บททดสอบความไว้วางใจ

คราบหมึกสีชาดบนฎีกาลับยังไม่ทันแห้งสนิทดี หยดน้ำตาจากเทียนไขเล่มใหญ่ก็หล่นลงมาละลายบนโต๊ะทรงอักษรจนเกิดเสียงดังเบาๆ ในความเงียบงันยามวิกาล หลินซูเหยายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานของราชเลขาธิการ แผ่นหลังของนางเหยียดตรงราวกับกิ่งสนทนากลางเหมันต์ แม้ว่าปลายนิ้วที่ซุกอยู่ใต้แขนเสื้อจะเย็นเฉียบจนไร้ความรู้สึก ทว่าดวงตาคู่คมกลับฉายแววแน่วแน่ไม่มีวันสั่นคลอน นางเพิ่งวางพ้วนจดหมายลับที่ถอดรหัสมาจากคลังอักษรหลวงลงบนโต๊ะ เอกสารแผ่นนั้นคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงขุนนางฝ่ายกาลกิณีเข้ากับการทุจริตงบประมาณกองทัพชายแดน—และมันก็เป็นหลักฐานชิ้นเดียวกัน ที่กำลังจะนำพาตระกูลหลินไปสู่แท่นประหารทั้งโคตร หากเรื่องนี้ถูกเปิดโปงอย่างไม่ระมัดระวัง “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ, ซูเหยา” เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบไม่ได้ดังเกินกว่าเสียงกระซิบ ทว่ากลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เซียวจิ่นหยวนเงยหน้าขึ้นจากกองฎีกา ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายคู่นั้นจ้องมองนางเขม็ง แววตาของเขาไร้ซึ่งความปรานี มีเพียงความเยือกเย็นของขุนนางผู้ผ่านสนามการเมืองมาอย่างโชกโชน “เจ้าคิดจะเอาชีวิตของคนทั้งตระกูล มาแลกกับความยุติธรรมจอมปลอมที่ไม่มีใครต้องการเช่นนั้นหรือ?” “ความยุติธรรมอาจเป็นสิ่งจอมปลอมในสายตาของท่านใต้เท้าเซียว… แต่สำหรับข้า มันคือลมหายใจเดียวที่เหลืออยู่หลังจากบิดาถูกประณามอย่างไร้ความเป็นธรรมค่ะ” หลินซูเหยาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นชา และหนักแน่นพอๆ กับท่าทีของเขา นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะอีกหนึ่งก้าว ดวงตาดำขลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในราชสำนัก “ท่านหวาดกลัวหรือคะ? กลัวว่าตำแหน่งราชเลขาธิการที่ท่านใช้เวลาไต่เต้ามาครึ่งชีวิต จะต้องมัวหมองเพราะคดีเน่าเฟะนี้สิคะ” เซียวจิ่นหยวนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เขาค่อยๆ เอนกายพิงพนักเก้าอี้ไม้จันทน์อย่างเกียจคร้าน ทว่ามือหนากลับกำด้ามพู่กันหยกในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว “ตำแหน่งของข้าไม่ได้สร้างมาด้วยความเพ้อฝันแบบเจ้า” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เฉียบคมบาดลึก “ข้าใช้เล่ห์เหลี่ยม ใช้หยาดเหงื่อ และใช้เลือดเนื้อของศัตรูมาปูทางเดินนี้ เจ้าคิดหรือว่า ข้าจะยอมโยนมันทิ้งไปเพียงเพราะสตรีหัวดื้อคนหนึ่งนำกระดาษแผ่นเดียวมาวางไว้บนโต๊ะ แล้วเรียกร้องหาความถูกต้อง?” บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดกรีดออกเป็นชิ้นๆ ได้ เคมีสีเทาที่ขับเน้นความเห็นแก่ตัวของบุรุษกับความอุดมการณ์สุดโต่งของสตรีเข้าปะทะกันอย่างดุเดือด ไม่มีใครยอมหลบสายตา ไม่มีใครยอมลดราวาศอกให้กัน ทั้งสองต่างรู้ดีว่าในวังหลวงแห่งนี้ พลาดเพียงก้าวเดียวหมายถึงความตาย แต่น่าแปลกที่ความอันตรายนี้กลับดึงดูดใจพวกเขายิ่งกว่าสิ่งใด เซียวจิ่นหยวนลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ในชุดขุนนางสีม่วงเข้มก้าวเข้ามาประชิดตัวนาง กลิ่นอายบุรุษเจือจางด้วยกลิ่นหมึกชั้นดีและชาอู่หลงล้อมกรอบร่างระหงของนางเอาไว้ ความใกล้ชิดนี้ทำให้ลมหายใจของหลินซูเหยาสะดุดไปชั่วขณะ แต่นางยังคงเชิดหน้าขึ้นสู้ ไม่ยอมถอยหนีแม้แต่นصفคืบ “ถ้าเจ้าส่งเอกสารนี้ให้สำนักตรวจสอบ ข้าจะถูกดึงลงจากอำนาจ และตระกูลหลินของเจ้าก็จะถูกกวาดล้างจนไม่เหลือแม้แต่เถ้ากระดูกภายในคืนนี้” เขาโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูของนาง เสียงของเขาแหบพร่าจนเกือบเป็นเสียงคำราม “แต่ถ้าเจ้าเผามันทิ้งเสียตอนนี้… ข้าอาจจะพอมีวิธีช่วยให้เจ้ามีชีวิตรอดออกไปจากเมืองหลวงได้ เลือกเอา หลินซูเหยา เจ้าจะเลือกปกป้องอุดมการณ์ที่กินไม่ได้ หรือจะเลือกมีชีวิตอยู่ต่อกับข้า?” หัวใจของหลินซูเหยาเต้นระรัวราวกับกลองศึก นางรู้ว่าข้อเสนอของเขามีเหตุผลที่สุดในโลกแห่งความเป็นจริง เซียวจิ่นหยวนไม่ได้ใจร้ายอย่างไร้เหตุผล เขาแค่มองเห็นความจริงอันโหดร้ายของโลกใบนี้ทะลุปรุโปร่ง แต่นางล่ะ นางจะหันหลังให้กับวิญญาณของบิดาที่ตายตาไม่หลับได้อย่างไร นิ้วเรียวยาวของนางเอื้อมไปแตะแผ่นกระดาษลับบนโต๊ะ ปลายเล็บสั่นระริกเล็กน้อย เซียวจิ่นหยวนไม่ได้ขัดขวาง เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น รอดูกลวิธีสุดท้ายของสตรีผู้ดื้อรั้นที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเจอในชีวิตราชการ “ท่านใต้เท้าเซียวประเมินข้าต่ำเกินไปแล้วค่ะ” หลินซูเหยาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของนาง เป็นรอยยิ้มที่งดงามราวกับดอกเหมยในฤดูหนาวที่กำลังจะผลิบาน ทว่าเย็นเยียบเสียจนน่ากลัว “ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อให้ท่านเลือก… แต่ข้ามาเพื่อให้ท่าน ‘บังคับใจตัวเอง’ ต่างหาก” ทันทีที่นางเอ่ยจบประโยค เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงเกราะกระทบกันอย่างเร่งรีบก็ดังขึ้นที่นอกตำหนัก—เสียงฝีเท้าที่บ่งบอกชัดเจนว่ากองกำลังองครักษ์เสื้อแพรมาถึงเร็วกว่ากำหนด และเป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่ใครอื่น นอกจากห้องทำงานของราชเลขาธิการแห่งนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งเล่ห์กลนี้ไปด้วยกันนะคะ