ติวหนังสือหรือหาเรื่องตีกัน

"ถ้าคุณธามยังเอาปากกามาจิ้มหัวผมอีกทีเดียว ผมจะเอาชีทแคลคูลัสเล่มนี้ยัดใส่ปากคุณให้กินแทนข้าวเที่ยงจริงๆ ด้วยนะครับ!" เสียงโวยวายของน้ำนิว 100 เปอร์เซ็นต์เต็มดังลั่นห้องนั่งเล่นขนาดกะทัดรัด พร้อมกับแฟ้มเอกสารที่ถูกสะบัดใส่โซฟานุ่มจนกระเด็น เจ้าของร่างบางในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงวอร์มขาสั้นกำลังพองแก้มกลมๆ ด้วยความหงุดหงิด ดวงตากลมโตตวัดมองผู้ชายตัวสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างคาดโทษ ส่วนต้นเหตุของความวุ่นวายอย่างธาม เดือนคณะวิศวะหน้ามึนผู้พกพาความกวนประสาทมาเต็มพิกัด กลับทำแค่เลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่ง ยิ้มมุมปากแบบที่เห็นทีไรก็ชวนให้หมั่นไส้จนอยากเอาหมอนฟาดสักทีสองที "โธ่ น้ำนิวครับ ผมไม่ได้จิ้มหัวสักหน่อย ผมแค่วัดระดับความหนาของสมองต่างหาก เผื่อว่าเนื้อหาแคลฯ หน้าสามจะซึมเข้าไปในกะโหลกได้บ้าง ไหลออกหมดแล้วมั้งนั่น กลวงเชียว" ธามลอยหน้าลอยตาพูด พร้อมกับหมุนด้ามปากกาในมือเล่นไปมาอย่างสบายอารมณ์ "ปากคอเรานี่มันน่าเอาพลาสเตอร์แปะปิดตายจริงๆ นะครับ! บอกว่าให้มาติวหนังสือไง ทำไมกลายเป็นการมานั่งเถียงกันเรื่องไร้สาระไปได้ล่ะเนี่ย!" น้ำนิวทิ้งตัวลงนั่งกอดอกหน้ามุ่ย ใบเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโมโหปนเคืองระคนความเขินที่ซ่อนอยู่ลึกๆ บอกตามตรงว่าแผนการเดิมในหัวของน้ำนิวคือการเคลียร์กองหนังสือชีทเรียนให้จบภายในบ่ายวันนี้ เพื่อเตรียมตัวสอบย่อยสัปดาห์หน้า แต่พอมีไอ้คุณชายปากแซ่บคนนี้อาสาเสนอหน้ามาถึงห้อง บอกว่าจะมาเป็น "ติวเตอร์ส่วนตัวกิตติมศักดิ์" ให้ ปรากฏว่าผ่านไปสองชั่วโมงเต็มๆ หนังสือสักหน้ายังไม่ได้เปิดผ่านตาส่วนหน้าปกเลยด้วยซ้ำ มีแต่การปะทะฝีปากและสงครามประสาทที่ธามตั้งใจปั่นหัวเขาเล่นโดยเฉพาะ บรรยากาศในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของชาเขียวเย็นที่น้ำนิวเพิ่งชงมาต้อนรับ แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านม่านโปร่งสีขาวเข้ามาตกกระทบพรมปูพื้นห้องให้ความรู้สึกอบอุ่น สวนทางกับอุณหภูมิความเดือดในใจของคนตัวเล็กที่พุ่งปรี๊ดขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนตรงข้าม "ก็ติวอยู่นี่ไงครับ ติววิชาบริหารเสน่ห์ใส่รูมเมตจำเป็น..." ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดตัวโซฟาที่น้ำนิวคุดตัวอยู่ช้าๆ ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวนั่งลงข้างๆ จนเบาะยุบลงไป น้ำหนักตัวของอีกฝ่ายทำให้พื้นที่ว่างหดหายไปในพริบตา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ จากการเดินทางลอยเข้ามาแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของน้ำนิวเต้นผิดจังหวะ "ถอยไปเลยนะ! มานั่งเบียดทำไมเนี่ย ร้อน!" น้ำนิวขยับตัวหนีจนชิดมุมพนักพิงโซฟา แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะยอมปล่อยให้รอดเงื้อมมือ "ร้อนอะไรล่ะ แอร์เปิดตั้ง 25 องศา หรือว่า... ตัวเองร้อนรนเพราะเขินผมกันแน่ครับ หื้ม?" ธามโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้ จนระยะห่างระหว่างปลายจมูกเหลือเพียงไม่กี่คืบ ดวงตาคมกริบคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความขี้เล่นเจือความอบอุ่นบางอย่างที่ทำให้น้ำนิวไม่กล้าสบตาตรงๆ "ใครเขินคุณ! หหลงตัวเองชะมัด หน้าตาอย่างคุณให้เป็นขอทานแถวป้ายรถเมล์ผมยังต้องคิดดูก่อนเลยว่าจะให้เศษเหรียญดีไหม" น้ำนิวเชิดหน้าเถียงกลับเสียงแข็ง ทั้งที่ใบหูทั้งสองข้างแดงแจ๋จนลามไปถึงต้นคอ "ปากแข็งจังนะตัวแค่นี้... ไหนดูซิ ปากเก่งแบบนี้ เวลาโดนลงโทษจะยังพูดเก่งอยู่ไหม" ธามหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ นิ้วเรียวยาวเอื้อมมือออกไปหมายจะหยิกแก้มยุ้ยๆ ของคนตรงหน้าเป็นการหมั่นเขี้ยว แต่น้ำนิวไวตัวกว่า ปัดป้องมือคู่นั้นออกอย่างรวดเร็ว สงครามขนาดย่อมจึงอุบัติขึ้นบนโซฟาตัวเดิม ท่ามกลางเสียงโวยวายและเสียงหัวเราะคิกคักที่ผสมปนเปกันไป หมอนอิงใบโตถูกหยิบมาใช้เป็นโล่กำบัง น้ำนิวใช้มันดันอกกว้างของธามเอาไว้ไม่ให้เข้ามาใกล้ ขณะที่ธามก็แกล้งโถมน้ำหนักตัวเข้าใส่จนร่างบางนอนราบลงไปกับโซฟา โดยมีร่างสูงคร่อมทับเอาไว้โดยสมบูรณ์ กึก! ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึกในเสี้ยววินาทีนั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อตระหนักได้ว่าตอนนี้สถานการณ์มันเลยเถิดไปไกลลิบลิ่ว ร่างกายแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่แค่ของน้ำนิวคนเดียว แต่แผ่นอกหนาที่ทาบทับอยู่ก็กำลังสะท้อนขึ้นลงรุนแรงไม่แพ้กัน ธามชะงักไป ดวงตาคมที่มักจะพราวระยับด้วยความขี้เล่นเมื่อครู่ บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นลึกล้ำและจริงจังขึ้นอย่างกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ และเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท ใบหน้าของธามค่อยๆ คลื่นเข้ามาใกล้ทีละนิด ช้าๆ ทว่ามั่นคง สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้น้ำนิวสมองขาวโพลน คิดคำพูดโต้เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว ริมฝีปากหยักได้รูปขยับเข้าใกล้จนเกือบจะชิด... ติ๊ด! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา ดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนลงอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา ธามถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกเสียดาย ขณะที่น้ำนิวรีบใช้จังหวะนั้นผลอกอกกว้างของอีกฝ่ายออกสุดแรงแล้วดีดตัวลุกขึ้นนั่งหน้าตาตื่น ลมหายใจหอบถี่ ใบหน้าร้อนผ่าวราดด้วยไอความเขินจนแทบจะระเบิด "แฮ่ม! ...นั่น เสียงไลน์ใครน่ะ ไปดูสิ เผื่อเพื่อนตามไปเที่ยว" น้ำนิวพูดเสียงตะกุกตะกัก พยายามเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตากรุ้มกริ่มที่มองกลับมา ธามหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างเอ็นดู ยอมผละตัวลุกขึ้นนั่งดีๆ แต่โดยดี ร่างสูงเอื้อมมือหยิบสมาร์ตโฟนหน้าจอแตกนิดหน่อยของน้ำนิวขึ้นมาดูข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาหราบนMainscreen โดยไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาท แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับข้อความจากแชตกลุ่มแก๊งเพื่อนสนิทที่ส่งเข้ามาพอดี [กลุ่ม: แก๊งนี้ผีผลัก (3)] *จ๋า: @น้ำนิว มึง อย่าบอกนะว่าตอนนี้อยู่กับไอ้คุณชายธามสองต่อสองที่ห้อง ระวังโดน "กินตับ" นะเว้ยเพื่อนรัก ฟอร์มแบบนั้นเสร็จมันแน่!* *บอย: 1 ส่งเสริม 2 สนับสนุน ให้มันรู้ซะบ้างว่ารูมเมตเขาก็มีหัวใจ คอยเชียร์อยู่หน้าตึกนะเว้ย* ธามอ่านข้อความเหล่านั้นจบก็ระบายยิ้มกว้างออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมชำเลืองมองคนข้างๆ ที่กำลังนั่งกุมขมับทำตัวไม่ถูก "เพื่อนเธอนี่ตาถึงไม่เบานะครับ..." ธามเอ่ยเสียงนุ่มทุบหัวใจคนฟัง "แล้วก็... ไหนๆ พวกมันก็เชียร์ขนาดนี้แล้ว เรามาเปลี่ยนจาก 'ติวหนังสือ' ไปทำอย่างอื่นที่น่าสนใจกว่าดีไหมครับ น้ำนิว" น้ำนิวหันขวับมามองค้อนทันที "เล่นอะไรเนี่ย ส่งคืนมาเลยนะ!" มือบางเอื้อมจะคว้าโทรศัพท์มือถือคืน แต่ธามกลับชูมันขึ้นสูงเหนือหัว ด้วยความที่ส่วนสูงต่างกันลิบลับ ทำให้น้ำนิวที่พยายามกระโดดคว้าต้องเสียหลัก เซถลาเข้าไปชนแผ่นอกของอีกฝ่ายเต็มแรงอีกรอบ และก่อนที่น้ำนิวจะได้อ้าปากโวยวายอะไรออกมา ธามก็รวบเอวบางเอาไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับก้มลงกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ก่อนจะไปอ่านหนังสือ... ผมมีเรื่องสำคัญกว่านั้นจะสารภาพ... ความจริงแล้ว ตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามาอยู่ห้องเดียวกัน ผมไม่เคยคิดแค่มองเธอเป็นแค่รูมเมตเลยสักวัน..." น้ำนิวชะงักกึก ลมหายใจติดขัด ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะเมื่อได้ยินประโยคสารภาพรักแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยจากปากผู้ชายฟอร์มจัดคนนี้ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับความสัมพันธ์กวนๆ ของทั้งคู่ในตอนนี้นะครับ! - แบกเป้ท่องโลก -