วอลเลย์บอลชายหาดกระชับรัก

"ถอยไปเลยนะไอ้ธาม! จะตามมาประกบอะไรนักหนา ฉันจะไปเล่นบอลกับเพื่อนแล้ว!" เสียงโวยวายของน้ำนิวเรียกสายตาจากนักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่บนชายหาดให้หันมามอง ผมขยับแว่นกันแดดลงเล็กน้อย พลางกระตุกยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัว ส่งสายตาเรียบเฉยแต่แฝงความกวนประสาทกลับไปให้คนตัวเล็กที่ยืนเท้าเอวทำหน้ายักษ์ใส่ผมอยู่กลางผืนทราย "ก็ลูกบอลมันกลิ้งมาทางนี้ บังเอิญไปหน่อยมั้งครับ" ผมตอบสั้นๆ มือหนึ่งคว้าลูกวอลเลย์บอลขึ้นมาหมุนเล่นในจังหวะที่จ๋าตะโกนเรียกจากอีกฝั่งของตาข่าย "น้ำนิว! เร็วเข้าสิเว้ย ทีมฝั่งนู้นมีแต่หนุ่มวิศวะท่าทางหื่นๆ ทั้งนั้นเลยนะ มาช่วยทีมเราหน่อย!" จ๋าไม่ได้ช่วยพูดให้สถานการณ์ดีขึ้นเลยสักนิด น้ำนิวหันขวับกลับมามองผมด้วยสายตาคาดโทษ ก่อนจะกระชากเป้คู่ใจไปวางข้างเสาตาข่าย แล้วก้าวขาลงสู่สนามด้วยท่าทีฟึดฟัด ผมหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าตามไปติดๆ จนไหล่ของเราเกือบจะชนกัน "เดี๋ยวสิ" ผมเอื้อมมือไปคว้าแขนคนตัวเล็กไว้ก่อนที่เขาจะก้าวเข้าสู่สนามเต็มตัว "เล่นวอลเลย์บอลนะ ไม่ได้ไปออกรบ จะทำหน้ายักษ์ใส่ใครขนาดนั้น" "ก็ใส่คุณนั่นแหละ! ที่ตามมาเนี่ย จะมากันท่าหรือจะมาจับผิดกันแน่" น้ำนิวสะบัดแขนออกแต่ไม่ได้แรงนัก สายตาคู่นั้นที่เคยซุกซนกลับดูมีรอยกังวลจางๆ หลังเหตุการณ์ข้อความปริศนาเมื่อคืนที่ผมยังไม่ได้เล่าให้เขาฟัง ผมถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนโหมดเป็นโหมด 'คุณชายเจ้าเล่ห์' เต็มสูบ "ทั้งสองอย่างครับ... และที่สำคัญ ผมไม่อนุญาตให้ไอ้พวกหมาวัดหน้าไหนมาแตะตัวคุณนอกจากผม" "บ้า!" น้ำนิวหน้าแดงจัด เดินหนีเข้าสนามไปทันที เกมวอลเลย์บอลเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด แต่สำหรับผม มันคือเกมป้องกันพื้นที่มากกว่าการทำแต้ม ทุกครั้งที่จังหวะลูกบอลลอยไปใกล้เขตแดนของคนอื่น ผมจะพุ่งตัวเข้าไปขวางโดยอัตโนมัติ ไม่ใช่แค่เรื่องเล่นกีฬา แต่ผมคอยสังเกตความเคลื่อนไหวของคนรอบข้างตามคำเตือนในข้อความนั้น 'ระวังตัวไว้ให้ดีนะธาม...' ข้อความนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ผมคอยกันคนแปลกหน้าที่ดูท่าทางไม่น่าไว้ใจให้อยู่ห่างจากน้ำนิวตลอดเวลา หลายครั้งที่ต้องปะทะตัวกับผู้เล่นทีมตรงข้าม ผมจะถือโอกาสแทรกตัวระหว่างพวกเขากับน้ำนิวเสมอ จนจ๋าเริ่มหรี่ตามองอย่างจับผิด "นี่ธาม! นายจะหวงก้างเกินไปแล้วนะ เล่นบอลหรือเล่นเกมกันท่าเนี่ย" บอยตะโกนแซวขึ้นมา ผมไม่ตอบ แต่ทำเพียงคว้ามือของน้ำนิวไว้ในจังหวะที่ลูกบอลตกพื้นใกล้เท้าพวกเราพอดี ก่อนจะดึงให้เจ้าตัวถอยหลังมาชนแผงอกผมแน่น น้ำนิวชะงัก ลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอผมจนผมรู้สึกได้ถึงความประหม่าของคนในอ้อมกอด "ระวังหน่อยครับ ตรงนี้ทรายมันลื่น" ผมกระซิบข้างหู "ลื่นอะไรล่ะ... นายแกล้งดึงฉันต่างหาก" น้ำนิวพยายามจะผละออก แต่ผมกลับกระชับวงแขนแน่นขึ้นอีกนิด กลิ่นครีมกันแดดอ่อนๆ จากผิวของเขามันทำให้ผมใจสั่นโดยไม่รู้ตัว ขณะที่เกมกำลังดำเนินไปอย่างสนุกสนาน สายตาผมก็ไปสะดุดเข้ากับชายร่างสูงคนหนึ่งที่ยืนถือกล้องอยู่ไกลออกไป เขากำลังยกกล้องขึ้นมาซูมที่น้ำนิว ไม่ใช่ที่วิวทะเล ไม่ใช่ที่การแข่งขัน แต่เป็นที่ตัวของน้ำนิวเพียงคนเดียว หัวใจผมกระตุกวูบ ความรู้สึกไม่ปลอดภัยพุ่งพล่านขึ้นมาทันที ผมรีบก้าวเท้าเดินนำหน้าน้ำนิวไปบังทิศทางสายตาของคนคนนั้นไว้ พร้อมกับคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความหาจ๋าให้พาน้ำนิวไปที่พักเดี๋ยวนี้ โดยที่ผมจะรับหน้าที่จัดการทางนี้เอง น้ำนิวทำท่าจะประท้วงที่ผมจู่ๆ ก็เดินมาคุมเชิงแบบแปลกๆ แต่ก่อนที่เขาจะได้อ้าปากพูดอะไร เสียงสั่นจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของผมก็ดังขึ้น ผมหยิบขึ้นมาดู ข้อความจากเบอร์เดิมส่งเข้ามาอีกครั้ง... *[ฉันเห็นแล้วนะว่านายกำลังทำอะไร... ถ้าไม่อยากให้ของรักต้องเจ็บตัว ก็เลิกเล่นบทพระเอกแล้วถอยออกมาซะ ก่อนที่ทริปนี้จะกลายเป็นทริปสุดท้ายของเขา]* มือผมกำโทรศัพท์แน่นจนสั่น น้ำนิวที่เดินตามมาข้างหลังหยุดกึกเมื่อเห็นอาการของผม "ธาม... เป็นอะไรไป หน้าซีดๆ นะ" เสียงน้ำนิวอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ความกวนประสาทหายไปหมดสิ้นเหลือเพียงความห่วงใยที่สัมผัสได้จริงๆ ผมหันไปมองหน้าเขา พยายามยิ้มให้เป็นปกติที่สุด แต่ในวินาทีที่ผมกำลังจะโกหกเพื่อไม่ให้เขาตกใจ ผมกลับเห็นชายคนเดิมเดินตรงดิ่งมาทางเรา พร้อมกับทิ้งกล้องลงบนผืนทรายแล้วควักวัตถุบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง "นิว... วิ่งไปหาจ๋าเดี๋ยวนี้" ผมสั่งเสียงเข้ม พร้อมกับดึงร่างน้ำนิวมาไว้ข้างหลังตัวเองอย่างรวดเร็ว "อะไรนะ? พูดเรื่องอะไร..." "ผมบอกให้วิ่งไง!" ในจังหวะที่น้ำนิวเริ่มก้าวขา ชายคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาผม ใบหน้าของเขาดูคุ้นตาอย่างประหลาด ก่อนที่เขาจะยิ้มเหี้ยมแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของผมหยุดหมุน "พี่ธาม... จำน้องชายแท้ๆ ของตัวเองไม่ได้แล้วเหรอครับ?" ผมยืนตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลแทบไม่ทัน น้ำนิวที่อยู่ด้านหลังชะงักกึก หันกลับมามองหน้าผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามนับพัน "พี่ธาม... น้องชาย?" ผมได้แต่กัดฟันกรอด ความลับที่ผมปิดตายไว้กำลังถูกขุดขึ้นมาท่ามกลางแสงแดดจ้าของทะเลที่แสนจะโหดร้ายในวินาทีนี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับพวกเขาทั้งสองคนนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - แบกเป้ท่องโลก -