีด ความกดดันระดับที่สามารถทำให้ขุนนางขั้นสูงตัวสั่นเทาแผ่ซ่านออกมาจากพระวรกาย ทว่าหญิงสาวเบื้องหน้ากลับยืนหยัดอย่างมั่นคงราวกับต้นสนกลางพายุหิมะ "เจ้ากล้าดียังไง... ถึงได้ยื่นข้อเสนอนี้ให้เรา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากพระ Ost ลึกล้ำและเย็นเยียบ เจือด้วยความระแวงสงสัยที่สะสมมาแรมปี พระเนตรคมกลาบเหลือบขึ้นสบตากับนาง ราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังจ้องมองเหยื่อผู้ท้าทาย ทว่าในแววตานั้นกลับซ่อนประกายระอุของไฟแค้นที่รอวันแผดเผา จินหรานแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทรงอักษรอีกครึ่งก้าวโดยไม่ได้รับอนุญาต เสียงฝีเท้าเบาหวิวราศเสียงแมวเดินบนพรมขนสัตว์ ทว่ากลับดังชัดเจนในความเงียบสงัด "หม่อมฉันเพียงแต่นำทางออกที่พระองค์ทรงแสวงหามาตลอดสามปีเต็มเพคะ ฝ่าบาท" น้ำเสียงของนางราบเรียบ แต่มั่นคงและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "พระองค์ทรงเบื่อหน่ายกับการเป็นจักรพรรดิหุ่นเชิดที่แม้แต่จะแต่งตั้งขันทีสักคนยังต้องรอพยักหน้าจากอัครเสนาบดีสวี่... หรือว่าหม่อมฉันเข้าใจผิด พระองค์ทรงโปรดปรานการสวมชุดคลุมมังกรที่ไร้ซึ่งอำนาจเช่นนี้มากกว่ากันเล่า?" เปรี้ยง! พู่กันหยกในพระหัตถ์ถูกโยนลงกระทบโต๊ะเสียงดังสนั่น หลงเทียนเฉิงผุดลุกขึ้นเต็มความสูง พระวรกายสูงสง่าแผ่ซ้ำรังสีคุกคามจนอากาศรอบตัวแทบจะแข็งตัว พระองค์ก้าวเข้ามาประชิดตัวนางในพริบตาเดียว พระเนตรคมกริบก้มลงจ้องมองดวงหน้าเนียนละเอียดที่อยู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นอายสนมโชยปะทะกัน "เจ้าเป็นบุตรสาวแท้ๆ ของสวี่จงIัน" ฮ่องเต้หนุ่มเค้นพระVOICEลอดไรพระทนต์ "เหตุใดเราจึงต้องเชื่อใจสตรีที่เดินเกมอยู่บนกระดานแห่งอำนาจของตระกูลตนเอง? วันนี้เจ้าอาจร่วมมือกับเราเพื่อโค่นบิดาเจ้า วันหน้าเจ้าก็อาจใช้คมดาบเดียวกันนี้แทงข้างหลังเราเพื่อขึ้นเป็นผู้สำเร็จราชการเสียเอง!" ไม่มีความตื่นตระหนกในดวงตาของจินหราน นางไม่ถอยหลังแม้แต่น้าวเดียว หัวใจที่ด้านชาจากความอยุติธรรมที่มารดาต้องเผชิญในอดีตสอนให้นางเรียนรู้ว่า ความกลัวคือศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด นางเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรของโอรส heaven อย่างไม่เกรงกลัว ความเยือกเย็นในแววตาของนางสะท้อนภาพฮ่องเต้ผู้ดุดันราวกับกระจกเงา "ถ้าเช่นนั้น ฝ่าบาททรงมีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้อีกหรือเพคะ?" จินหรานเอ่ยถามย้อนด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่เชือดเฉือน "การรอคอยปาฏิหาริย์ให้ขุนนางผู้ซื่อสัตย์ลุกฮือขึ้นมาช่วยเหลือนั้น เป็นเรื่องเพ้อฝันในนิยายปรัมปรา ตระกูลสวี่กุมอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดในราชสำนัก ทหารครึ่งหนึ่งของเมืองหลวงอยู่ในกำมือ หากพระองค์ไม่ทรงกล้าเดิมพันกับ 'งูพิษ' อย่างหม่อมฉัน พระองค์ก็จงรอเวลาให้ยาพิษในถ้วยเสวยออกฤทธิ์จนสิ้นพระชนม์บนบัลลังก์นี้อย่างเงียบๆ เสียเถอะเพคะ" คำพูดที่ตรงไปตรงมาและเหิมเกريمถึงขีดสุดทำให้หลงเทียนเฉิงนิ่งงัน พระองค์ทรงชะงักไป พระเนตรวาวโรจน์ด้วยความตกตะลึงระคนทึ่ง ไม่เคยมีขุนนางหน้าไหน กล้าตรัสความจริงอันแสนโหดร้ายนี้ต่อพระพักตร์โดยตรง แม้แต่บรรดาเสนาบดีเฒ่าเจ้าเล่ห์ก็ยังคงใช้คำพูดอ้อมค้อมเพื่อรักษาหน้า แต่มเหสีผู้เพิ่งอภิเษกเข้ามาได้ไม่นานผู้นี้ กลับกล้าฉีกหน้ากากความอยุติธรรมออกด้วยมือเปล่า ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มิใช่ความอึดอัดหวาดกลัว หากแต่เป็นความเงียบของนักล่าสองตนที่กำลังประเมินเขี้ยวเล็บของฝ่ายตรงข้าม หลงเทียนเฉิงหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นอันน่าสะพรึงกลัว พระหัตถ์หนายื่นออกไปปลายนิ้วเรียวยาวเชยคางมนของจินหรานขึ้นบังคับให้พระเนตรของทั้งคู่ประสานกันแนบแน่น "เจ้าช่าง... เป็นสตรีที่อันตรายยิ่งนัก สวี่จินหราน" พระองค์กระซิบชิดริมฝีปากของนาง ไออุ่นรดรินบนพวงแก้มเนียน "แต่ก็น่าแปลก... ที่เรากลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก ยามที่ได้เห็นแววตาคู่นี้ของเจ้า" "ความรู้สึกของฝ่าบาทไม่สำคัญเท่ากับผลลัพธ์ที่จะได้หรอกเพคะ" จินหรานปัดพระหัตถ์นั้นออกอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด นางถอยหลัง1ก้าวเพื่อรักษาระยะห่างอันเหมาะสม พร้อมกับหยิบม้วนแผนที่เก่าคร่ำครึแผ่นหนึ่งออกจากแขนเสื้อขึ้นมาคลี่ออกบนโต๊ะ แสงเทียนสาดส่องลงบนเส้นทางลับที่ถูกวาดด้วยหมึกสีชาด เป็นแผนผังโครงสร้างของคลังเสบียงหลวงและรายชื่อขุนนางฝ่ายเหนือที่ยังคงภักดีต่อราชสำนักแต่ถูกบีบให้ปิดปากเงียบ "นี่คือรายชื่อขุนนางเจ็ดคนที่บิดาของหม่อมฉันกำลังวางแผนจะกำจัดทิ้งในเดือนหน้าข้อหากบฏ หากฝ่าบาททรงออกราชโองการลับแต่งตั้งพวกเขาเป็นแม่ทัพพิทักษ์ชายแดนโดยอ้างราชกิจเร่งด่วน เราจะสามารถดึงกองกำลังสามหมื่นนายออกจากเงื้อมมือของตระกูลสวี่ได้โดยที่พวกมันไม่ทันรู้ตัว" หลงเทียนเฉิงก้มลงมองแผนที่ในความมืด ดวงตาดุจเหยี่ยวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นรายชื่อเหล่านั้น แผนการนี้แยบยลและเฉียบคมจนแม้แต่ที่ปรึกษาฝีมือดีที่สุดของพระองค์ก็ยังคิดไม่ถึง มันคือการ "ตัดแขนเสื้อเพื่อรักษาชีวิต" ของแท้ ทรงเงยพระพักตร์ขึ้นมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งหวาดระแวง ทั้งชื่นชม และ... หวั่นไหว "เจ้าต้องการอะไรเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน?" หลงเทียนเฉิงตรัสถามเสียงพร่า ทรงรู้ดีว่าไม่มีสิ่งใดได้มาฟรีในวังหลังแห่งนี้ โดยเฉพาะจากสตรีที่มีความทะเยอทะยานสูงส่งเช่นนาง จินหรานแย้มรอยยิ้มเย็นเยียบ ดวงเนตรหงส์ทอประกายวับวับวาวราวกับปีศาจสาวผู้ทวงคืนวิญญาณ "อำนาจเด็ดขาดในฝ่ายหลัง และ... ศีรษะของอัครเสนาบดีสวี่ ในวันที่เราเป็นผู้ชนะเพคะ" คำประกาศกร้าวที่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ต่อสายเลือดเดียวกันทำให้ห้องทรงอักษรทั้งห้องเย็นเยียบลงทันตาเห็น หลงเทียนเฉิงมองลึกล้ำเข้าไปในดวงตาของนาง ทรงตระหนักแล้วว่า ในเกมการเมืองครั้งนี้ พระองค์ไม่ได้ร่วมมือกับหมากตัวเบี้ย แต่ทรงกำลังร่วมเต้นรำบนเส้นลวดกับพญายมราชในร่างมนุษย์ พระองค์ทรงแย้มพระ o5s ยิ้มมุมพระโอษฐ์ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานอันดุร้ายไม่แพ้กัน พระหัตถ์หนายื่นออกไปแตะลงบนม้วนกระดาษแผนที่แผ่นนั้น เป็นการตกลงอย่างเป็นทางการ "ดี... งั้นเรามาดูกกันว่า ระหว่างคมดาบของเจ้ากับคมดาบของเรา สิ่งใดจะปลิดชีวันสวี่จงIันได้เร็วกว่ากัน พระมเหสีของ朕" ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังประสานสายตาสร้างพันธมิตรเลือดเพื่อเตรียมพลิกแผ่นดินนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝีหนาหนักและเร่งรีบก็ดังขึ้นที่นอกประตูปิดตาย เสียงเคาะประตูดังรัวสามครั้งเป็นสัญญาณลับที่กำหนดไว้เฉพาะหน่วยองครักษ์เสื้อแพร "ทูลฝ่าบาท! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงของหัวหน้าองครักษ์ลั่วเหิงตะโกนลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกจนเสียงสั่นเครือ "สนมเอกหลิว... กำลังนำกองกำลังทหารนอกราชองครักษ์บุกเข้ามาที่ตำหนักกลาง อ้างพระราชโองการเร่งด่วนจากอัครเสนาบดีเพื่อขอเข้าตรวจค้นตำหนักในยามวิกาลพ่ะย่ะค่ะ!" ดวงตาของจินหรานหรี่แคบลงทันที รอยยิ้มเยือกเย็นหายวับไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความตื่นตัวระดับสูงสุด นางหันไปสบตากับฮ่องเต้ที่บัดนี้พระพักตร์มืดมนดำทะมึนราวกับพายุฝน "ดูเหมือนว่า... บิดาของหม่อมฉัน จะล่วงรู้แผนการของเราเร็วกว่าที่คาดไว้เสียแล้วเพคะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับเล่ห์กลอันล้ำลึกของจินหรานในตอนนี้นะคะ **หลิวเยี่ยนซี**