ไข้หวัดกับคนปากแข็ง

เสียงไอคอกแคกที่ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องนอนขนาดกะทัดรัด ทำให้ธามที่กำลังนั่งไถโทรศัพท์มือถือบนโซฟาถึงกับขมวดคิ้วมุ่นโดยอัตโนมัติ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงวอร์มสบายๆ วางสมาร์ทโฟนลงบนโต๊ะกระจกอย่างแรง จนเกิดเสียง *ทึบ* เบาๆ ผิดวิสัยคนปากแซ่บที่ปกติเวลานี้ต้องส่งข้อความมาแซะหรือกวนประสาทเขาไม่หยุดหย่อน แต่นี่... เงียบจนน่าใจหาย "ให้มันได้อย่างนี้สิ ยัยตัวแสบเอ๊ย ดื้อนักเป็นไงล่ะ ตากฝนเมื่อวานซืนจนได้เรื่อง" ธามบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวตรงไปยังหน้าห้องนอนของน้ำนิวที่ปิดสนิท ก๊อกๆ! ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงสูบน้ำมูกฟืดฟาดและเสียงครางอู้อี้เล็ดลอดออกมาแทน "น้ำนิว... เปิดประตู ไม่งั้นผมพังนะ" ธามเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความกังวลไว้ลึกๆ จนคนพูดเองยังแปลกใจ แอด... ประตูห้องเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นสภาพของรูมเมตตัวดีที่ทำเอาคนมองต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าเนียนใสตอนนี้แดงก่ำเพราะพิษไข้ ริมฝีปากแห้งผาก เส้นผมยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววซ่าและดื้อรั้น ตอนนี้กลับฉ่ำน้ำและปรือปรอยแทบจะลืมไม่ขึ้น แถมในมือยังกำกระดาษทิชชูไว้แน่น "อะไร... จะมาซ้ำเติมฉันเหรอ นายวิศวะปากเสีย" น้ำนิวพยายามเค้นเสียงพูดออกไปให้ดูแข็งกร้าว แต่มันกลับแหบพร่าและสั่นเครือจนหมด "ปากเก่งได้แค่นี้แหละ ยัยไข้ขึ้น" ธามยื่นมือหนาออกไปแตะหน้าผากมนทันทีโดยไม่รอให้อذنุญาต ความร้อนที่แผ่ซ่านผ่านฝ่ามือทำเอาธามนิ่วหน้า "ตัวร้อนเป็นไฟขนาดนี้ ยังจะมีปากมีเสียงอีกนะเรา เดินไหวไหมเนี่ย หรือจะให้ผมอุ้ม" "ไม่ต้อง... ฉันเดินเองได้..." น้ำนิวพยายามจะปัดมือเขาออก แต่เรี่ยวแรงที่มีตอนนี้แค่ทรงตัวไม่ให้ล้มก็บุญ พรู... ร่างบางเซถลาไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ แต่โชคดีที่ธามไวกว่า เขาคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน ร่างของน้ำนิวจึงล้มเข้า 100% อยู่ในอ้อมกอดของหนุ่มวิศวะพอดี กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ ของสบู่ผสมกับไอร้อนจากตัวคนป่วยลอยเข้าจมูกธามเต็มๆ "ไหนบอกเดินไหวไงครับคุณรอมแพงเวอร์ชั่นป่วย" ธามกระซิบชิดริมหรูกระจ่างที่ข้างใบหู น้ำเสียงดุแต่แฝงความเอ็นดูไว้จนล้นปรี่ "เก่งนักนะเรื่องลุยเนี่ย พอป่วยแล้วสภาพดูไม่จืดเลย" "ฮึ... ปล่อยเลยนะ เดี๋ยวติดหวัดนายหรอก" น้ำนิวพยายามดันอกแกร่งออก แต่แรงน้อยนิดนั้นแทบไม่ระคายผิวธามเลยสักนิด "กลัวที่ไหนล่ะครับ" ธามพูดหน้าตาเฉย ก่อนจะช้อนตัวอุ้มร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย ทำเอาน้ำนิวอุทานลั่นด้วยความตกใจ รีบยกมือขึ้นคล้องคอเขาไว้แน่นโดยอัตโนมัติ "เฮ้ย! ทำอะไรเนี่ย ปล่อยนะ เดี๋ยวฉันเดินเอง!" "ถ้าไม่อยากให้ไข้ขึ้นสูงจนเพ้อ ก็อยู่นิ่งๆ แล้วเกาะผมไว้แน่นๆ ครับ" ธามปรายตามองด้วยรอยยิ้มเจ้าเลفة ก่อนจะพาคนป่วยเดินมาวางลงบนโซฟาห้องนั่งเล่นอย่างเบามือ จัดแจงดึงผ้าห่มผืนหนามาคลุมให้จนถึงคอ "นอนรอตรงนี้ ห้ามดื้อ ห้ามลุกไปไหนเด็ดขาดเข้าใจไหมครับ" ธามสั่งเสร็จก็เดินหายเข้าไปในครัวทันที ทิ้งให้น้ำนิวได้แต่นอนกระพริบตาปริบๆ มองตามแผ่นหลังกว้างของคนที่ปกติชอบต่อปากต่อคำด้วยความรู้สึกแปลกๆ ในอก หัวใจดวงน้อยที่เต้นระรัวไม่ใช่เพราะไข้หวัด แต่มันเต้นเพราะสัมผัสอบอุ่นและสายตาอ่อนโยนคู่นั้นต่างหาก... *ให้ตายเถอะ ธามโหมดนี้มันอันตรายต่อหัวใจเกินไปแล้วนะ* ผ่านไปไม่นาน กลิ่นหอมฉุยของข้าวต้มร้อนๆ ก็ลอยแตะจมูก พร้อมกับร่างสูงที่เดินถือชามกระเบื้องเข้ามา นั่งลงที่พื้นพรมข้างโซฟา ธามตักข้าวต้มเป่าลมฟู่ๆ เบาๆ ก่อนจะยื่นช้อนไปจ่อริมฝีปากที่แห้งผากของคนป่วย "อ้าปากครับ ข้าวต้มปลาสูตรพิเศษจากเชฟธาม รับรองกินแล้วหายไข้ หรือไม่ก็ตายเพราะความอร่อยเลือกเอา" "ย่ะ! หลงตัวเองชะมัด" น้ำนิวค้อนใส่เบาๆ แต่ก็ยอมอ้าปากรับข้าวต้มคำนั้นแต่โดยดี รสชาติกลมกล่อมกำลังดีทำให้ความขมคอทุเลาลงไปได้บ้าง "อื้ม... ก็อร่อยดีนี่ ไม่คิดว่านายจะทำอาหารเป็นด้วย" "ดูถูกฝีมือเดือนคณะเกินไปแล้วครับ ผมไม่ได้มีดีแค่หน้าตาและความกวนประสาทนะจะบอกให้" ธามยิ้มรับภูมิใจ ตักคำที่สองป้อนต่ออย่างตั้งใจ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลง มีเพียงเสียงช้อนกระทบขอบชามเบาๆ กับสายตาของธามที่คอยเหลือบมองคนป่วยเป็นระยะด้วยความห่วงใย หลังจากจัดการมื้อAง่ายๆ เรียบร้อย ธามก็หายเข้าไปในห้องน้ำครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาพร้อมกับกะละมังใบเล็กใส่น้ำอุ่นและผ้าขนหนูผืนนุ่ม "ลุกขึ้นมาเช็ดตัวหน่อยครับ ไข้จะได้ลด" ธามบอกพลางวางกะละมังลงบนโต๊ะ "ฮะ? เช็ดตัว... นายเนี่ยนะจะเช็ดให้ฉัน" น้ำนิวตาโตเป็นไข่ห่าน หน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพิษไข้หรือความเขินกันแน่ "ไม่เอาอ่ะ ฉันเช็ดเองได้ นายเอาผ้ามานี่เลย" "มือไม้สั่นขนาดนี้ จะเช็ดเองไหวเหรอครับ หรืออยากให้ผมช่วยถอดเสื้อผ้าให้ด้วยล่ะ หืม?" ธามเลิกคิ้วกวนประสาท ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกเกือบจะชนกัน น้ำนิวรีบหดคอหนีทันที ใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "ไอ้... ไอ้คนฉวยโอกาส! ถอยไปเลยนะ!" "โอเคๆ ไม่แกล้งละครับ นั่งดีๆ" ธามหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะลงมือบิดผ้าขนหนูหมาดๆ อย่างเบามือ เขาเริ่มเช็ดไล่จากใบหน้า ลำคอระหง และแขนเรียวอย่างทะนุถนอม สัมผัสที่อ่อนโยนและแววตาที่จริงจังไร้รอยล้อเล่นของธาม ทำให้น้ำนิวแทบไม่กล้าหายใจแรง เธอนั่งนิ่งเป็นหุ่นยนต์ ปล่อยให้เขาดูแลจัดการทุกอย่าง จังหวะที่ธามเลื่อนมือมาปลดกระดุมเม็ดบนของเสื้อยืดตัวโคร่งออก เพื่อจะเช็ดบริเวณไหปลาร้าและช่วงอกให้ความร้อนระอุระบายออก มือหนาก็ชะงักไปนิดเมื่อปลายนิ้วบังเอิญไปแตะโดนผิวเนียนนุ่ม ดวงตากลมโตของทั้งคู่สบกันพพอดีในระยะประชิด ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมพื้นที่รอบตัว หัวใจสองดวงเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างไร้สาเหตุ ธามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้าไปใกล้ร่างบางช้าๆ โดยมีแรงดึงดูดบางอย่างนำพา "ธาม..." น้ำนิวเอמהเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ ดวงตาฉ่ำน้ำมองริมฝีปากของอีกฝ่ายสลับกับนัยน์ตาคมกริบ ธามหยุดชะงักห่างจากริมฝีปากเธอนิดเดียว ลลมหายใจอุ่นๆ รดรินกันและกัน เขากำลังจะเอ่ยคำบางคำที่เก็บไว้ในใจมานาน... กริ๊งงงงงง! เสียงกริ่งประตูหน้าห้องดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนลงอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา ธามผละตัวออกห่างเล็กน้อยด้วยความหัวเสียเล็กน้อย ส่วนน้ำนิวรีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปงหนีความเขินหน้าดำหน้าแดงทันที "ใครมาวะเนี่ย..." ธามสบถเบาๆ อย่างขัดใจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูด้วยใบหน้าหงุดหงิด แกร็ก... ประตูเปิดออก เผยให้เห็นร่างของจ๋าและบอยยืนยิ้มแป้นถือถุงผลไม้และยาเต็มไม้เต็มมือ โดยที่บอยกำลังอ้าปากจะแซว "เฮ้ยไอ้ธาม เป็นไงบ้างวะ รูมเมตมึงอาการ..." บอยยังพูดไม่ทันจบประโยค ธามก็ยกมือขึ้นทำ 3 นิ้วจุ๊ปากใส่ทันที พร้อมกับส่งสายตาดุส่งสัญญาณเตือนภัยระดับสิบ "ชูشส์! เบาๆ เสียงหน่อยคุณ... เพิ่งหลับไป" ธามหันไปมองทางโซฟาก่อนจะหันกลับมามองเพื่อนสนิททั้งสองด้วยสายตาอาฆาตมาดร้ายเบาๆ "แล้วพวกมึงมาทำไมตอนนี้เนี่ย ห๊ะ?" จ๋าหรี่ตามองธามอย่างจับผิด สลับกับมองเลยไปเห็นชามข้าวต้มและกะละมังเช็ดตัวบนโต๊ะ ก่อนจะยิ้มกรุ่มกริ่มออกมา "อุ๊ย... ดูแลกันดีขนาดนี้เชียวเหรอเพื่อนรัก เช็ดตัวให้ด้วยป่ะเนี่ย น้ำน้ำเป็นไงบ้างคะพ่อคนปากแซ่บ" ธามถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่ายหัวเบาๆ กับความรู้มากของเพื่อนตัวดี แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของธามที่วางอยู่บนโซฟาใกล้กับตัวน้ำนิวก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ติ๊ง!* เป็นข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทที่เด้งขึ้นมาหน้าจอ โดยที่หน้าจอนั้นแสดงข้อความพรีวิวค้างไว้ให้เห็นเด่นชัดเต็มตา... *(ข้อความจาก: แม่ยาย (แม่น้ำนิว))* **"ตกลงหนูธามจะขอ น้ำนิว เป็นแฟนวันไหนจ๊ะ แม่เตรียมตัดชุดรอแล้วนะ"** ธามที่เพิ่งเดินกลับมาถึงกลางห้องถึงกับชะงักกึก เลือดสูบฉีดพุ่งขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว ส่วนน้ำนิวที่แอบโผล่หน้าออกมาจากผ้าห่มก็เบิกตากว้างค้างเติ่ง สตั๊นท์ไปสามวินาทีกับข้อความมัดมือชกจากแม่บังเกิดเกล้าของตัวเอง! ...จบตอน... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับโมเมนต์ใจฟูของทั้งคู่ในตอนนี้มากๆ นะครับ! - แบกเป้ท่องโลก -