ทริปทะเลเดือด

เสียงคลื่นซัดสาดกระทบหาดทรายขาวละเอียดเคล้าเสียงหัวoเราะร่าเริงของแก๊งเพื่อนสนิทดังระงมไปทั่วรีสอร์ทส่วนตัว แต่สำหรับธาม เดือนคณะวิศวะผู้ขึ้นชื่อเรื่องความนิ่งและปากแซ่บในทุกสถานการณ์เวลานี้ โลกทั้งใบกลับหยุดหมุนลงตรงหน้าประตูห้องพักหมายเลข 402 "เป็นไงแก ชุดนี้ผ่านไหม หรือโป๊เกินไป?" เสียงใสๆ ของน้ำนิว รูมเมตตัวแสบดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่ก้าวพ้นธรณีประตูออกมา ร่างเพรียวบางภายใต้ชุดเดรสสั้นสีฟ้าพาสเทลเว้าหลังลึกเปิดเผยผิวเนียนละเอียดตัดกับแสงแดดริมทะเล ตัวชุดดีไซน์ไขว้หลังโชว์แผ่นหลังเนียนนวลและเรียวขาเรียวสวยที่ยาวจนน่าหมั่นไส้ หมวกปีกกว้างใบโตกับแว่นกันแดดสีชาที่เหน็บไว้บนศีรษะยิ่งขับให้เจ้าตัวดูโดดเด่นราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นริมหาด ธามที่กำลังยืนกอดอกพิงวงกบประตูห้องตัวเองถึงกับนิ่งค้าง สมองที่เคยประมวลผลเรื่องโปรเจกต์จบได้อย่างรวดเร็วกลับชัตดาวน์ลงชั่วขณะ ดวงตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าก่อนจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาที่สันจมูกและลำคออย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "เฮ้ย... น้ำนิว" เสียงของธามแหบพร่าลงไปหลายระดับโดยอัตโนมัติ "นี่เธอจะไปเดินชายหาดหรือจะไปเปิดรันเวย์ประกวดนางงาม สติสตางค์ไปไหนหมด ชุดแบบนี้มัน..." "ทำไมล่ะ!" น้ำนิวเท้าสะเอวทันที ปากยื่นออกมาราวกับเด็กโดนขัดใจ ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนค้อนขวิดใส่คนตัวสูงที่ยืนขวางทาง "ก็ไหนบอกว่าทริปนี้ฮีลใจทะเลเดือดไง ฉันก็แต่งตัวให้เข้ากับบรรยากาศทะเลไงเล่า หรือว่ามันดูแย่ในสายตาคุณนักเลงโต?" "ไม่ใช่ว่าดูแย่..." ธามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาพยายามเบนสายตาหนีไปมองยอดมะพร้าวฝั่งตรงข้ามเพื่อตั้งสติ แต่กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายกลิ่นวนิลลาผสมแดดอ่อนๆ จากตัวอีกฝ่ายกลับลอยมาแตะจมูกจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ "แต่มัน... เกินเบอร์ไปหน่อยไหม ชุดบ้าอะไรเนี่ย ข้างหลังนี่แทบจะเว้าไปถึงสะโพกอยู่แล้ว เดินไปไหนมาไหนผู้ชายเขาก็มองกันตาค้างหมดสิ" "ก็มองไปสิ ใครแคร์ ฉันใส่แล้วมั่นใจซะอย่าง" รูมเมตตัวแสบเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย หมุนตัวโชว์ความเซ็กซี่ให้ดูหนึ่งรอบจนชายผ้าพลิ้วไหว "หรือว่า... คุณธามกลัวว่าจะมีคนมามองฉันเยอะเกินไปจนไม่มีสมาธิเที่ยว?" "หลงตัวเอง" ธามแค่นหัวเราะในลำคอ พยายามดึงฟอร์มความกวนประสาทกลับคืนมาให้เร็วที่สุด แม้ว่าในอกข้างซ้ายตอนนี้มันจะเต้นถี่รัวราวกับกลองเพลิงก็ตาม "ฉันแค่ไม่อยากเดินข้างๆ แล้วมีคนเข้าใจผิดคิดว่าฉันเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของดาราเซเลบต่างหาก ยิ่งเตี้ยๆ อยู่ด้วย เดี๋ยวคนอื่นเขาจะหาว่าฉันรังแกเด็กประถม" "ไอ้คุณธาม! อยากโดนฝ่าบาทประทบาทาใช่ไหมฮะ!" น้ำนิวทำท่าเงื้อมือจะตี แต่อีกฝ่ายไวกว่าเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเล็กไว้ได้ทัน ทำให้ระยะห่างระหว่างเขาทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้กันจนน้ำนิวต้องเป็นฝ่ายชะงัก ปลายจมูกแทบจะชนกับอกเสื้อเชิร์ตผ้าลินินสีขาวพับแขนของคนตรงหน้า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังชวนใจเต้นระรึกนั้นเอง เสียงปรบมือแปะๆ พร้อมกับเสียงแซวจากด้านหลังก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ "แหมๆๆๆ ยืนเต๊๊าะกันตั้งแต่หน้าห้องเลยนะพ่อคุณแม่คุณ!" เสียงของจ๋าเพื่อนสาวตัวดีโผล่พรวดออกมาจากมุมทางเดิน พร้อมด้วยบอยที่ถือห่วงยางรูปเป็ดสีเหลืองยักษ์พะรุงพะรังตามมาติดๆ "นี่พวกแกสองคนรู้ตัวไหมว่า ยืนมองตากันวิบวับยิ่งกว่าไฟกระพริบตอนงานวัดซะอีก น้ำนิวจ๋า หนูจะเซ็กซี่เกินหน้าเกินตาเพื่อนฝูงไปแล้วนะลูก พี่ธามเขาถึงกับสติหลุดพูดไม่ออกเลยทีเดียวเชียว" "ใครมองตากัน ใครเต๊าะกัน ไม่มี๊!" น้ำนิวรีบสะบัดมือออกหน้าแดงแจ๋ด้วยความเขินอาย รีบถอยหลังไปก้าวหนึ่งแล้วหันไปแยกเขี้ยวใส่จ๋า "พูดมากน่าจ๋า ไปกันได้แล้ว ฉันหิวบุฟเฟต์ซีฟู้ดริมหาดจนไส้จะกิ่วอยู่แล้วเนี่ย" "หิวซีฟู้ดหรือหิวอะไรแถวนี้มากกว่ากันแน่ หูแดงเชียวแม่คุณ" บอยเสริมทัพด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตามสไตล์เพื่อนตัวชง "เอ้า! งั้นก็ลุยสิครับรออะไร แก๊งเราต้องไปยึดหาดทรายให้สะเทือน" ตลอดทางเดินมุ่งหน้าสู่ชายหาด บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสดใสของลมทะเล ทว่าสายตาของธามกลับไม่ได้ละไปจากแผ่นหลังบางของคนที่เดินนำหน้าอยู่เลยสักวินาทีเดียว แม้ปากจะบอกว่ารำคาญและคอยแซะเรื่องการแต่งตัวตลอดทาง แต่เสื้อฮู้ดแขนยาวสีดำตัวโคร่งที่ธามถอดคลุมไหล่ให้น้ำนิวตั้งแต่ออกจากรีสอร์ท ก็เป็นหลักฐานชิ้นดีว่าคุณชายปากแข็งคนนี้หวงก้างขนาดไหน เมื่อมาถึงโซนจัดเลี้ยงริมหาด แสงไฟนีออนสีส้มอบอุ่นจากราวสะพานและเสียงดนตรีอะคูสติกเบาๆ ขับกล่อมให้บรรยากาศยามเย็นโรแมนติกขึ้นเป็นทวีคูณ โต๊ะไม้ยาวถูกจัดเตรียมไว้พร้อมอาหารทะเลเผาสดๆ ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจ น้ำนิวทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หวายอย่างอารมณ์ดี ถอดหมวกออกสะบัดผมเบาๆ ก่อนจะหันไปสั่งนู่นสั่งนี่กับบอยและจ๋าอย่างสนุกสนาน ธามนั่งลงฝั่งตรงข้าม หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทำทีเป็นไถหน้าจอแก้เก้อ แต่สายตาคมกริบยังคงแอบชำเลืองมองรอยยิ้มสดใสของคนตรงข้ามเป็นระยะ โดยเฉพาะเวลาที่แสงไฟจากเทียนบนโต๊ะสะท้อนกระทบกับผิวเนียนและดวงตาคู่นั้น มันทำให้หัวใจของเขาทำงานหนักจนแทบจะระเบิดออกมานอกอก "นี่..." ธามเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบระหว่างที่จ๋ากับบอยลุกเดินไปตักกุ้งเผาที่ซุ้มอาหาร "เลิกยิ้มเรี่ยราดได้ไหม นั่งกินข้าวดีๆ ทำไมต้องส่งยิ้มให้โต๊ะข้างๆ ด้วยวะ" น้ำนิวชะงัก ช้อนตากลมโตขึ้นมองด้วยความงุนงง "ฉันส่งยิ้มให้ใครตอนไหนเล่า ตาฝาดไปแล้วคุณธาม" "ก็ไอ้ฝรั่งตัวโตโต๊ะข้างหลังเมื่อกี้ มันมองเธอจนคอแทบเคล็ดแล้วเนี่ย เห็นไหมว่าชุดเธอมันดึงดูดสายตาคนอื่นขนาดไหน" ธามบ่นอุบ สีหน้าบึ้งตึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความหึงหวงที่พยายามเก็บกดไว้เริ่มพวยพุ่งออกมาทางน้ำเสียง "อ๋อ... อิจฉาเขานว่างั้น?" น้ำนิวลอยหน้าลอยตาตอบ ยิ้มเยาะกวนประสาทกลับคืน "เขาเป็นฝรั่งตาน้ำข้าว หุ่นล่ำบึ้ก แถมยังยิ้มหวานให้อีกต่างหาก ถ้าฉันจะสนใจเขาบ้าง มันก็ไม่แปลกป่ะ รูมเมตอย่างคุณธามจะมาเดือดร้อนทำไมล่ะคะ" คำว่า 'นะคะ' ที่ถูกดัดเสียงล้อเลียนทำเอาธามคิ้วกระตุก ขอบอกเลยว่าความอดทนของเขาหมดลงตรงนี้แล้ว ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวพรวดอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ของน้ำนิวโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้คนฟังขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ถ้าเธอหันไปมองมันอีกแค่ครั้งเดียว ฉันจะอุ้มเธอกลับห้องแล้วจับขังไว้ไม่ให้ออกมาเจอใครอีกเลย... คอยดูสิ" น้ำนิวเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ และความจริงจังที่แผ่ออกมาจากตัวของคนพูด ใบ้าร้อนผ่าวขึ้นมาจนต้องรีบหันหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนอาการเขินจัด ในขณะที่บรรยากาศกำลังระอุและหัวใจของทั้งสองดวงเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอกนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะของธามก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทที่เด้งขึ้นมาขัดจังหวะ... เป็นข้อความจากบัญชีปริศนาที่ส่งรูปถ่ายปัจจุบันของน้ำนิวกับธาม ณ วินาทีนี้ พร้อมกับข้อความสั้นๆ แต่ทำเอาเลือดในกายของธามเย็นเฉียบลงทันทีว่า: *[ข้อความจากเบอร์แปลก]: "ระวังตัวไว้ให้ดีนะธาม... คนที่แกกำลังปกป้องอยู่ เขาไม่ได้มาทะเลเพื่อเที่ยวหรอกนะ"* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับคู่กัดคู่นี้ด้วยกันเสมอนะครับ