ใครกันแน่ที่หึง?

“ผมว่าเสื้อสีนี้น่ะครับ... มันดูเข้ากับคุณมากกว่าสีน้ำเงินที่เลือกไว้ตอนแรกนะ ใส่แล้วดูขับผิวดีออก” น้ำนิวชะงักมือที่กำลังหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวตรงราวแขวนในห้างสรรพสินค้า เมื่อมีเสียงทุ้มนุ่มหูของใครบางคนแทรกขึ้นมาทางด้านข้าง น้ำนิวหันไปมองเจ้าของเสียง พบว่าเป็นรุ่นพี่ต่างคณะที่เคยเห็นหน้าค่าตาผ่านโซเชียลของมหาวิทยาลัยอยู่บ่อยครั้ง—พี่พอร์ช เดือนคณะบริหารที่ใครๆ ต่างก็บอกว่ายิ้มสวยราวกับแดดเช้า “อ่า... ขอบคุณนะครับพี่พอร์ช” น้ำนิวคลี่ยิ้มแห้งๆ พยายามรักษาความสุภาพไว้ตามมารยาท “ผมว่าสีขาวมันแอบเปื้อนง่ายไปหน่อยน่ะครับ พอดีผมเป็นสายลุย ชอบไปทริปเดินป่า ทริปทะเล อะไรพวกนี้ เลยกลัวว่าซื้อไปแล้วจะเป็นภาระคนซัก” “ถ้าเป็นคนพิเศษซักให้ ต่อให้เปื้อนแค่ไหนก็คุ้มไม่ใช่เหรอครับ?” พอร์ชเลิกคิ้วกวนๆ รอยยิ้มมุมปากนั้นไม่ได้ดูคุกคาม แต่มันแฝงความนัยบางอย่างที่ทำเอาคนฟังรู้สึกหูร้อนวูบวาบ “แหม... พักเรื่องซักผ้าไว้ก่อนเถอะครับ” น้ำนิวหัวเราะกลบเกลื่อน พยายามก้าวถอยห่างออกมาหนึ่งช่วงตัว “พี่พอร์ชมาเดินซื้อของคนเดียวเหรอครับ?” “จริงๆ ก็กะจะหาเพื่อนไปทานมื้อเย็นครับ แต่พอดีมาเจอคนน่ารักแถวนี้ก่อน เลยคิดว่าโชคดีจัง” คำหยอดระดับพรีเมียมทำเอาน้ำนิวทำตัวไม่ถูก มือไม้เริ่มเกะกะจนต้องคว้ากระเป๋าเป้คู่ใจขึ้นมาสะพายไว้ที่ไหล่ราวกับเป็นเกราะกำบัง ก่อนจะพยายามหาทางหนีทีไล่ “แหะๆ คือ... ผมนัดเพื่อนไว้แล้วครับ สงสัยต้องขอตัวก่อนนะ...” “นัดกับใครครับ?” คำถามนั้นไม่ได้มาจากพี่พอร์ช แต่มาจากเสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ น้ำนิวหันขวับไปมองด้านหลังทันที ก่อนจะพบร่างสูงของธามที่ยืนกอดอกพิงเสาอยู่ไม่ไกล ดวงตาคมดุจเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้มองมาที่น้ำนิว แต่จดจ้องไปยังพอร์ชด้วยสายตาที่ถ้ามีรังสีอำมหิตออกมาได้ คงทำให้อีกฝ่ายกลายเป็นน้ำแข็งไปแล้ว “อ้าว ธาม... มานานหรือยัง?” น้ำนิวถามเสียงอ่อย ธามไม่ตอบเขา แต่เดินก้าวเข้ามาหาด้วยท่วงท่าคุกคาม มือหนาเอื้อมมาคว้าสายสะพายเป้ของน้ำนิวแล้วดึงให้เจ้าตัวขยับเข้ามาใกล้ๆ จนแผ่นหลังชนกับอกแกร่งของเขาโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ปนกลิ่นสปอร์ตแบบที่เขาใช้ประจำทำเอาน้ำนิวใจสั่นรัวโดยไม่รู้สาเหตุ “พอดีเห็นคนแถวนี้มีนัด เลยว่าจะมาตามกลับบ้าน” ธามหันไปหาพอร์ชด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “ขอโทษทีนะครับพี่พอร์ช พอดีน้ำนิวเขามี ‘ธุระสำคัญ’ ต้องทำกับผมต่อ ไม่สะดวกไปทานมื้อเย็นด้วยหรอกครับ” พอร์ชหุบยิ้มลงเล็กน้อย สายตาของทั้งคู่ปะทะกันกลางอากาศจนเกิดประกายไฟจางๆ “งั้นเหรอครับ? แต่เท่าที่ดู น้องเขาดูจะยังไม่ได้ปฏิเสธนะ” “เขาเกรงใจคนครับ” ธามสวนกลับทันควัน พร้อมกับกระชับแขนที่พาดอยู่บนไหล่ของน้ำนิวแน่นขึ้น “นิสัยน้ำนิวคือขี้เกรงใจ แต่ผมไม่เกรงใจใครถ้าจะมาตอแย ‘รูมเมต’ ของผม... ไปกันเถอะ น้ำนิว” น้ำนิวถูกลากออกมาจากโซนเสื้อผ้าโดยแทบไม่ได้กล่าวลา มือเล็กพยายามดึงข้อมือตัวเองออกแต่ก็ไม่เป็นผลจนกระทั่งถึงลานจอดรถ ธามผลักตัวเขาให้พิงกับรถคันหรูของตัวเองแล้วใช้แขนสองข้างกักขังเขาไว้ตรงกลาง “ธาม... เป็นบ้าอะไรเนี่ย!” น้ำนิวโวยวาย หน้าแดงซ่านด้วยความโกรธปนเขิน “พี่เขาแค่มาชวนคุยปะวะ นายไปทำท่าทางแบบนั้นใส่เขาทำไม มารยาทน่ะมีไหม!” ธามก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน สายตาที่เคยดูนิ่งเฉยกลับมีความไหววูบของอารมณ์บางอย่างที่น้ำนิวอ่านไม่ออก “แล้วทำไมต้องทำหน้าดีใจขนาดนั้นตอนเขาชมว่าน่ารัก?” “ห้ะ? ฉันไม่ได้ดีใจ ฉันแค่มารยาทดี!” “ไม่ต้องมาอ้างมารยาท” ธามกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าทำเอาน้ำนิวแทบจะกลั้นหายใจ “ถ้ารู้ว่าวันนี้จะออกมาเจอคนจีบเยอะขนาดนี้ ฉันน่าจะล่ามโซ่เธอไว้ที่ห้อง ไม่ให้ลงมาเดินเพ่นพ่านให้ใครเห็น” “นายมันเผด็จการ!” น้ำนิวแหวใส่ แต่เสียงกลับแผ่วลงเมื่อเห็นสายตาที่จริงจังของคนตรงหน้า ธามนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนจากกักขังเป็นคว้าคางมนขึ้นมาเชยชม สายตาคู่นั้นกวาดมองใบหน้าของน้ำนิวราวกับจะหวงแหนทุกตารางนิ้ว “หึง... เธอยังดูไม่ออกอีกเหรอว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่?” น้ำนิวอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับประโยคที่ตรงไปตรงมาจนน่าใจหาย “...นายว่าอะไรนะ?” ธามไม่ได้พูดซ้ำ เขาอาศัยจังหวะที่อีกคนกำลังสตั๊น โน้มใบหน้าลงไปกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจน้ำนิวแทบหยุดเต้น “อย่าให้เห็นว่าไปยิ้มให้ใครแบบนั้นอีก... ไม่อย่างนั้น ครั้งหน้าฉันจะไม่แค่มายืนกอดอกห้ามแบบนี้แน่” ทว่าก่อนที่ความเงียบงันที่แสนหวานและอึดอัดจะสิ้นสุดลง เสียงแจ้งเตือนจากมือถือในกระเป๋ากางเกงของธามก็ดังแทรกขึ้นมา น้ำนิวชำเลืองมองเห็นหน้าจอที่โชว์ข้อความจากรุ่นน้องคนสนิทในกลุ่มที่พยายามจะจีบเขาอยู่ตลอดส่งมาว่า *‘พี่ธามครับ เย็นนี้ว่างไหม ผมมีเรื่องสำคัญจะสารภาพ... เรื่องน้ำนิวครับ’* ธามชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองน้ำนิวด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นความระแวงที่เข้มข้นขึ้นกว่าเดิม เขาเลื่อนหน้าจอมือถือมาจ่อตรงหน้าน้ำนิวแล้วเลิกคิ้วขึ้น “เรื่องสำคัญ... ที่เกี่ยวกับเธอเหรอ? ตอบฉันมาว่าไอ้นี่มันไปรู้อะไรมา ถึงได้กล้าส่งข้อความแบบนี้มาหาฉันในขณะที่ฉันยืนอยู่กับเธอตรงนี้?” ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวใจจะวายไปกับทริปหัวใจนี้ด้วยกันนะครับ! - แบกเป้ท่องโลก -