สายสัมพันธ์ที่ก่อตัว

คราบเลือดอุ่นๆ บนปลายศัสตราวุธยังคงส่งกลิ่นคาวคลุ้งปะปนกับกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินลับใต้ตำหนักฉางle ภายในพื้นที่คับแคบและอับทึบนี้ มีเพียงแสงสว่างสลัวจากเปลวเทียนเล่มเดียวที่กำลังจะมอดดับ เสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงของหลงเทียนเฉิงดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงัน บาดแผลลึกบริเวณหัวไหล่ขวาจากการเข้าปะทะกับมือสังหารเงาเมื่อชั่วยามก่อน ทำให้พิษร้ายเริ่มแผ่ซ่านจนริมฝีปากของโอรสสวรรค์แปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ สวี่จินหรานไม่ลังเลแม้แต่น้อย นางฉีกชายผ้าแพรเนื้อดีของตนเองออกเป็นแถบยาวด้วยมือที่มั่นคง แม้ในยามวิกฤตที่คมดาบของศัตรูยังคงวนเวียนอยู่รอบวังหลวง สตรีผู้ดำรงตำแหน่งมเหสีเช่นนางกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมกริบฉายแววเด็ดเดี่ยว ทว่าลึกลงไปกลับมีความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "ฝ่าบาท ทรงอดทนหน่อยนะเพคะ" เสียงหวานทว่าราบเรียบเอ่ยขึ้น ขณะที่เรียวหนองอันงดงามเอื้อมไปปลดสายคาดเอวและฉีกฉลองพระองค์ของฮ่องเต้เพื่อเปิดเผยบาดแผล หลงเทียนเฉิงกัดพระโอษฐ์แน่นจนหลั่งเลือด พระเนตรคมกราบมองสตรีตรงหน้าที่กำลังก้มหน้าก้มตาจัดการกับบาดแผลให้พระองค์ด้วยความชำนาญราวกับผ่านสนามรบมาโชกโชน ความเจ็บปวดจากพิษที่กัดกินร่างกายกลับเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกประหลาดที่กำลังก่อตัวขึ้นในทรวงอก ยามที่ปลายนิ้วเรียวนุ่มสัมผัสโดนผิวพระวรกาย ความอบอุ่นจากตัวนางราวกับแผ่ซ่านเข้ามาต้านทานความหนาวยะเยือกจากพิษร้าย "เจ้า... ไม่กลัวหรือ?" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยถามอย่างยากลำบาก ขณะที่พระองค์พยายามทรงตัวไม่ให้ล้มพับลงไป "กลัวอันใดเพคะ? กลัวว่าฝ่าบาทจะสวรรคตแล้วทำให้หมากกระดานนี้ของหม่อมฉันพังทลายลง หรือกลัวว่าแผ่นดินจะไร้ผู้นำ?" สวี่จินหรานเงยหน้าขึ้นสบตาพระองค์ นัยน์ตาทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้ชิดทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มีคราบของฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่และมเหสีผู้เยือกเย็นอีกต่อไป ในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้ มีเพียงชายหญิงสองคนที่กำลังใช้ร่างกายและจิตวิญญาณโอบอุ้มกันและกันไว้จากความตาย หลงเทียนเฉิงแค่นหัวเราะในลำคอ ทว่าแววตากลับอ่อนแสงลงอย่างที่มเหสีของพระองค์ไม่เคยเห็นมาก่อน พระองค์ยกมือขึ้นจับข้อมือนางที่กำลังกดแผลเพื่อห้ามเลือด สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านผ่านการจับดาบมาค่อนชีวิตทำให้หัวใจของสวี่จินหรานกระตุกวูบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน "ปากคอเราะร้ายเช่นเคย... สวี่จินหราน ในยามหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ เจ้ายังกล้าต่อรองกับฮ่องเต้อย่างเราอีกหรือ" "หม่อมฉันเพียงแต่พูดความจริงเพคะ" นางตอบโดยไม่หลบสายตา แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก "และหม่อมฉันก็เชื่อว่า ฝ่าบาททรงรู้ดีว่าหากไม่มีหม่อมฉันคอยดึงศรพิษดอกนี้ออกให้ พระองค์คงไม่มีลมหายใจไปสะสางบัญชีแค้นกับพวกขุนนางกังฉินที่ท้องพระโรงในวันพรุ่งนี้หรอกเพคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากผนังถ้ำและความอบอุ่นจากร่างกายที่แนบชิดกัน หลงเทียนเฉิงมองลึกลงไปในดวงตาของสตรีตรงหน้า นางไม่ได้เป็นเพียงแค่พันธมิตรทางการเมืองที่เฉลียวฉลาด ทว่าในยามที่ความตายรายล้อม มีเพียงนางเท่านั้นที่ยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่เคียงข้างพระองค์อย่างแท้จริง ความรู้สึกที่เรียกว่า "ความไว้วางใจ" ได้แปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันลึกซึ้งที่ยากจะถอนตัว พระองค์ดึงรั้งร่างบางเข้ามาใกล้ชิดยิ่งขึ้น จนแผ่นอกของทั้งสองแนบชิดกัน สวี่จินหรานชะงักไปเล็กน้อยด้วยความตกใจ ทว่านางไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้วงแขนแข็งแกร่งโอบประคองแผ่นหลังของตนไว้ท่ามกลางความหนาวเหน็บ "หากพวกมันรู้ว่ามเหสียอดกตัญญูของเรารักษาแผลให้เราด้วยวิธีเช่นนี้... พวกมันคงนอนไม่หลับไปตลอดชีวิต" หลงเทียนเฉิงกระซิบชิดริมใบหูของนาง เสียงทุ้มต่ำนั้นเจือความอ่อนโยนที่หาได้ยากยิ่ง "หม่อมฉันไม่สนว่าใครจะนอนหลับหรือไม่เพคะ... สนเพียงแต่ว่า ฝ่าบาทจะทรงรักษาพระวรกายให้ดี เพื่อเดินหมากตานต่อไปกับหม่อมฉันก็พอ" สวี่จินหรานตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว ความใกล้ชิดนี้กำลังหลอมละลายเกราะป้องกันอันหนาทึบที่นางสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตนเองทีละน้อย ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังเปราะบางและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเป็นแค่พันธมิตร... *กริ๊ก!* เสียงฝ่าเท้าหนักๆ ที่เหยียบลงบนเศษกรวดบริเวณปากทางเข้าลับดังขึ้นทำลายความเงียบงัน หลงเทียนเฉิงชักกระบี่ข้างกายขึ้นมาทันทีด้วยมือซ้าย ดวงตาคมกราบเปลี่ยนเป็นดุดันดั่งพญาเสือซุ่มรอเหยื่อ ส่วนสวี่จินหรานรีบขยับตัวไปบังเบื้องหน้าพระองค์ พร้อมกับซ่อนมีดสั้นอาบยาพิษไว้ในความมืดของชายแขนเสื้อทันที เงาดำสายหนึ่งทาบทับลงมาที่ผนังถ้ำ พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่คุ้นหูดังลอดเข้ามา "ฮ่าๆๆ... ฝ่าบาททรงซ่อนตัวได้ดีพะยะค่ะ แต่เกรงว่า... สนมเอกเว่ยจะนำกองกำลังราชองครักษ์มาปิดล้อมตำหนักฉางle ไว้หมดแล้ว พ่ะย่ะค่ะ!" จากใจ หลิวเยี่ยนซี: หวังว่าตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับการเดินหมากในวังหลังและศึกนอกบ้านที่กำลังปะทุขึ้นนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!