ข้อความที่ไม่ได้ตั้งใจส่ง

เสียงเปิดกระป๋องโซดาในห้องนั่งเล่นดังก๊องแก๊งแข่งกับเสียงคีย์บอร์ดที่รัวเป็นชุด ธามขยี้หัวตัวเองจนผมทรงแสกกลางสุดเนี้ยบยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตา (ที่ใส่เวลาปั่นงานโปรเจกต์เท่านั้น) จ้องมองหน้าจอโน้ตบุ๊กตาไม่กะพริบ แต่สมองเจ้ากรรมกลับไม่ได้ประมวลผลเรื่องโค้ดดิ้งในหน้าจอเลยสักนิด ภาพของเด็กหนุ่มตัวเล็กที่สะพายเป้ใบโต แก้มป่องๆ กำลังยืนฮึดฮัดเถียงเขาฉอดๆ ที่สถานีรถไฟเมื่อช่วงบ่ายยังวนเวียนอยู่ในหัวเป็นลูป ให้ตายเถอะ... นี่เขากลายเป็นคนอาการหนักขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ "ไอ้ธาม มึงดูนี่ ดิ... รูปที่ร้านกาแฟเมื่อวาน แสงสวยชิบหาย" เสียงแจ้งเตือนไลน์กลุ่ม "แก๊งคนหล่อกับยัยตัวแสบ" เด้งขึ้นมาพร้อมรูปถ่ายที่บอยแท็กมา แต่ธามไม่ได้สนใจจะกดเข้าไปดู เขากลับเลื่อนหน้าจอแชตส่วนตัว... แชตที่มีชื่อว่า 'ยัยกระเป๋าเป้' แทน นิ้วเรียวยาวของเดือนคณะวิศวะกดเข้าไปในหน้าต่างสนทนาที่ไม่มีข้อความใหม่มาสามชั่วโมงแล้ว น้ำนิวคงกำลังง่วนอยู่กับการจัดกระเป๋าเตรียมตัวสำหรับทริปสมุยในสัปดาห์หน้า หรือไม่ก็กำลังนั่งกินขนมดูซีรีส์อยู่บนเตียงฝั่งโน้น... ฝั่งที่กั้นด้วยผนังห้องบางๆ แต่เขากลับรู้สึกว่ามันไกลเสียเหลือเกิน ธามถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พิมพ์ข้อความลงไปในแป้นพิมพ์ด้วยความหมั่นไส้ปนความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ในอก *(ข้อความที่พิมพ์)*: *จัดกระเป๋าดีๆ ล่ะ อย่าลืมเอาเสื้อกันหนาวไปด้วย ถึงสมุยจะร้อนแต่ดึกๆ ลมแรง เดี๋ยวจะไม่สบาย... แล้วก็ เลิกกินขนมดึกได้แล้ว หน้าบวมเป็นซาลาเปาหมดแล้วเนี่ย* เขามองข้อความนั้นแล้วขมวดคิ้ว... มันดูยาวเกินไป ดูเป็นห่วงเป็นใยจนเกินสถานะ "รูมเมตคู่กัด" ที่พวกเขาสร้างขึ้นมาบังหน้า ธามลบข้อความนั้นทิ้ง แล้วพิมพ์ใหม่ให้มันสั้นลง กวนประสาทขึ้นอีกนิด เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกจริงๆ *(ข้อความที่พิมพ์)*: *นี่ ยัยเป้ อย่าลืมเช็คของให้ดีล่ะ ขาดเหลืออะไรมาขอร้องท่านธามได้นะ ผู้ชายใจดีแถวนี้หายาก* นิ้วเรียวชะงักไปครู่หนึ่ง... สายตาคมมองลอดผ่านหน้าจอที่สะท้อนใบหน้าตัวเองที่กำลังอมยิ้ม บ้าจริง เขากำลังทำหน้าเหมือนคนคลั่งรักไม่มีผิด และด้วยความเหนื่อยล้าจากการอดนอนติดต่อกันสามคืน ประกอบกับความมึนงงที่จู่ๆ ความคิดถึงก็ตีตื้นขึ้นมาจุกอกอย่างไร้สาเหตุ ธามเผลอหลับตาลงแล้วพิมพ์ประโยคต้องห้ามลงไปโดยไม่ทันได้ยั้งคิด... *(ข้อความที่พิมพ์)*: *...คิดถึงว่ะ* *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนการส่งข้อความดังขึ้นพร้อมกับไอคอนสีเขียวที่ขึ้นสถานะว่า 'Read' ทันทีในเสี้ยววินาที ดวงตาของธามเบิกโพลง สมองที่เคยประมวลผลโค้ดคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็วกลับชัตดาวน์ลงชั่วขณะ เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองเพิ่งส่งอะไรออกไป! "ฉิบหายแล้ว!" ธามสบหวาดเสียงหลง ดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้จนเกือบหงายหลัง มือไม้ลนลานกดละล่ำละลักพยายามจะแตะหน้าจอเพื่อกดยกเลิกข้อความ แต่นิ้วเจ้ากรรมดันสั่นเทาจนกดผิดกดถูก *ลบข้อความสำหรับทุกคน...* ขอร้องล่ะ... เร็วกว่านี้อีกนิด! *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอของห้องฝั่งตรงข้ามดังลอดผ่านผนังมาเบาๆ พร้อมกับหัวใจของธามที่หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันทีที่หน้าจอแสดงสถานะว่าอีกฝ่ายกดอ่านข้อความนั้นเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่นิ้วของเขาจะกดปุ่มยกเลิกได้ทันท่วงที! ในขณะเดียวกัน ที่ห้องนอนปลายทาง น้ำนิวที่กำลังนั่งเคี้ยวเจลลี่หนึบหนับอยู่ในชุดนอนลายเป็ดน้อย ชะงักค้างกลางอากาศ มือที่ถือโทรศัพท์มือถือสั่นระริก ดวงตากลมโตเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน เมื่อข้อความสามพยางค์นั้นปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ *...คิดถึงว่ะ* แม้ว่ามันจะถูกยกเลิกไปในเวลาต่อมาอย่างรวดเร็วราวกับผีหลอก แต่น้ำนิวก็ตาดีพอที่จะเห็นมันเต็มสองตา! หัวใจดวงน้อยในอกข้างซ้ายกระหน่ำเต้นโครมครามราวกับมีกอง The Voice มาตีกลองอยู่ในนั้น เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก มือไม้เย็นเฉียบอย่างกะทันหัน ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ทั้งตื่นเต้น หวานล้ำ และสับสนปนเปกันจนแยกไม่ออก นี่เขาตาฝาดไปใช่ไหม? หรือธามกินยาผิดสำแดงอะไรเข้าไป ถึงได้พิมพ์อะไรแบบนี้ส่งมา! น้ำนิวสูดหายใจเข้าลึก, พยายามตบแก้มตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ แต่มันไม่ได้ช่วยอะไรเลยเมื่อจังหวะหัวใจยังคงเต้นรัวเร็วไม่ยอมหยุด เสียงฝีเท้าเดินไปมาเบาๆ หลังผนังห้องฝั่งโน้นบ่งบอกว่าอีกฝ่ายกำลังกระวนกระวายใจไม่แพ้กัน นิ้วเล็กสั่นเทาพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ... *(ข้อความจากน้ำนิว)*: *ธาม... นาย... ยกเลิกข้อความอะไรไปเมื่อกี้?* บรรยากาศในห้องของทั้งสองฝั่งเงียบสงบลงทันที มีเพียงเสียงนาฬิกาแขวนผนังที่เดินติ๊กต็อกแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัว ธามยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง มือถือแนบหูฟังเสียงความเงียบจากผนังห้องฝั่งตรงข้ามด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เขารู้สึกเหมือนความลับที่ซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มกวนประสาทและคำพูดแซวเล่นมาตลอด กำลังจะถูกเปิดเผยออกไปในค่ำคืนนี้... และก่อนที่ใครคนใดคนหนึ่งจะกล้ากดส่งข้อความอะไรมาทำลายความเงียบนี้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันที่หน้าห้องของน้ำนิว... ก๊อก ก๊อก ก๊อก! น้ำนิวสะดุ้งสุดตัว โทรศัพท์ในมือเกือบหลุดร่วงลงพื้น หัวใจเต้นแรงขึ้นไปอีกขั้นเมื่อก้าวเท้าเดินไปหยุดอยู่หน้าประตูห้องนอนของตัวเอง... ใครกันที่มาเคาะห้องเอาป่านนี้? หรือว่าจะเป็น... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับโมเมนต์ใจฟูของทั้งคู่ในตอนนี้นะครับ! - แบกเป้ท่องโลก -