สติกเกอร์ไลน์ฟ้องใจ

"ถ้าส่งสติกเกอร์รูปหมีถือป้าย 'รักนะเด็กโง่' มาอีกรูปเดียว ผมจะบล็อกคุณจริงๆ ด้วยนะธาม!" เสียงโวยวายดังลั่นห้องนั่งเล่นของหอพัก จนน้ำนิวที่กำลังนั่งขดตัวอยู่บนโซฟาต้องสะดุ้งสุดตัว มือบางข้างหนึ่งถือสมาร์ตโฟนหน้าจอแตกนิดๆ ไว้แน่น อีกข้างก็ยกขึ้นมาขยี้ผมตัวเองจนฟูฟ่องด้วยความหงุดหงิดปนหมั่นไส้ หน้าตาบึ้งตึงจนแก้มป่อง แต่ถ้าสังเกตให้ดี ใบหูทั้งสองข้างกลับแดงก่ำลามไปจนถึงต้นคอ นี่คือผลลัพธ์จากการที่ "ธาม" เดือนคณะวิศวะสุดฮอตและรูมเมตปากแซ่บ (ที่พักคนละห้องแต่ชอบเนียนมาสิงห้องนี้) หนีกลับไปนอนห้องตัวเองฝั่งตรงข้าม แต่ดันว่างจัดจนเปิดศึกสแปมแชตใส่ผมไม่หยุดตั้งแต่วาระสามทุ่มครึ่งจนตอนนี้ปาเข้าไปห้าทุ่มกว่าแล้ว ผมกดเข้าแอปพลิเคชันสีเขียวที่แจ้งเตือนเด้งรัวๆ เป็นเจ้าเข้า ยอดข้อความพุ่งทะยานไปแตะหลักร้อยภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง **[Chat Box: ธามปากหมา (แต่หล่อมาก)]** *ธาม:* [สติกเกอร์หมีอ้วนกอดหมอนดิ้นเร่าๆ] *ธาม:* นอนยังเด็กโง่ *ธาม:* [สติกเกอร์หมาพันธุ์โกลเด้นทำหน้าอ้อนวอน] *ธาม:* คิดถึงอ่ะดิ ถึงไม่ยอมตอบ *น้ำนิว:* ใครคิดถึงคุณฟะ! หน้ายังไม่อยากจะมองเลยตอนนี้ ออกไปจากหัวฉันสักทีสิไอ้คุณธาม! *ธาม:* ปากแข็งจังวะคนนี้ [สติกเกอร์แมวถือป้ายไฟ "รักนะจุ๊บๆ"] *น้ำนิว:* ส่งอะไรมาเนี่ย น่ารำคาญที่สุด! เลิกส่งได้แล้ว! *ธาม:* ส่งความคิดถึงไง ไม่ชอบเหรอ งั้นเปลี่ยนเป็น... ไปกินชาบูกันไหมล่ะ เลี้ยงด้วยเอ้า ผมมองข้อความนั้นแล้วมุมปากก็กระตุกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ อยากจะทำฟอร์มพิมพ์ด่ากลับไปยาวๆ สักหน้ากระดาษ A4 แต่พอนึกถึงรสชาติชาบูกับกุ้งแกะเปลือกฟรีที่ไอ้หมอนี่ชอบทำให้เวลาผมขี้เกียจ... ท้องเจ้ากรรมก็ดันส่งเสียงร้องโครกคราดขึ้นมาซะอย่างนั้น ให้ตายเถอะ น้ำนิว แกมันพ่ายแพ้ให้กับของกินง่ายเกินไปแล้วนะ! ในจังหวะที่ผมกำลังลังเลว่าจะพิมพ์ปฏิเสธฟอร์มจัดหรือจะยอมจำนนต่อกุ้งแม่น้ำดี เสียงฝีเท้าคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง ตามด้วยเสียงเคาะเบาๆ สามครั้ง ก๊อกๆๆ "เปิดประตูหน่อยครับคุณรูมเมตตัวแสบ ผมรู้ว่าคุณยังไม่นอน และกำลังนั่งกลืนน้ำลายให้อยากกินชาบูอยู่แน่ๆ" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังทะลุบานประตูไม้เข้ามา ผมสะดุ้งโหยง รีบวางโทรศัพท์มือถือลงบนตักแล้วลุกขึ้นยืนจัดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นให้เข้าที่ สูสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกฟอร์มความเกรี้ยวกราดกลับคืนมาก่อนจะเดินไปบิดกลอนประตู แอ๊ด... ประตูเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของธามในชุดเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงวาสลีนสบายๆ เส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการเพิ่งสระแต่ยังเป่าไม่แห้งสนิท กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่อาบน้ำลอยปะทะจมูกจนผมต้องเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "มาทำไมดึกดื่นเนี่ย หอจะปิดไฟนอนอยู่แล้วนะ" ผมกอดอกเชิดหน้าขึ้นทำเป็นมองเลยผ่านหัวไหล่เขาไป ธามไม่ตอบทันที ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยรอยยิ้มเจ้าเลิศกวาดมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า เขายกมือขึ้นดันกรอบประตูไว้ไม่ให้ผมปิดหนี ก่อนจะก้าวล้ำเข้ามาในห้องหน้าตาเฉยแถมยังถือถุงพลาสติกใส่อุปกรณ์ชาบูและหม้อสุกี้ไฟฟ้าพกพามาด้วยครบครัน "ก็เห็นในแชตพิมพ์มาเหมือนคนท้องหิวโซ นึกว่าน้องน้ำนิวผู้น่ารักจะอดตายคาโซฟาซะก่อน เลยต้องแบกเสบียงมาโปรดสัตว์ไงครับ" ธามพูดหน้าตาเฉย เดินดุ่มๆ ไปวางของลงบนโต๊ะกลางห้องหน้าทีวีเสร็จสรรพราวกับเป็นห้องตัวเอง "ใครคือน้องน้ำนิวของคุณเลี่ยนชะมัด! แล้วใครอนุญาตให้เข้ามาในห้องฉันไม่ทราบ" ผมเดินตามตูดตบเท้าปังๆ เข้าไปโวยวายใส่แผ่นหลังกว้าง ธามหันขวับกลับมาอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างเราที่เคยมีช่องว่าง ตอนนี้กลับเหลือเพียงแค่คืบเดียว จนผมต้องชะงักเงยหน้ามองเขาที่สูงกว่าเกือบฟุต ดวงตาคมคู่นั้นมองลึกลงมาในดวงตาผม บรรยากาศรอบตัวที่เคยมีเสียงทีวีรบกวน กลับเงียบงันลงไปถนัดตา "ก็อนุญาตตัวเองตั้งแต่ตอนที่คุณพิมพ์มาบอกว่า... *'รีบมาหาหน่อยสิ ฉันกลัวผี'* ในแชตเมื่อกี้แล้วล่ะครับ" ธามกระซิบเสียงนุ่ม ทุ้มต่ำเป็นเอกลักษณ์ ผมเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกใจสุดขีด รีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน *เดี๋ยวนะ... ผมพิมพ์ประโยคบ้าบอแบบนั้นไปตอนไหนวะ!* สมองอันน้อยนิดประมวลผลอย่างรวดเร็ว นึกถึงจังหวะที่โทรศัพท์มือถือร่วงหล่นใส่หน้าผากตัวเองตอนนอนเล่นเมื่อสิบนาทีที่แล้ว... หรือว่าตอนนั้นนิ้วผมมันจะลั่นกดส่งข้อความบ้าๆ นั่นไปหาเขาจริงๆ! "นะ...นั่นมันอุบัติเหตุต่างหาก! ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นซะหน่อย มือมันลั่น!" ผมแก้ตัวเสียงตะกุกตะกัก หน้าเร่าร้อนจนแทบจะระเบิดเป็นจุล ธามหลุดหัวเราะร่อในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาพราวระยับจ้องมองอาการเลิกลั่กของผมด้วยความเอ็นดูระคนเจ้าเล่ห์ เขายื่นมือหนามาวางแปะลงบนกลุ่มผมของผมเบาๆ แล้วโยกไปมาเบาๆ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำเอาหัวใจในอกกระหน่ำเต้นรัวยิ่งกว่ากลองเพล "ครับๆ มือลั่นก็มือลั่น..." ธามลากเสียงยาวอย่างรู้ทัน ก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มที่กำลังขึ้นสีจัด "แต่บอกไว้ก่อนนะครับว่า... ถึงคุณจะไม่ได้พิมพ์มา ผมก็จะเดินมาหาอยู่ดี เพราะผมเองก็..." เขายั้งคำพูดไว้แค่นั้น ปล่อยให้ความเงียบงันและเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามทำหน้าที่แทนคำตอบ ธามเลื่อนสายลงมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า ก่อนจะยกย่องมุมปากขึ้นนิดๆ อย่างคนกุมชัยชนะ "เห้ย! ชาบูจะไหม้แล้วมั้งนั่น!" ผมแกล้งโวยวายกลบเกลื่อนความเขินอาย ผลักอกแกร่งให้ออกห่างแล้วทำท่าจะเดินหนีเข้าครัว แต่กลับถูกมือหนาคว้าข้อแขนไว้แล้วดึงกลับเข้าไปประชิดตัวอีกรอบอย่างรวดเร็ว ในวินาทีที่ผมกำลังจะอ้าปากด่ากราดเพื่อกลบเกลื่อนความใจสั่น ธามก็ส่งเสียงกระซิบเบาๆ ที่ข้างใบหู จนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "คืนนี้... นอนห้องผมนะ เด็กโง่" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้นะครับ ครั้งหน้าเรามาลุ้นไปพร้อมกันครับ!